All Chapters of ดอกไม้ของคนเลว : Chapter 21 - Chapter 30

ห้างสรรพสินค้าในช่วงบ่ายคึกคักกว่าที่เอวาลินคาดไว้ ทั้งที่เป็นวันธรรมดา ก่อนไปเดินเลือกซื้อของ เธอแวะทานอาหารญี่ปุ่นร้านดังที่ชอบมาทานบ่อยๆ ตบท้ายด้วยเค้กหนึ่งชิ้นและชานมไข่มุกอีกหนึ่งแก้วในระหว่างเดินผ่านแผนกของใช้ส่วนตัว เอวาลินแทบไม่ลงเหลือใจอยู่กับเนื้อกับตัว สายตาเธอเหลือบมองไปที่ชั้นวางชุดตรวจครรภ์อยู่หลายครั้ง ยืนชั่งใจอยู่นานแต่ก็ยังไม่กล้าหยิบเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่ร่างบางในชุดเดรสสั้นเรียบหรู จะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอตามด้วยเสียงทัก“บังเอิญจังเลยนะคะ…” ขวัญใจยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มที่ดูสุภาพ แต่แววตากลับแฝงความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย“คุณขวัญใจ? ” เอวาลินเรียกชื่ออีกฝ่าย คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่าง งงๆ ว่าอีกฝ่ายมาทักเธอทำไม“ค่ะขวัญใจเอง มาซื้อของเหรอคะ” ขวัญใจถามต่อ สายตากวาดมองตามเอวาลินเมื่อ ครู่ไปยังชั้นขายยามากมาย“ค่ะ แล้วคุณขวัญใจละคะ” เอวาลินถามกลับบ้าง“ขวัญแวะมาทานข้าวค่ะ กับพี่ปกรณ์ อุ้ย...” เสียงหวานแสร้งทำทีเหมือนหลุดปากแต่แววตากลับจงใจฉายความนัยชัดเจนขนาดที่บ้านยังแวะเข้าไปหาได้ นับประสาอะ

2 วันต่อมา...“อุบ!”เสียงอาเจียนดังขึ้นหลายครั้งในห้องน้ำ เจ้าของร่างสูงก้มค้างอยู่เหนืออ่าง มือหนึ่งยันขอบไว้แน่น อีกมือกำแน่นขอบยึดประคองร่างตัวเองไม่ให้ล้ม“เชี่ยทรมานสัส กูเป็นอะไรวะเนี่ย” ตั้งแต่ลืมตาตื่นเช้า ปกรณ์ชัยก็แทบไม่ได้ทำอะไรนอกจากวิ่งเข้าออกห้องน้ำเป็นว่าเล่น อาการคลื่นไส้ตีขึ้นมาเป็นระลอก เหงื่อแตกทั้งที่อากาศในห้องถูกปกคลุมไปด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศเขาเงยหน้ามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาคมแดงก่ำ ใต้ตาคล้ำ สีหน้าซีดกว่าที่เคยเป็นภาพแรกที่แวบขึ้นมาในหัวคือเตียงนอนที่ว่างเปล่า หมอนอีกใบที่ไม่มีกลิ่นอ่อน ๆ ของเอวาลินหลงเหลืออยู่เลย หลังจากแม่บ้านเปลี่ยนผ้าปูใหม่เมื่อคืน…“หรือกูไปกินอะไรผิดสำแดง…วะ” เขาพึมพำกับตัวเอง แต่พอคิดย้อนดู เมื่อคืนก็ไม่ได้ดื่ม ไม่ได้ออกไปไหนนอกจากทำงานแล้วก็กลับบ้าน อาหารก็เดิมๆ ทุกอย่างเมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็รีบจัดการตัวเอง เพื่อเตรียมตัวออกไปหาเมีย“วันนี้มีคุยเรื่องที่กับผู้ใหญ่พวยตอนเช้านะครับ ส่วนต้นบ่ายกำนันแม้นกับลูกสาวจะแวะเข้ามาคุยเรื่องสัญญากู้ยืมเงินกับเสี่ยอีกครั้ง”“ยกเลิกนัดให้หมด กูจะไปหาเมีย”“ไอ้ทองดีโทรมาแจ้งผมตั้

“กูทำพลาดอีกแล้วเหรอวะ” ปกรณ์ชัยพึมพำเสียงแผ่ว มือยกแก้วเหล้าขึ้นจ่อริมฝีปาก แต่กลับวางมันลงเหมือนไม่มีอารมณ์จะดื่ม สายตาคมเข้มเหม่อมองไปข้างหน้าทั้งที่ในหัวกลับมีแต่ภาพรอยยิ้มของเอวาลินลอยวนซ้ำไปมาเต็มหัวบอลกับวัชนั่งมองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวระอาใจแทน“รู้ว่าตัวเองพลาดก็แก้ไขสิวะ” วัชเอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจังกว่าปกติ ปกรณ์ชัยชั่วมาเกือบครึ่งชีวิต สำนึกได้แค่นี้ก็บุญหัวเท่าไหร่แล้วปกรณ์ชัยหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น กับคำแนะนำของวัช“วันนั้นกูไม่น่าตัดสายลินเลย อึก…” คำพูดขาดห้วง ที่มาพร้อมน้ำตาของความเสียใจไหลออกมาจากดวงตาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“เชี่ยอะไรวะเนี่ย” บอลสถบออกมาอย่างทำตัวไม่ถูก“มึงร้องไห้เหรอกรณ์” เป็นเพื่อนกันมาสามสิบกว่าปี ครั้งนี้ครั้งแรกที่เห็นเพื่อนร้องไห้ วัชทั้งช็อกทั้งตกใจไม่น้อย“อึก...วะ...วันนั้นกูน่าจะรับสายลิน” เสียงทุ้มสั่นเครือ ไหล่หนาสั่นไหวเบา ๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ ฝ่ามือหนาลูบหน้าตัวเองแรง ๆ เหมือนพยายามดึงสติกลับมา แต่ยิ่งทำ น้ำตาก็ยิ่งไหล เพราะทั้งเสียใจและรู้สึกผิดกับการกระทำตัวเองวันนั้นคนตัวเล็กจะเจ็บท้องมากแค่ไหนกันนะ เขาเป็นสามีที่แย่จริงๆ“วันน

