All Chapters of แกล้งตายหนีรักช้ำ แต่งงานใหม่ให้ฝ่าบาทคลั่ง: Chapter 11 - Chapter 20

พอพูดจบ นางคล้ายเพิ่งรู้สึกตัว ยามชักมือกลับก็อธิบายเสียงเบาว่า "เมื่อครู่ข้าไม่ได้..."เซี่ยจิ่งชวนรีบกุมมือของนางไว้ "เราชอบคำเรียกขานนี้"สายตาประสานกัน ซ่งหวั่นก็ก้มหน้าลงด้วยความเอียงอาย ติ่งหูขาวผ่องพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อเซี่ยจิ่งชวนกระแอมไอเบา ๆ แล้วลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า "เรายังมีราชกิจต้องจัดการ หวั่นหวั่นคุยกับฮูหยินซ่งไปก่อน"พูดจบเขาก็เดินจากไป ทิ้งให้ซ่งหวั่นและฮูหยินซ่งสบตากันชั่วครู่ต่อมา ซ่งหวั่นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ท่านแม่ สีหน้าท่าน...คล้ายจะไม่ค่อยดีนัก"ฮูหยินซ่งยิ้มเจื่อน "เจ้าดูออกหรือ แม่เพิ่งเพิ่งมาจากทางตำหนักเหยียนซีน่ะ"ตำหนักเหยียนซีหรือ?เหตุใดจึงเป็นที่นั่น?ซ่งหวั่นขุ่นเคือง แต่ก็ข่มอารมณ์เอาไว้"เป็นพี่จิ่งชวนที่ให้ท่านแม่ไปทางนั้นก่อนหรือเจ้าคะ อาการของน้องสาว... ไม่ค่อยดีหรือ?"สามคำหลังนี้ ซ่งหวั่นเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวังมากท่าทางกังวลใจและขอบตาที่บวมแดงทำให้ฮูหยินซ่งปวดใจ จึงอธิบายว่า "แม่ตั้งใจไปเจอนางเอง""ท่านแม่ต้องการไปเจอนาง?"ซ่งหวั่นทวนคำ เสียงสูงขึ้นอย่างคุมไม่อยู่ "เพราะเหตุใดกัน"เพราะความตกใจ ซ่งหวั่นจึงไม่อาจควบคุ

เซี่ยจิ่งชวนพูดเองรอบหนึ่งยังไม่พอ ถึงกับข่มขู่นางอีกด้วยความเงียบสงบแผ่ขยายออกไป ซูเซิ่งแอบถอนหายใจ เมื่อนึกถึงการร่วมทุกข์ร่วมสุขกันตลอดสามปีที่ชายแดนทางเหนือ เขาก็กระแอมเบา ๆ ทีหนึ่ง"พระสนม ทรงไม่เป็นอะไรนะพ่ะย่ะค่ะ?"ซ่งเวยจิกปลายเล็บแน่น หลังจากดึงสติตนเองกลับมาได้ ก็ฝืนยิ้มออกมา "ขอบใจกงกงที่เป็นห่วง ฝากกงกงไปกราบทูลฝ่าบาทด้วยว่า ข้า...รับทราบแล้ว""พระสนมไม่ต้องห่วง บ่าวจะไปกราบทูลแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"ซูเซิ่งทำความเคารพ ก่อนจะเดินจากไปก็เอ่ยขึ้นอีกเรื่องหนึ่ง"นางกำนัลสองคนที่ล่วงเกินคุณหนูซ่ง บ่าวนำตัวกลับมาส่งแล้ว อยู่ที่ห้องพักเดิมของพวกนางพ่ะย่ะค่ะ""เข้าใจแล้ว" ซ่งเวยเอ่ยเสียงเรียบซูเซิ่งยืนอยู่ที่ประตู หลังจากอึกอักลังเล ในที่สุดก็เดินจากไปอย่างเงียบ ๆเวยผินทำเพื่อฝ่าบาทมากมายนัก แต่คนที่ฝ่าบาทรักอย่างไรเสียก็มีเพียงคนเดียวเรื่องความรักเป็นสิ่งที่ไร้เหตุผล ได้แต่หวังว่าเวยผินจะทำใจยอมรับได้โดยไวซ่งเวยไม่ได้รับรู้ความคิดของซูเซิ่ง นางหลุบตานั่งลงอยู่ชั่วครู่แล้วจึงเข้านอนวันรุ่งขึ้นหลังจากซ่งเวยล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็เรียกเถาเยาให้ไปตามหาอวี้เอ๋อร์และลวี่เ

