All Chapters of เรือนหลังฉ่ำราคะ: Chapter 51 - Chapter 60

เช้าวันต่อมาแสงแรกของรุ่งอรุณยังไม่ทันสาดส่องทั่วฟ้า จ้าวหานเฟิงก็เดินทางมาถึงเรือนตระกูลเดิมของภรรยา ความกระวนกระวายและตื่นตระหนกหล่อเลี้ยงหัวใจเขาตลอดทั้งคืน ยามนี้แววตาของชายหนุ่มจึงฉาบไว้ด้วยความสำนึกผิดและอ่อนโรยอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่ก้าวพ้นประตูเรือน เขาก็พบกับมารดาของไป๋เหม่ยหลานที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่าเขาจะต้องมาจ้าวหานเฟิงประสานมือโค้งกายลงต่ำ นัยน์ตาสั่นระริกขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่พยายามควบคุมไว้ "ข้าตั้งใจมาขอโทษนาง... และมารับนางกลับบ้าน"มารดาของนางคลี่ยิ้มเมตตา แววตาลึกซึ้งยากจะคาดเดา นางสบตาชายหนุ่มอย่างเนิบช้าก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนุ่มทว่าตราฝังลึก"นางรอเจ้าอยู่ในห้อง... คนเราเป็นสามีภรรยากัน ถือเป็นคนคนเดียวกันแล้ว ยามมีเรื่องอันใดก็ควรร่วมมือและเปิดอกพูดคุย อย่าได้มีความลับหรือปิดบังกันอีกเลย"ความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของมารดาทำเอาหัวใจของจ้าวหานเฟิงกระตุกวูบ ชายหนุ่มก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ความรู้สึกผิดบาปบีบรัดอกจนรู้สึกชาไปทั้งร่าง "ข้า... เข้าใจแล้ว"สิ้นคำอนุญาต ชายหนุ่มมิรอช้า รีบสาวเท้าตรงไปยังเรือนนอนของภรรยาในทันทีเมื่อหยุดอยู่หน้าประตูห

เรือนร่างอวบอิ่มชุ่มเหงื่อและร่างทรงเสน่หาของสองสตรีงามยังคงแนบชิดอยู่ในอ้อมแขน จ้าวหานเฟิงโอบกอดพวกนางไว้ด้วยความหลงใหล ทว่านัยน์ตาคู่คมที่ทอดมองผ่านเงาสลัวภายในห้องกลับค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นในหัวสมองของเขาขบคิดถึงข่าวการจากไปของขันทีใหญ่เป่ยจวิ้นด้วยความรู้สึกเหยียดหยามและสะใจอยู่ลึกๆ‘บางที... รสรักอันป่าเถื่อนไร้ความปรานีที่ข้าจงใจเคี่ยวกรำมันในวันนั้น อาจเป็นหนึ่งในชนวนเหตุที่ช่วยเร่งส่งร่างชราที่ใกล้ดับสูญให้เดินทางไปสู่โลกหน้าเร็วขึ้นกระมัง’ภาพเหตุการณ์ ณ อ่างอาบน้ำทองเหลืองในวันนั้นยังคงย้อนกลับมารังควานจิตใจ มันไม่ต่างอะไรกับฝันร้ายแสนอัปยศที่เขาต้องจำใจย่ำยีร่างอันน่ารังเกียจ เพื่อแลกกับการตอบแทนฐานอำนาจที่เคยช่วยผลักดันความก้าวหน้าของตน ทว่าบัดนี้พันธนาการคาวโลกีย์อันน่าอดสูนั้นได้ถูกตัดขาดลงอย่างสมบูรณ์แล้วเมื่อแสงอาทิตย์ยามเย็นคล้อยต่ำ อัสดงอัคคีฉาบทาขอบฟ้า ความอุ่นไอแห่งสวาทภายในเรือนนอนก็จางหายไป เหลือไว้เพียงความเงียบสงบที่ชวนกดดันจ้าวหานเฟิงพร้อมด้วยสตรีข้างกายทั้งสอง ปรับเปลี่ยนท่วงท่าและอาภรณ์สู่ความเรียบร้อยมิดชิด ก่อนจะออกเดินทางมุ่งหน้าสู่จวนขันทีใ

