All Chapters of แกล้งตายหนีรักช้ำ แต่งงานใหม่ให้ฝ่าบาทคลั่ง: Chapter 21 - Chapter 30

ซ่งเวยเผยอปากเล็กน้อย ความเหน็ดเหนื่อยหนักอึ้งพลันพวยพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจไม่ว่าจะเป็นเซี่ยจิ่งชวน หรือฮูหยินซ่งก็ตามยามทุกคนเอ่ยถึงซ่งหวั่น ก็เน้นย้ำถึงฐานะนี้ไม่หยุดหย่อน ราวกับไม่ได้ยินเสียงของนางนางไม่อยากจะโต้เถียงกับเซี่ยจิ่งชวนเพราะเรื่องนี้อีกแล้วทั้งเปลืองแรงทั้งเปลืองเวลานางหยุดคิดเรื่องนี้ แล้วเอ่ยว่า "รับทราบเพคะ วันพรุ่งนี้ก่อนจะไปตำหนักฉือหนิง จะไปพบพี่หญิงใหญ่สักครู่""เจ้าไม่ต้องไปตำหนักฉือหนิงแล้ว"น้ำเสียงของเซี่ยจิ่งชวนเปลี่ยนไป "ยามนี้เจ้าไม่สบาย เรื่องทางตำหนักฉือหนิงมีมากมาย ให้หวั่นหวั่นไปแทนเจ้าเถิด เจ้าเพียงบอกเล่าด้วยวาจา มอบหมายเรื่องสำคัญในการดูแลอาการประชวรให้หวั่นหวั่น แล้วก็อยู่บำรุงครรภ์ที่ตำหนักเหยียนซีให้สบายใจ"ที่ว่าซ่งหวั่นช่วยนางหมายความว่าอย่างไรกัน เพราะกำลังตกตะลึง ซ่งเวยจึงแย้งกลับไปไม่ทันท่วงทีในสายตาของเซี่ยจิ่งชวน คิดว่าความเงียบของนางคือการตอบตกลง สีหน้าจึงอ่อนโยนลง ปลอบด้วยน้ำเสียงเบา "ไทเฮาเป็นเสด็จอาของหวั่นหวั่น ส่วนหวั่นหวั่นก็เป็นพี่หญิงใหญ่ของเจ้า ความสัมพันธ์ของพวกนางดีมาก เวยเอ๋อร์ เจ้าเสียเปรียบบ้างก็ไม่เป็นไร

รอบข้างถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงบอีกครั้งซ่งเวยนั่งอยู่เงียบ ๆไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด นางเอนกายลงนอนตามผ้านวม ยามลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เป็นรุ่งเช้าของวันถัดไปแล้วพอล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็ได้ยินเถาเยาเอ่ยว่า "เมื่อเช้านี้ซูกงกงส่งข่าวมา บอกว่าฝ่าบาททรงมีพระราชโองการให้พระสนมเสด็จไปตำหนักเฉิงเฉียนตอนเที่ยงสักรอบเพคะ"ไปตำหนักเฉิงเฉียนอย่างนั้นหรือ?ดวงตาของซ่งเวยเหม่อมองอยู่กลางอากาศ "เข้าใจแล้ว"แต่ใครจะคิด ยังไม่ทันถึงเที่ยงวัน เซี่ยจิ่งชวนกับซ่งหวั่นก็ปรากฏตัวขึ้นที่ตำหนักเหยียนซีแล้วเถาเยามองซ่งหวั่นที่ขอบตาแดงก่ำ หัวใจเกิดกระตุกวูบ "พระสนม"นางไม่ได้พูดอะไรเยอะ แต่ถ้อยคำสั้น ๆ เพียงสองคำกลับทำให้ซ่งเวยเก็บมาใส่ใจ"ถวายบังคมฝ่าบาท คำนับคุณหนูซ่ง"ท่ามกลางเสียงถวายบังคมโดยรอบ ซ่งเวยถูกประคองไปเบื้องหน้าโดยเถาเหยา "หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ"ชั่วพริบตาต่อมา ซ่งเวยก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ซ่งหวั่นกล่าวเสียงสะอื้น "น้องสาวร่างกายไม่สะดวก ข้าจึงไปปรนนิบัติรับใช้พระอาการประชวรที่ตำหนักฉือหนิงแทนเจ้า แต่เหตุใดเจ้า...เหตุใดต้องทำเรื่องเช่นนั้นด้วย"เรื่องเช่นนั้น?ซ่งเวยยั

