แกล้งตายหนีรักช้ำ แต่งงานใหม่ให้ฝ่าบาทคลั่ง

[ลูกสาวตัวจริงและลูกสาวตัวปลอม ตามง้อเมีย สนามอารมณ์ทั้งครอบครัว] ซ่งเวยมีชีวิตจนถึงอายุสิบหกปี ถึงได้รู้ว่าแท้จริงตนเองคือคุณหนูจากตระกูลใหญ่ แต่เมื่อกลับสู่ตระกูลซ่ง บิดามารดาและพี่ชายต่างก็มีบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนที่เฝ้ารักถนอมอยู่แล้ว ส่วนนางกลับตกเป็นหญิงแพศยาที่แย่งชิงคู่หมั้นของพี่สาว เพื่อปลอบให้หัวใจของชายผู้นั้นอบอุ่น นางทำได้เพียงอยู่เคียงข้างยามเขาถูกเนรเทศ เคียงข้างยามเขาทำศึก และผ่านพ้นวันเวลาอันยากลำบากมากมายไปด้วยกัน กระทั่งต้องเสียดวงตาทั้งสองข้างไป ทว่าสิ่งที่แลกกลับมาหลังจากชายผู้นั้นคืนสู่ตำแหน่งสูงส่ง คือคำพูดอันแสนเย็นชา "คนที่ข้ารักมาตลอดมีเพียงพี่สาวของเจ้า จะโทษก็ต้องโทษที่เจ้าโชคไม่ดีเอง" คำด่าทออันใจร้ายจากบิดามารดา "เหตุใดเจ้าต้องคอยแย่งชิงกับพี่สาวอยู่เรื่อย!" คำสาปแช่งอันไร้เยื่อใยจากพี่ชาย "ทำไมเจ้าถึงไม่ตายไปเสียตั้งแต่วันที่ถูกสลับตัว!" ซ่งเวยจึงทำให้ความปรารถนาของพวกเขาเป็นจริง ด้วยการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ยามนี้ ชายผู้เคยอยู่สูงส่งกลับต้องโซเซเข้ามาดึงชายเสื้อของนางไว้ อ้อนวอนขอให้นางหันกลับไปมองเขาอีกสักครั้ง ซ่งเวยรู้สึกประหลาดใจ "ข้าไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย จะไปเป็นภรรยาของท่านได้อย่างไร"