"ทางฝั่งนางไม่ค่อยเหมาะสมนัก" ฮูหยินซ่งตอบออกไปตามสัญชาตญาณ เพิ่งจะสิ้นเสียง ฮูหยินซ่งก็ตระหนักได้ว่าไม่ถูกต้อง รีบเอ่ยอธิบายทันที "แม่หมายความว่าหวั่นหวั่นร่างกายอ่อนแอ นางต้องการ..."คำว่า 'พักผ่อน' ยังทันไม่เอ่ยออกจากปาก ฮูหยินซ่งก็เงียบเสียงลงอีกครั้งเพราะนางตระหนักได้ว่า ยิ่งตนพูดมากเพียงใด ปัญหาก็ยิ่งโผล่มามากเท่านั้นในเมื่ออาการของซ่งหวั่นไม่ค่อยดี ซ่งเวยเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไรในขณะเดียวกันนี้เอง ในหัวของซ่งเวยพลันปรากฏเรือนร่างของเซี่ยจิ่งชวนขึ้นมา ปลายเล็บสั่นสะท้านครู่หนึ่ง ในใจรู้สึกแสบเคืองเล็กน้อยเซี่ยจิ่งชวนไปหาซ่งหวั่นอยู่เป็นประจำ ฮูหยินซ่งจึงไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นั่นต่อจริง ๆอีกด้านหนึ่ง ในใจของฮูหยินซ่งมีความกระวนกระวายเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยหากจะบอกว่าก่อนหน้านี้ยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่เมื่อเผชิญกับความเงียบของซ่งเวย ความรู้สึกผิดนั้นกลับกลายเป็นการกล่าวโทษนาง"เจ้าเงียบตลอด ไม่ต้องการให้แม่พักอยู่ในตำหนักเหยียนซีหรือ"คำถามของฮูหยินซ่งดึงสติของซ่งเวยกลับมา แต่นางยังไม่ทันเอ่ยอะไร ก็ได้ยินเสียงฮูหยินซ่งเอ่ยต่อ "แม่อยากพักอยู่ที่ตำหนักเหยียนซี ด้

ช่วงแรกซ่งเวยยังไม่ค่อยคุ้นชิน แต่เมื่อฮูหยินซ่งปรากฏตัวถี่ขึ้น นางก็สามารถมองข้ามอีกฝ่ายไปได้ด้วยความสงบแล้ววันเวลาในช่วงที่บำรุงร่างกายเงียบสงบมากเพราะเซี่ยจิ่งชวนและซ่งหวั่นไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าซ่งเวยเลย ไม่น่าเชื่อว่านางจะรู้สึกราง ๆ ว่าตำหนักเหยียนซีกลายเป็นดินแดนอิสระอีกแห่งหนึ่งแปลกมาก แต่กลับทำให้ซ่งเวยรู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกจนกระทั่งครึ่งเดือนให้หลัง ไทเฮาประชวรขึ้นมากะทันหัน พระเสาวนีย์ฉบับหนึ่งถูกส่งเข้ามายังตำหนักเหยียนซี"ไทเฮาทรงมีพระเสาวนีย์ เชิญเวยผินเสด็จไปยังตำหนักฉือหนิงเพื่อถวายการดูแลพระอาการประชวร"ถวายการดูแลพระอาการประชวร!ร่างกายของซ่งเวยเกร็งแข็ง ปลายเล็บกำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัวหลายปีที่ชายแดนทางเหนือ ไทเฮาประชวรอยู่บ่อยครั้งเพราะร่างกายอ่อนแอ ทุกครั้งล้วนเป็นซ่งเวยที่คอยปรนนิบัติดูแลในยามนั้น นางทุ่มเทใจให้ไทเฮา ดึกดื่นมักจะคุกเข่ากราบไหว้ต่อหน้าพระพุทธรูป คัดลอกคัมภีร์ด้วยความศรัทธาแรงกล้าแต่ในยามนั้น ดวงตาของนางยังปกติดี และยังไม่ได้ตั้งครรภ์มาบัดนี้..."เวยผิน เวยผินเหนียงพ่ะย่ะค่ะ?"ซ่งเวยดึงสติกลับมา ห้วงความคิดนับพันนับห

ความมืดมิดบวกกับการคาดเดาในใจ ก่อเกิดเป็นความตื่นตระหนก เห็นว่าจะควบคุมไม่อยู่แล้วแท้ ๆ มือข้างหนึ่งก็แตะลงบนไหล่ของนาง"บ่าวอยู่ตรงนี้เพคะ"เถาเยา!หัวใจที่ตื่นตระหนกของซ่งเวยพลันสงบลงทันทีผ่านไปครู่เดียว นางลองใช้มือสัมผัสเบื้องหน้า เพื่อยืนยันว่าตัวเองอยู่ข้างเตียง"พระสนมนั่งลงก่อนได้เพคะ บ่าวจะคอยเฝ้าไทเฮาแทนพระสนมเอง"เสียงของเถาเยาแผ่วเบามาก แต่ทว่าทุก ๆ ถ้อยคำกลับผ่านเข้าหูซ่งเวยอย่างชัดเจนซ่งเวยสั่นศีรษะเบา ๆ ปฏิเสธข้อเสนอของเถาเยาไทเฮาในยามนี้ต่างจากตอนอยู่ที่ชายแดนทางเหนือโดยสิ้นเชิง หากโดนนางจับผิดขึ้นมา เกรงว่า...นางหลับตาลง แสร้งทำเป็นพักสายตาบำรุงกำลังไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ไทเฮาก็ตื่นขึ้นมา พอลืมตาขึ้นก็ร้องเรียกซ่งเวยทันทีซ่งเวยคลำทางลุกขึ้นยืน เนื่องจากตาบอด จึงเผลอชนเข้ากับหัวเข่าโดยไม่ทันระวังความเจ็บปวดแล่นเข้ามา ร่างกายของนางเกร็งแข็งทันที แม้กระทั่งจังหวะหายใจก็ช้าลงตามไปด้วย"เจ้ากำลังทำอะไรอยู่"คำถามของไทเฮาแฝงไว้ด้วยความเย็นชาซ่งเวยสูดหายใจลึก "เผลอชนเข้าโดยไม่ทันระวังเพคะ"พอพูดจบ นางก็สั่งไปทางด้านหลัง "ไปยกน้ำชามาถ้วยหนึ่ง"ไ