แกล้งตายหนีรักช้ำ แต่งงานใหม่ให้ฝ่าบาทคลั่ง のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

วันต่อมา ฮูหยินซ่งถูกรับตัวเข้าวังตามคำที่เซี่ยจิ่งชวนเคยเอ่ยไว้ซ่งเวยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วรออยู่ครู่หนึ่ง"เวยเอ๋อร์?" น้ำเสียงนั้นสั่นเครือเล็กน้อยซ่งเวยหันมองไปตามทิศทางของเสียง ทว่ามองไม่เห็นสิ่งใด เพียงรู้สึกได้ว่ามีคนเดินเข้ามาแล้วฮูหยินซ่งมองดูซ่งเวย ดวงตาว่างเปล่าคู่นั้นราวกับไม่มีความรู้สึกใด ๆ ร่างกายซูบผอมลงไปมาก ท้องที่นูนเพราะตั้งครรภ์คล้ายจะถ่วงเหนี่ยวรั้งนางลงมา นับตั้งแต่ออกเดินทางไปยังชายแดนทางเหนือ สองแม่ลูกก็ไม่ได้พบกันเป็นเวลานานแล้วฮูหยินซ่งรู้สึกสับสนยุ่งเหยิงที่สุด ดวงตาชุ่มชื้นเล็กน้อยอย่างประหลาดกับลูกสาวคนนี้ นางมีความรู้สึกผิดและติดค้างอยู่ในใจแต่อย่างไรเสีย...ก็ไม่ใช่เด็กที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เยาว์วัย ต่อให้นางพยายามที่จะไม่ลำเอียง แต่สัญชาตญาณกลับไม่อาจห้ามไม่ให้นางลำเอียงได้"ท่านแม่หรือ" น้ำเสียงของนางราบเรียบและเย็นชาฮูหยินซ่งปาดน้ำตา "ดวงตาของเจ้าดีขึ้นบ้างหรือยัง"นางเคยได้ยินข่าวลือนอกวังมาบ้าง ว่าซ่งเวยป่วยหนักในวังหลวง เนื่องจากกำลังตั้งครรภ์จึงต้องงดยารักษาหลายชนิด จนเป็นเหตุให้ดวงตาบอดสนิทซ่งเวยขยับริมฝีปาก "ก็ค่อยยังช

พอกล่าวจบ ไทเฮาก็เคาะหลังมือซ่งหวั่นเบา ๆ สีหน้าแววตาเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจในตัวนางซ่งหวั่นเม้มริมฝีปาก แทบจะข่มความกระหยิ่มยินดีในใจไม่ไหว ทว่าใบหน้ายังแสร้งทำเป็นลำบากใจ"แต่ว่าเสด็จอา น้องสาว..."นางพูดไม่ทันจบ ก็ชำเลืองหางตาไปมองคนที่อยู่อีกด้าน พร้อมกับแสดงสีหน้าลำบากใจซ่งเวยหลุบตาหลง รูปร่างอันผอมบางดูอ่อนแอไร้ทางสู้ ทว่าสีหน้าของนางกลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ ราวกับทุกสิ่งไม่เกี่ยวข้องกับตนแต่มีเพียงตัวนางเองเท่านั้นที่รู้ ตอนที่ได้ยินว่าเซี่ยจิ่งชวนก็เห็นพ้องด้วย ความขมขื่นก็พรั่งพรูขึ้นในใจอย่างยากจะเอื้อนเอ่ย เรื่องราวในอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว แต่สุดท้ายก็เหลือเพียงความอ่อนแรงไร้กำลังช่างเถิดอีกไม่นานนางก็จะแกล้งตายเพื่อออกจากวังได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องสร้างเรื่องยุ่งยากที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้อีกไทเฮาไม่รู้ถึงความคิดของซ่งเวย เห็นเพียงความซื่อบื้อเงียบขรึมของนาง ในใจพลันหงุดหงิดขึ้นมาเหตุใดลูกสะใภ้ของนางถึงได้เป็นคนเช่นนี้?เมื่อสายตาเคลื่อนไปที่ซ่งหวั่น น้ำเสียงของไทเฮาก็อ่อนโยนลงอีกครั้ง "เจ้าห่วงใยพี่น้อง ข้ารู้ดี แต่ยามนี้เวยผินกำลังตั้งครรภ์ ไม่สะดวกทำงานหนั

น่าสงสาร?สีหน้าของซ่งเวยเผยความตะลึงงันเล็กน้อยองค์หญิงอวี้โหรวคอยสังเกตท่าทางของนางอยู่ตลอด จึงอดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปาก "ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น คือว่า..."ซ่งเวยเอ่ยขัดนาง "หม่อมฉันเข้าใจความหมายขององค์หญิง แต่การที่องค์หญิงออกมาได้ คงเพราะรับปากเรื่องบางอย่างกับไทเฮาไว้สินะเพคะ"ไทเฮาไม่ชอบนางมาแต่ไหนแต่ไร หากองค์หญิงอวี้โหรวไม่ได้รับปากเรื่องใดไว้ ต่อให้หาเหตุผลปลีกตัวออกมาได้ ก็ไม่มีทางตรงมาหานางเช่นนี้เป็นไปตามคาด สิ้นเสียงของซ่งเวย องค์หญิงอวี้โหรวก็ตกอยู่ในความเงียบงันเมื่อเห็นสถานการณ์ดังนั้น ซ่งเวยก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเช่นกัน เพียงข่มความเจ็บปวดที่หัวเข่า อาศัยแรงประคองจากนางกำนัลทั้งสองค่อย ๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าไม่นาน ขบวนคนก็มาถึงตำหนักที่พักของซ่งเวยในระหว่างนี้ ซ่งเวยคาดเดาคำตอบได้แล้ว นางจึงเรียกลวี่เฝ่ย นางกำนัลคนสนิทอีกคนเข้ามา"ไปนำตราหงส์มา มอบให้องค์หญิงอวี้โหรว"เมื่อกล่าวคำนี้ออกมา สีหน้าขององค์หญิงอวี้โหรวก็พลันแข็งค้าง"เจ้า...เจ้าเดาออกได้อย่างไร..."พูดได้เพียงครึ่งเดียว องค์หญิงอวี้โหรวก็ชะงักไป สีหน้าดูหม่นหมองลงเล็กน้อย ซ่งเวยยังคงเฉลียวฉลา

