ดอกไม้ของคนเลว

เจ้าของดวงตากลมสวย จ้องมองใบหน้าหล่อของสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของตัวเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม  แต่ก็เลือกที่จะกลืนทุกคำลงคอ เมื่ออีกฝ่ายชักสีหน้าไม่พอใจใส่เธอ

“มีอะไรจะพูดก็พูดมาเสียเวลาเอากับเด็กที่นัดไว้ฉิบหาย ” น้ำเสียงห้วนๆ เอ่ยกับภรรยาหมาดๆ ตัวเองด้วยความหัวเสีย อุตส่าห์นัดน้องจี้ น้องมีอา น้องพลอยหวานไว้ที่ผับ แต่ต้องเทนัดแล้ววนรถไปคนตรงหน้า เข้ามาอยู่บ้านด้วยเป็นครั้งแรก

เอวาลินเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะสูดหายใจลึกกลั้นความอึดอัดไว้ในอก

“ ขอโทษที่มารบกวนพื้นที่ส่วนตัวนะคะ ” เสียงหวานเอ่ยอย่างสุภาพ พร้อมยกมือไหว้ตามมารยาท “แต่คุณแม่ปิ่นสั่งให้ลินย้ายมาอยู่ที่นี่ค่ะ”

หากเป็นเธอก็คงรู้สึกไม่พอใจไม่น้อย ที่โสดอยู่ดีๆ ก็ต้องมามีเมียแบบงงๆ และต้องย้ายมาอยู่ด้วยกันแบบกะทันหันเช่นนี้

ทว่า…

ความสวย ความอ่อนโยน และกิริยามารยาทที่งดงามของหญิงสาว กลับทำให้เสี่ยหนุ่มชะงักไปชั่วขณะโดยไม่รู้ตัว

เขาจ้องเธออยู่นานกว่าที่ตั้งใจ ก่อนจะเบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากยอมรับว่า ความงามของคนตรงหน้าได้แทรกซึมเข้ามาก่อกวน หัวใจที่เคยด้านชาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน แต่สมองกลับสวนทางให้คิดเป็นอื่น

สวยแล้วไง

สุดท้ายก็หอบหอยมาขายแลกผลประโยชน์อยู่ดี ไม่มีผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนเขายอมแต่งงานเพราะธุรกิจหรอก ดูท่าแล้วเด็กนี่ก็คงไม่ต่างจากกะหรี่คนอื่น ๆ ที่เคยผ่านมือเขามานับไม่ถ้วน

“จะสุภาพไปเพื่ออะไร เธอก็น่าจะรู้ว่าผู้ชายอย่างฉันเจอผู้หญิงมาทุกรูปแบบแล้ว ความอ่อนหวานของเธอหยุดผู้ชายขี้เบื่ออย่างฉันไม่ได้หรอก” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างดูแคลน พยายามมองข้ามความสวยที่เริ่มเข้ามามีผลต่อความรู้สึกตัวเอง

เอวาลินเงยหน้าสบตาเขานิ่งๆ อุตส่าห์เตรียมใจมาตั้งรับคำดูถูกดูแคลนจากอีกฝ่าย แต่พอโดยเข้าจริงกลับทำเอาเธอถึงกับหน้าชาไม่น้อย

แต่ใครมันจะไปยอมให้ถูกด่าฟรีๆ ฝ่ายเดียวล่ะ

“ถ้าการที่ลินเลือกที่จะให้เกียรติคุณ แล้วถูกมองว่าตอแหล อันนั้นมันก็สุดแท้แล้วแต่ที่คุณจะคิดเถอะค่ะ” การหยาบคายกลับก็ไม่ใช่นิสัยของเธอเหมือนกัน แต่เธอจะไม่ยอมถูกกดหัวฝ่ายเดียว

มุมปากของเสี่ยหนุ่มกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาคมวาววับขึ้นด้วยความรู้สึกพึงพอใจ ราวกับกำลังเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจ

“เฮีย เรียกฉันว่า เฮียกรณ์ ”

เอวาลินขมวดคิ้วขึ้นทันที แววตาสวยที่จับจ้องอีกฝ่ายนิ่งๆ เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ

“อะ...อะไรเป็นบ้าปะ ผีเข้าเหรออยู่ดีๆ ก็อยากมาสนิทกันแล้ว” ทั้งที่ก่อนหน้าจิกกัดเธอฉอดๆ

คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ปกรณ์ชัยโกรธ

ตรงกันข้าม

มันกลับยิ่งทำให้เขายิ้มกว้างขึ้น แล้วเอ่ยตอบเมียเด็กด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

“เฮีย แค่ไม่อยากทำตัวห่างเหินกับเมีย ตัวเองแล้ว ” คำว่า เมีย ถูกเน้นชัดเจน

ราวกับตอกย้ำสถานะที่เธอไม่มีทางปฏิเสธได้

เอวาลินถอนหายใจระงับอารมณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า เงื่อนไขการแต่งงานทางธุรกิจก็มีมากวุ่นวายและซับซ้อน เธอได้ผลประโยชน์ เขาได้ผลประโยชน์ แต่หากใครก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว

สิ่งที่ต้องเสีย ก็ไม่ใช่น้อย ๆยิ่งไอ้เสี่ยนี่เป็นประสาทขนาดนี้

 เธอจะทนอยู่กับคนแบบนี้ได้นานแค่ไหนกัน

“แต่ลินไม่ได้อยากสนิทกับคุณ”

“เฮีย” ปกรณ์ชัยเน้นย้ำสรรพนามใหม่อีกครั้ง ทำเอาเอวาลินเม้มปากแน่น ก่อนจะกัดฟันแก้คำอย่างไม่เต็มใจ

“นั่นแหละลินไม่ได้อยากสนิทกับเฮีย”

“ไม่สนิทแล้วจะเอากันได้ยังไงคะ หนูลินคงไม่ลืมว่าอีกหนึ่งในข้อสัญญา คือหนูลินต้องมีทายาทให้ตระกูลเฮียหนึ่งคน ”

ดวงตาของเอวาลินไหววูบ มือบางกำแน่นข้างลำตัว ราวกับพยายามยึดสติไม่ให้แตกสลายไปกับคำพูดอำมหิตของเขา

ปกรณ์ชัยมองภาพนั้นด้วยสายตาเป็นประกาย แววตาคมฉายชัดถึงความพึงพอใจอย่างไม่ปิดบัง ราวกับความเจ็บปวดของเธอ เป็นของหวานชั้นดีที่เขากำลังลิ้มรสอย่างเอร็ดอร่อย

“เฮียชอบนะ คนเก่ง คนรั้นแบบหนูลิน” มุมปากกระตุกยิ้มต่ำ น้ำเสียงทุ้มแฝงความวิปริตจนน่าขนลุก

“......” เอวาลินยังคงเงียบฟัง แต่ความรังเกียจยังคงฉายชัดอยู่ในดวงตา ที่พยายามไม่สั่นไหวไปกับคำพูดเขา

ปกรณ์ชัยเอ่ยพูดต่อ

“เพราะยิ่งเก่งมากเท่าไหร่…ตอนที่กลายเป็นหมาจนตรอก มันยิ่งทำให้เฮียสะใจเป็นบ้าเลย”

ถ้อยคำเหล่านั้นไม่ต่างอะไรกับมีดทื่อๆ ที่ค่อย ๆ เฉือนสติและศักดิ์ศรีของเอวาลินไปอย่างเชื่องช้า

ปกรณ์ชัยไม่ได้พูดในฐานะสามี เขากำลังใช้คำพูดข่มขวัญเอวาลิน ในแบบเดียวกับที่เคยใช้กับลูกหนี้ที่ไร้ทางหนี เพียงแต่ครั้งนี้…

เหยื่อคือ เมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย ของเขาเอง