@โรงพยาบาลห้องพักพื้น“แกทำอะไรน้องตากรณ์ น้องถึงร้องไห้จนเป็นลมแบบนี้ ” คุณหญิงปิ่นมณีเค้นเสียงเหี้ยม ถามลูกชายด้วยสีหน้าและน้ำเสียงไม่พอใจ มือเหี่ยวย่นตามวัยก็ยื่นไปหยิกแขนลูกชายอีกหลายทีเพื่อเป็นการสั่งสอนตอนที่คนของลูกชายโทรมาแจ้งว่าลูกสะใภ้เป็นลมหมดสติ สาเหตุทะเลาะกับลูกชาย ท่านแทบจะหัวใจวาย“คุณพี่ค่ะ” กุ้งนางหันไปเอ่ยกับคุณหญิงปิ่นมณี ด้วยสีหน้าและน้ำเสียงขอร้อง“มีอะไรหรือเปล่าทำไมเธอมองพี่แบบนั้น ” คุณหญิงปิ่นมณีถามคนข้างๆ ด้วยแววตาวูบไหว“เมื่อ 3 วันก่อน ยัยลินเข้ามาคุยกับน้องเรื่องหย่าค่ะ”“ผมไม่หย่า” ปกรณ์ชัยโพล่งขึ้นมาท่ามกลางบทสนทนาของผู้ใหญ่อย่างเสียมารยาท“อย่าเสียมารยาทกับผู้ใหญ่ตากรณ์” ท่านจิระหันไปตำหนิลูกชาย ก่อนจะหันมาหากุ้งนางต่อ “พูดต่อสิเราอยากฟัง”“ยัยลินบอกว่า มีผู้หญิงของตากรณ์ตามมาหาเรื่องที่ห้าง พร้อมกับเปิดคลิปวิดีโอให้ดูยัยลินดู เธอมาด่ายัยลินว่าทำไมไม่หย่ากับตากรณ์สักที พยายามแสดงตัวว่าเป็นผู้หญิงอีกคนของตากรณ์ ”“ เธอไม่ใช่ผู้หญิงของผม! ทุกคนเข้าใจผมผิดหมด ผมไม่เคยคิดจะนอกใจลิน เลย! ผมรักน้อง… รักจนจะเป็นบ้าตามอยู่แล้ว” ปกรณ์ชัยรีบโต้กลับเสียงดังขึ้น

เหตุการณ์ถูกลอบยิ่งของเจ้าพ่อเงินกู้รายใหญ่ กลายเป็นข่าวใหญ่และข่าวดังไปทั้งจังหวัดเพียงชั่วข้ามคืน แน่นอนว่าปกรณ์ชัยต้องการให้มันเป็นเช่นนั้น เพราะต้องการใช้กฎหมายเล่นงานเพลิงกัลป์ มากกว่าการเอาคืนให้มือตัวเองต้องเปื้อนเลือดหน้าบ้านหลังใหญ่ของเสี่ยเพลิงที่เคยมีลูกน้องยืนเฝ้าแน่นขนัด วันนี้กลับเต็มไปด้วยรถตำรวจและเจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบเสี่ยหนุ่มกัดฟันข่มความโกรธด้วยความเจ็บใจ กว่าจะรู้ตัวว่าตนเองเสียรู้ให้ปกรณ์ชัยไปแล้ว ก็ตอนที่พลาดท่าทำตัวเองโดนจับ ในข้อหาที่ร้ายแรงมากเพราะมันเป็นข้อหาพยายามฆ่า พยายามฆ่าไม่พอยังเป็นการวางแผนมาอย่างดีด้วยปกรณ์ใช้เงินและอำนาจที่ตัวเองมี คัดค้านการประกันตัวและเล่นงานลับๆ จนกระทั่งเพลิงกัลป์และลูกน้องคนสนิท ถูกพิพากษาจำคุก ยี่สิบปี โดยไม่รอลงอาญาในวันที่คำพิพากษาถูกอ่าน เสี่ยเพลิงเพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า การแพ้ที่เจ็บที่สุดไม่ใช่การถูกยิง แต่คือการถูกบังคับให้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในเรือนจำ โดยไม่อาจแตะต้องศัตรูได้อีกเลยรถผู้ต้องหาจอดนิ่งหน้าทัณฑสถานกุญแจมือถูกปลด ก่อนจะถูกใส่ใหม่เป็นโซ่ตรวนของนักโทษ และในวันนั้นเอง ปกรณ์ชัยยอมออกจากโรงพยาบาล มาย