All Chapters of Broken Marriage: My Wife Still Loves Her First Love: Chapter 11 - Chapter 20

Wala na talaga.Mula noong makita niyang hinalikan ni Francesca si Leonard sa harap ng maraming tao nang sobrang saya…Mula noong isinulat niya ang farewell letter, tapos na sina Chancellor at Francesca. Habambuhay nang tapos.“Seryoso ka talaga?”Nakatitig si Francesca sa kalmado niyang mukha habang unti-unting nawawala ang galit sa dibdib nito. Napapalitan iyon ng kakaibang kaba.Matagal na niyang kilala si Chancellor bilang isang lalaking bihirang mawalan ng kontrol sa emosyon. Sanay siya sa tahimik at kalmadong Chancellor.Pero iba ang katahimikang nasa harap niya ngayon.Nakakatakot.Parang may mahalagang bagay na tuluyan nang nawawala sa kanya.“Hmm.”Tumango lang siya nang bahagya. “Kung wala ka nang sasabihin, aalis na ako. Naka-leave ako ngayon.”Wala na siyang pasensya para makipagtalo pa kay Francesca. Tinapunan lang siya ng tingin ni Chancellor bago sinubukang lampasan ang babae. Pero agad niyang hinawakan sa braso si Chancellor. “Sandali.”May malamig na ng

Pagkapindot ni Chancellor sa video, agad lumabas ang maingay na music ng bar.Sa gitna ng video, may isang lalaki at isang babae na sobrang dikit sa isa’t isa, parang bagong magkasintahan na wala nang pakialam sa paligid.Ang babaeng iyon ay naka-black stockings, high heels, malaking waves ang buhok, at naka-sobrang ikling skirt kaya siya agad ang naging sentro ng atensyon.Isang tingin pa lang ay nakilala na ni Chancellor kung sino ito—si Francesca.Pero sa limang taon nilang magkasama, hindi niya kailanman nakita ang asawa na magdamit nang gano’n.Napaisip si Chancellor kung ngayong makikipag-divorce na ito sa kanya ay hindi na nito kailangang magtago sa likod ng pagiging relihiyosa, at tila excited na itong habulin ang gusto nitong buhay kasama si Leonard.Sa sandaling iyon, may kakaibang pakiramdam sa kanyang dibdib, pero hindi iyon lungkot.Para sa kanya, walang dapat ikalungkot sa babaeng hindi naman siya minahal, at lalong walang dapat pagselosan.Sa totoo lang, habang n

Mukhang kahina-hinala ang lalaki mula ulo hanggang paa. Kitang-kita rin sa bawat kilos nito ang isang delikadong aura na sadyang nakakabahala. Sa unang tingin pa lang ni Chancellor, agad niyang naalala ang mga balita tungkol sa mga manyakis na nambubuntot ng mga babae hanggang sa bahay para manggulo o gumawa ng masama.“Huwag naman sanang gano’n...” bulong niya sa sarili.Biglang may pumasok na posibilidad sa isip niya. Kung hindi niya pagbubuksan ang babaeng nasa labas, malamang ay hindi ito tatantanan ng lalaking iyon. At dahil doon, naisip niyang baka hindi naman talaga nagkamali ng unit ang babae—baka humihingi na talaga ito ng tulong.Mula sa labas ng pinto, muli niyang narinig ang balisang boses nito na halos nagmamakaawa nang pagbuksan siya agad.Sa sumunod na segundo, nakita ni Chancellor sa CCTV na nawalan na ng pasensya ang lalaking nakaitim at nagsimula nang humakbang papalapit sa babae.Wala nang alinlangan si Chancellor.Agad niyang binuksan ang pinto at mabilis na h

Ganito na lang ba bigla?Nagkaroon siya ng magandang roommate na landlady pa?Napailing na lang si Chancellor habang nakatitig sa nakasarang pinto ng kwarto ni Hyacinth. Mapait siyang napangiti.Parang simula nang magdesisyon siyang tuluyan nang hiwalayan si Francesca, biglang gumanda ang takbo ng love life niya.Noong mga panahon na todo habol pa siya kay Francesca, halos lahat ng babae sa paligid niya ay kusa niyang nilayuan. Ginawa niya iyon para bigyan ng sapat na sense of security si Francesca.Sa totoo lang, marami rin namang nagkakagusto sa kanya noon. Noong college pa siya, hindi rin kakaunti ang mga babaeng humahanga sa kanya. Pero sa mata ni Francesca, parang walang halaga ang lahat ng effort niya. Hindi man lang nito pinansin ang mga isinakripisyo niya.Kaya ngayon...“Ayaw ko na.”Kung ayaw nitong pahalagahan siya, hindi na siya magpapakapagod pa. Para kay Chancellor, sapat nang wala si Francesca sa future niya. Tungkol naman sa ibang bagay...“Bahala na kung saan

Noon, normal na kay Francesca ang basta na lang ibaba ang tawag ni Chancellor. Pero kabaliktaran noon, kapag si Chancellor ang unang nag-end ng call, madalas matagal bago siya muling tawagan ni Francesca.At sa huli, si Chancellor pa rin ang unang sumusuko at humihingi ng sorry para lang bumalik sa dati ang lahat.Pero sa totoo lang...Sa isang relasyon, sino ba talaga ang hindi kayang mabuhay nang wala ang isa’t isa? Minsan, hindi naman dahil hindi kayang bumitaw. Pinipili lang talagang magbigay ng way.Pero ngayon, habang nakatitig si Chancellor sa sunod-sunod na missed calls ni Francesca, wala siyang balak magbigay pa ng kahit anong consideration. Diretso niyang sinilent ang phone at pinatay ang screen.“Matutulog ako. Bahala ka diyan.”Pagkatapos noon, tuluyan nang naging tahimik ang mundo niya. Hindi na niya alam kung tumawag pa ba si Francesca pagkatapos noon. At hindi na rin niya gustong malaman.Hindi nagtagal, nakatulog din siya nang mahimbing. Pero sa kalagitnaan ng ga