Todos los capítulos de เรือนหลังฉ่ำราคะ: Capítulo 31 - Capítulo 40

เมื่อพวกนางรับชมจนพอใจแล้วเฉินฟางเซียนก็เปลี่ยนท่าทีในพริบตา เสียงกรีดร้องแหลมสูงของเฉินฟางเซียนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วจวน “ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย! ท่านพี่จ้าวเหวินป๋อเสียสติไปแล้ว!” นางแสร้งทำเป็นตัวสั่นสะท้าน น้ำตาคลอเบ้าราวกับสตรีผู้ถูกทำลายศักดิ์ศรี ไป๋เหม่ยหลานเองก็ยืนกอดอกก้มหน้าตัวสั่นด้วยมารยาที่แนบเนียน ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อเหล่าผู้อาวุโสและบิดาของจ้าวเหวินป๋อพังประตูเข้ามา ภาพที่ปรากฏแก่สายตานั้นทำให้ทุกคนต่างต้องผงะถอยด้วยความขยะแขยง จ้าวเหวินป๋อยังคงไม่รับรู้ถึงโลกภายนอก มันยังคงบดเบียดเรือนร่างของฉางสี่อย่างบ้าคลั่งด้วยฤทธิ์ยาที่รุนแรงถึงขีดสุด เสียงครางกระเส่าและจังหวะกามารมณ์อันวิปริตดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด“จ้าวเหวินป๋อ! นี่เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ!” บิดาของมันคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้าน ทั้งโกรธจัดและอับอายจนหน้าดำหน้าแดง ภาพลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่กำลังหลงระเริงอยู่บนร่างบ่าวรับใช้ชายนั้น เป็นสิ่งที่ตระกูลจ้าวจะไม่มีวันล้างมลทินออกไปได้เลยฉางสี่ที่ได้สติกลับมาบ้างแล้ว เมื่อเห็นผู้คนมากมายรุมล้อมอยู่หน้าประตู

ความผิดบาปที่ควรจะตกแก่จ้าวเหวินป๋อ ถูกบิดเบือนไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงฉางสี่ที่ถูกตีตราว่าเป็นผู้บงการ เพียงลำพัง แม้คนทั้งตระกูลจะรู้แจ้งเห็นจริงว่าเจ้าอ้วนคือตัวการที่แท้จริง ทว่าสภาพของมันกลับกลายเป็นเกราะคุ้มกันที่ทำให้มันกลายเป็นผู้เคราะห์ร้ายเพื่อรักษาหน้าตาของตระกูลเอาไว้ ผู้นำตระกูลจึงหยิบยื่นสิทธิ์ในการลงทัณฑ์ บ่าวรับใช้ชั้นเลวผู้นี้ให้แก่สองฮูหยิน เป็นรางวัลปลอบใจที่ไม่อาจปฏิเสธได้เสียงหยดน้ำกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วคุกมืด กลิ่นอับชื้นและคาวเลือดตีตื้นจนทำเอาไป๋เหม่ยหลานต้องใช้ฝ่ามือเรียวบางปิดจมูก นางเดินประคองท้องตนเองด้วยความตื่นตระหนก “ข้าไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเลยเจ้าค่ะ...” นางกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตากลมโตสั่นไหวไปกับสภาพอันน่าเวทนาของนักโทษรอบข้างเฉินฟางเซียนเองก็เพิ่งเคยเยือนสถานที่อัปมงคลนี้เป็นครั้งแรก แต่นางเลือกที่จะซ่อนความหวั่นเกรงไว้ใต้ใบหน้าที่ราบเรียบดุจผิวน้ำ นางหยุดฝีเท้าลงแล้วหันมามองน้องสะใภ้ด้วยแววตาที่คมกริบ “ในฐานะสะใภ้ตระกูลจ้าว หากเจ้าอยากเป็นใหญ่และอยู่รอดในวังวนที่เน่าเฟะนี้ เจ้าต้องรับรู้และเข้าใจทุกสถานที่ที่ตระกูลนี้ใช้กักขังและกดขี่ผู