บรรยากาศอันชวนอึดอัดพลันแปรเปลี่ยนเป็นความมัวเมาในตัณหาอย่างสมบูรณ์ เมื่อความเงียบสงัดของโถงพิธีถูกแทรกซึมด้วยเสียงครวญครางและกลิ่นอายสวาทที่พวยพุ่งจ้าวหานเฟิงหลุบสายตามองขันทีวัยกลางคนเบื้องล่างด้วยสายตาเหยียดหยาม ขณะที่จังหวะการละเลียดลิ้นของอีกฝ่ายรุกเร้าตึงเครียด ละทิ้งสิ้นซึ่งศักดิ์ศรีเพื่อแลกกับเอาชีวิตรอด ฝ่ามือแกร่งกดศีรษะมันไว้แน่น คุมจังหวะบดเบียดแก่นกายอวบใหญ่เข้าสู่โพรงปากอบอุ่นอย่างถือดี รสสัมผัสอันเร่าร้อนละลายความหวาดกลัวของขันทีใหญ่คนใหม่จนกลายเป็นความสยบยอมที่แทรกซึมด้วยความกระสัน"อืม..." เสียงครางทุ้มต่ำในลำคอของรองแม่ทัพหนุ่มดังขึ้นเบาๆ ยิ่งประโคมให้บรรยากาศโดยรอบร้อนระอุขึ้นอีกเท่าตัวอีกด้านหนึ่ง ขันทีหน้าขาวผู้ได้รับอนุญาตไม่รอช้า มันสอดหน้าเข้าสู่ซอกขาขาวผ่องใต้อาภรณ์ตัวยาวของเฉินฟางเซียนทันที สัมผัสแรกของเรียวลิ้นที่ตวัดตักตวงหยาดน้ำหวานอันฉ่ำแฉะ ทำเอาฮูหยินสาวถึงกับสะท้านเยือก จังหวะการซอนไชรัวเร็วและตะกละตะกลามตรงจุดเร้นตื่นตัว ส่งความเสียวซ่านพุ่งตรงเข้าสู่สมองจนนางต้องเกร็งเรียวขา แหงนหน้าระบายลมหายใจติดขัด จีบนิ้วเกร็งแน่นกับอาภรณ์ตนเองเพื่อระบายความหวาม

งานไว้อาลัยของขันทีใหญ่เป่ยจวิ้นจบสิ้นลงแล้ว ทว่าเรื่องราวฉาวโฉ่ลับหลังกลับเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของจ้าวหานเฟิงแต่เดิมเขาเคยคิดว่าการยอมขายทั้งร่างกายและจิตวิญญาณเพื่อแลกมาซึ่งอำนาจคือเรื่องน่าอดสูและไร้เกียรติ ทว่ายามนี้ความคิดของเขาได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หากไม่ยินดีจ่ายสิ่งที่มีมูลค่าทัดเทียม ย่อมไม่อาจไขว่คว้าสิ่งที่ปรารถนามาครอบครองได้ ผู้ที่กอดเก็บเกียรติและศักดิ์ศรี สุดท้ายก็เป็นได้เพียงนายกองแก่ๆ ไร้ชื่อเสียง ตรงกันข้าม หากยอมแลกแม้นจะต้องแลกด้วยศักดิ์ศรีระหว่างทาง สิ่งที่รออยู่ปลายทางกลับคือเกียรติยศและอำนาจที่ผู้คนต่างพากันแซ่ซ้องสรรเสริญ"รองแม่ทัพของข้า… ความเป็นชายของท่านช่างทนทานทรหดยิ่งนัก"ฮูหยินท้องแก่เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะใช้เรียวลิ้นหวานปรนเปรอแก่นกายของเขาอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ขณะที่อีกด้านหนึ่ง เฉินฟางเซียน ฮูหยินอีกคนก็กำลังใช้ริมฝีปากนุ่มละมุนทาบทับและบำเรอเขาอย่างรู้หน้าที่ไม่แพ้กัน"ข้ายินดีจะเป็นของท่าน… ไม่ว่าท่านปรารถนาให้ข้าทำสิ่งใด โปรดบัญชามาได้เลย"นางแสดงออกราวกับสัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่แสนภาคภูมิใจในการได้เป็นคู่นอนของเขา สำหรับพวกนางแล้ว ยศฐ

ผ่านพ้นศึกใหญ่ ณ สมรภูมิเขาเทียนหลงมานานหลายเดือน ทว่าภาพความทรงจำในครานั้นกลับยังคงแจ่มชัดอยู่ในหัวใจของ จ้าวหานเฟิง บาดแผลฉกรรจ์กลางแผ่นหลังแม้จะสมานปิดสนิทแล้ว แต่ก็ยังคงทิ้งรอยแผลเป็นลากยาวไว้อย่างเด่นชัด มันมิได้เป็นเพียงรอยแผลจากคมดาบของทหารปลายแถวนามว่า ซุ่นจื่อ หากแต่เป็นดั่งตราบาปและเครื่องเตือนใจอันตอกย้ำว่า ณ สมรภูมิอันห่างไกลแห่งนั้น คือจุดเริ่มต้นที่เขาตัดสินใจทอดกาย ขายทั้งเรือนร่างและจิตวิญญาณชายชาตรีเพื่อแลกกับลาภยศและอำนาจวาสนา"รองท่านแม่ทัพ... พวกเราทราบที่อยู่ครอบครัวของพลทหารซุ่นจื่อแล้วขอรับ"นายทหารผู้หนึ่งก้าวเข้ามาประสานมือรายงานด้วยความนอบน้อม จ้าวหานเฟิงพยักหน้ารับเบาๆ สายตาทอดมองออกไปเบื้องหน้าด้วยความราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความแค้นเคืองต่อบุรุษผู้เคยฝากคมดาบไว้บนร่าง เขาหาได้ต้องการไปเพื่อทวงแค้นหรือลงโทษโหมกระหน่ำผู้ใด หากแต่ปรารถนาเพียงอยากไปเห็นด้วยตาตนเอง... อยากรู้ว่าครอบครัวของชายผู้มีชะตากรรมไม่ต่างกัน ชายผู้ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีและยอมขายวิญญาณให้แก่จอมทัพเฒ่าเพื่อแลกกับความหวังอันริบหรี่ ยามนี้จะมีชีวิตอยู่อย่างไรหลังจากไร้หัวหน้าครอบครัวยามรุ่งอ