ฮูหยินซ่งหน้าซีดเผือด เพิ่งจะมารู้สึกตัวในภายหลังว่าตัวเองทำเรื่องผิดพลาดไป แต่ปากกลับไม่พูดอะไร ได้แต่มองเถาเยาอยู่เงียบ ๆเถาเยาหัวเราะหึในลำคอ "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านก็รออยู่ที่นี่เถิด อย่างไรเสียทางฝั่งคุณหนูซ่ง..."เถาเยาส่ายหน้าเบา ๆ แล้วหันตัวเดินจากไปฮูหยินซ่งมองคล้อยหลังเถาเยา ตอนแรกยังคิดว่านางตั้งใจวางกลอุบายหลอกลวงเสียอีกแต่ยิ่งยืนอยู่ที่เดิมนานเท่าใด ในใจของนางก็ยิ่งกระสับกระส่ายมากขึ้นเท่านั้นหวั่นหวั่นร่างกายไม่แข็งแรง หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา...ไม่ได้การณ์ นางต้องไปดูอาการของหวั่นหวั่นเสียหน่อย"พระสนม ฮูหยินซ่งกลับไปแล้วเจ้าค่ะ"ฮูหยินซ่งเพิ่งจะก้าวออกจากตำหนักเหยียนซี เถาเยาก็ไปส่งข่าวให้ซ่งเวยแล้ว"ทางฝั่งซ่งหวั่นเป็นอย่างไรบ้าง" ซ่งเวยหลุบตาลง"คนที่ไปสืบข่าวยังไม่กลับมาเพคะ" เถาเยาตอบ ซ่งเวยเหม่อลอยเล็กน้อย เกือบจะหนึ่งชั่วยามแล้ว เซี่ยจิ่งชวนยังปลอบซ่งหวั่นไม่สำเร็จอีกหรือ พูดถึงใคร คนนั้นก็มาพอดีชั่วพริบตาต่อมา เซี่ยจิ่งชวนก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู"ถวายบังคมฝ่าบาท""ออกไปให้หมด"ซ่งเวยพิงอยู่ขอบเตียง เงยหน้ามองไปทางทิศทางในความทรงจำดวงตา

ทั้งที่ในใจรู้สึกคับแค้น แต่ปากกลับบอกว่าไม่เป็นไร แถมยังจะช่วยพูดขออภัยให้ซ่งเวยอีกความคิดภายในใจ ทำให้น้ำเสียงและสายตาที่เซี่ยจิ่งชวนมองไปยังซ่งเวยแฝงความไม่พึงพอใจอยู่หลายส่วน"ซ่งเวย เจ้าไม่พอใจบทลงโทษของเราหรือ"ซ่งเวยลูบบริเวณที่ถูกหยิก ก้มศีรษะลงเอ่ย "หม่อมฉันไม่บังอาจ""เราเห็นเจ้ากล้ามากทีเดียว คุกเข่าลงไป"ในดวงตาของเซี่ยจิ่งชวนฉายแววเย็นเยียบซ่งเวยอ้าปากอ้ำอึ้ง ในที่สุดก็คุกเข่าลงอย่างเงียบเชียบเซี่ยจิ่งชวนใช้มือข้างหนึ่งประคองซ่งหวั่น ยามเห็นการกระทำของนาง ในใจพลันเกิดโทสะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ส่งผลให้สายตาที่มองซ่งเวยยิ่งไม่เป็นมิตรซ่งเวยไม่ได้รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเซี่ยจิ่งชวน สัมผัสได้ถึงความเงียบสงบสงัดโดยรอบ นางจึงนั่งคุกเข่าก้มหน้าอย่างนอบน้อมแต่ซ่งหวั่นเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงของเซี่ยจิ่งชวน ในใจก็เริ่มไม่เป็นสุข แววตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาพลันฉายแววดุร้าย"พี่จิ่งชวน"เสียงเรียกอ่อนปวกเปียกทำลายความเงียบเซี่ยจิ่งชวนเบือนสายตากลับมา "เป็นอะไรไป"ซ่งหวั่นกุมหน้าอก ซบลงบนร่างของเซี่ยจิ่งชวนอย่างอ่อนแรง "รู้สึก...ไม่ค่อยสบายเพคะ"เซี่ยจิ่งชวนยามได

เซี่ยจิ่งชวนนวดหว่างคิ้วเบา ๆ ในที่สุดก็เหลือเพียงเสียงถอนหายใจซ่งเวย เจ้าจะให้เราจัดการกับเจ้าอย่างไรกันแน่ อีกด้านหนึ่ง ในที่สุดซ่งเวยก็เฝ้ารอจนหมอหลวงมาถึงในยามนั้น ใบหน้าของนางซีดเผือดไปหมดแล้ว นอนขดตัวกลมอยู่บนพื้นเหล่านางกำนัลข้างกายพากันลนลาน โดยเฉพาะหมัวมัวที่เอ่ยปากไต่ถามก่อนหน้านี้ ในสมองผุดภาพตนเองสิ้นใจตายขึ้นมาแล้ว"หมอหลวงเล่า? เหตุใดหมอหลวงจึงยังมาไม่ถึงอีก"นางตัวสั่นงก ๆ เอ่ยปากถามนางกำนัลด้านหลัง"บ่าวไม่ทราบ บ่าวจะรีบไปเร่งเเดี๋ยวนี้"นางกำนัลที่เอ่ยปากหมุนตัวกลับ ยามถึงหน้าประตูก็สวนเข้ากับเถาเยาที่ย้อนกลับมาพอดี"หมอหลวงมาแล้ว หมอหลวงมาแล้ว"บนพื้น ซ่งเวยฝืนยกศีรษะขึ้นมา พอแน่ใจว่าเถาเยาพาหมอหลวงกลับมาจริง ๆ ฟันที่ขบแน่นมาโดยตลอดพลันคลายลง"พระสนม! แย่แล้ว พระสนมหมดสติไปแล้วเพคะ!"หลังจากนั้นไม่นาน ข่าวที่ซ่งเวยถูกหามตัวออกจากตำหนักฉือหนิงก็แพร่สะพัดออกไปเพียงแต่เมื่ออยู่ในวัง ต่อหน้าก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากพูดออกมาตรง ๆเซี่ยจิ่งชวนได้รับข่าวก็รีบร้อนไปยังตำหนักเหยียนซี ทันทีที่ก้าวเข้าประตูก็ได้กลิ่นยารุนแรงอบอวลส่วนในห้องข้างใน หมอหลวงหลายคนก