ในจังหวะที่ความอดทนถึงขีดจำกัด เฉินฟางเซียนก็รุกคืบเข้าหาด้วยมารยาที่รุนแรงกว่าเดิม นางคว้าท้ายทอยของนายกองหนุ่มแล้วประกบริมฝีปากลงไปอย่างเร่าร้อน ลิ้นเรียวเล็กของนางสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเขา รสสัมผัสที่หวานล้ำแต่แฝงไปด้วยความกระหายปลุกเร้าอารมณ์ดิบให้พุ่งพล่าน“พี่สะใภ้... ใจเย็นก่อน...” จ้าวหานเฟิงครางกระเส่า แม้จะพยายามเอ่ยทัดทานแต่เสียงของเขากลับเต็มไปด้วยความสั่นพร่า มือของเขายังคงถูกนางกุมไว้แน่นในขณะที่นางรูดรึงท่อนลำของเขาผ่านเนื้อผ้าอย่างเชี่ยวชาญ “ท่านไปอดอยากมาจากไหนกัน...”เฉินฟางเซียนผละริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อย สายตาหงส์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของขุนศึกหนุ่มด้วยแววตาเว้าวอนที่แฝงด้วยเล่ห์ร้าย “ข้าอดอยากมานานแสนนาน... ข้าได้รับเพียงความว่างเปล่าจากคนที่นอนอยู่ตรงนั้น เจ้าช่วยปลดปล่อยข้าทีข้าอดทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว”เสียงออดอ้อนที่เปี่ยมไปด้วยมารยาสตรีทำลายด่านสุดท้ายในใจของจ้าวหานเฟิงลงอย่างราบคาบ ความซื่อตรงที่เคยเป็นเกราะป้องกันบัดนี้มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยสัญชาตญาณของการเป็นบุรุษที่ต้องการครอบครองและตอบสนองความใคร่ที่กำลังปะทุมือหนาของจ้าวหานเฟิงเริ่มเลื่อนสำรวจเรือนร่า

จ้าวหานเฟิงเดินอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดุจขุนศึกบัดนี้กลับรู้สึกเบาหวิวราวกับวิญญาณถูกดูดกลืนออกไปจนหมดสิ้น ทุกย่างก้าวที่เขาลากผ่านทางเดินในคฤหาสน์รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่แก่นกาย ความอ่อนเปลี้ยเพลียแรงที่ตรงกลางระหว่างขาทำเอาเขาต้องเกาะผนังเดินด้วยความยากลำบาก ในสมองยังคงวนเวียนอยู่กับภาพความเร่าร้อนและกลิ่นกายของเฉินฟางเซียน“สตรีนางนี้... นางช่างอดยากปากแห้งนัก” เขาพึมพำในใจอย่างอ่อนใจ แม้จะรู้สึกทึ่งในความกระหายของนาง แต่ความเหนื่อยล้าก็กัดกินเขาจนแทบสิ้นสติ กว่าจะลากสังขารกลับมาถึงเรือนพักของตนเองได้ เวลาก็ล่วงเลยไปมากแล้ว ทันทีที่เขาผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ประจำกายของภรรยาอันเป็นที่รักก็โชยมาแตะจมูก“ท่านพี่...” เสียงของไป๋เหม่ยหลานดังขึ้นอย่างอ่อนโยน นางกำลังประคองครรภ์แก่เดินเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความรัก จ้าวหานเฟิงเห็นภรรยาแล้วถึงกับหัวใจกระตุก ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เขาเพิ่งผ่านศึกกามารมณ์ที่เร่าร้อนที่สุดมาหมาดๆ แต่ภรรยาที่อุ้มท้องลูกของเขากลับมายืนรอรับด้วยความบริสุทธิ์ใจ“เหม่ยหลาน... ตัวข้านั้น... ช่างผิดต่อเจ้านัก”

วันเวลาของจ้าวหานเฟิงล่วงเลยผ่านไปดุจความฝันที่พร่าเลือน ความเร่าร้อนจากเรือนร่างอวบอัดของสตรีทั้งสองที่ปรนเปรอเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทำให้เขาลืมเลือนแม้กระทั่งรางวัลแห่งชัยชนะที่เคยสร้างผลงานอันโดดเด่นไว้ที่สมรภูมิเขาเทียนหลง จนกระทั่งวันหนึ่งจดหมายจากแม่ทัพเซียวหลงเหยียน วีรบุรุษแห่งแผ่นดินได้เดินทางมาถึง เนื้อความระบุชัดถึงการแต่งตั้งให้เขาดำรงตำแหน่งรองแม่ทัพ และมีคำสั่งให้เข้าเฝ้ารายงานตัวต่อราชสำนักในรุ่งเช้าวันถัดไปภายในห้องโถงอาหารที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความปิติยินดี ผู้นำตระกูลจ้าวเปล่งเสียงออกมาด้วยความตื่นเต้นระคนภาคภูมิใจ "ลูกพ่อ... เจ้าทำได้ดีนัก! นับเป็นเกียรติยศสูงสุดของตระกูลเราแล้ว"จ้าวหานเฟิงฉาบใบหน้าด้วยรอยยิ้มแห่งความสำเร็จที่ดูองอาจสง่างาม เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น "หากมิได้รับการสนับสนุนและเมตตาจากท่านแม่ทัพ ลูกคงมิอาจก้าวมาถึงจุดนี้ได้"ทว่าท่ามกลางสายตาชื่นชมของคนในตระกูล ภายในใจของนายกองหนุ่มกลับขมขื่นและสั่นสะท้านอย่างประหลาด ความรู้สึกอุ่นร้อนจากท่อนเนื้อแกร่งของท่านแม่ทัพที่เคยรุกล้ำและบดเบียดเข้าสู่เรือนร่างของเขาในความมืดมิดนั้