"น้องสาวอย่าได้โทษฝ่าบาทเลย เป็นเพราะนางกำนัลสองคนนั้นพูดจาไม่น่าฟัง ตามกฎวังแล้วเดิมทีต้องโดนโบยจนตาย ฝ่าบาททรงมีพระเมตตาจึงลดโทษเหลือเพียงโบยห้าสิบไม้..."พูดมาถึงตรงนี้ ซ่งหวั่นก็เอามือกุมหน้าอก "เป็นความผิดของข้าเองที่ไม่ดี ไม่ควรเอ่ยเรื่องให้น้องสาวช่วยจัดพิธีแต่งตั้งฮองเฮา จนเป็นเหตุให้นางกำนัลสองคนนั้นต้องรับโทษ"หน้าหน้าซีด ร่างกายโอนเอนตาม ก่อนจะล้มพับไปด้านหน้า"หวั่นหวั่น! รีบไปตามหมอหลวงมาเร็ว!"เซี่ยจิ่งชวนรับร่างซ่งหวั่นไว้ได้ทันท่วงที ตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงร้อนรนซ่งหวั่นอิงอยู่ในอ้อมอกเขา หางตากวาดมองซ่งเวย ในดวงตาฉายแววลำพองใจวูบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลง ร่างอ่อนระทวยไปในทันทีเซี่ยจิ่งชวนเห็นดังนั้นก็ยิ่งร้อนใจ"รีบไปเร่งหมอหลวง!"สิ้นเสียง สายตาของเขาก็ตกลงบนร่างของซ่งเวย สายตาพลันเกรี้ยวกราดดุดันขึ้นทันที"ซ่งเวย เราจะบอกเจ้าไว้ก่อน ตำแหน่งฮองเฮาต้องเป็นของหวั่นหวั่นเท่านั้น ต่อให้เจ้าจะยั่วโมโหหวั่นหวั่นอย่างไร เจ้าก็อย่าหวังจะได้เป็นฮองเฮา!"ซ่งเวยตัวแข็งค้าง เดิมทีนางแปลกใจอยู่แล้วว่าเหตุใดคนทั้งสองจึงมายังตำหนักเหยียนซีที่แท้เรื่องราวมากมายเพียงนี้ ก็เพ

หลังจากคำว่าล้มเหลว ซ่งเวยตั้งใจชะงักไว้ก่อน นางรู้ว่าฮูหยินซ่งกำลังมองนางอยู่ จึงค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น แล้วเอ่ยต่อ "หากข้าล้มเหลว ข้าก็จะไม่ยอมให้ซ่งหวั่นสมปรารถนาเช่นกัน"การแกล้งตายเพื่อออกจากวังคือความหวังเดียวที่นางยึดเหนี่ยวไว้ในยามนี้ในฐานะผู้รู้เห็น ฮูหยินซ่งย่อมไม่ยินยอมให้ทางฝั่งนี้เกิดเรื่องผิดพลาดเป็นอันขาดฮูหยินซ่งหน้าถอดสีลงทันควัน น้ำเสียงเข้มงวดเฉียบขาดขึ้นเล็กน้อย "ซ่งเวย แม่เอาของมาให้เจ้าแล้ว เจ้าอย่าได้ทำอะไรส่งเดช!"ซ่งเวยหลับตาลง ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของฮูหยินซ่งฮูหยินซ่งอยากจะเอ่ยบางอย่าง แต่คำพูดที่จ่อขึ้นมาบนปากก็หยุดชะงักอีก นางมองซ่งเวย แล้วก็นึกถึงซ่งหวั่นขึ้นมาอีกครั้งเดิมทีคิดจะเอ่ยเตือนไม่ให้ซ่งเวยจากไป แต่คำขู่ของซ่งเวยกลับทำให้นางโมโหเป็นมากคำเตือนที่หวังดีไม่อาจเตือนสติผู้รนหาที่ตายช่างเถิดนางจะไม่สนใจซ่งเวยอีกแล้ว!ทางที่ตัวเองเลือกเอง เช่นนั้นก็จงรับผลที่ตามมาเอาเองฮูหยินซ่งมองซ่งเวยด้วยสายตาล้ำลึกแวบหนึ่ง ก่อนจะหันตัวเดินจากไปยามนี้นางจะไปหาซ่งหวั่นสักหน่อยภายในตำหนักตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับไร้ผู้คนซ่งเวยคลำหาเพื่อเปิดขวดยากระเบ