All Chapters of เรือนหลังฉ่ำราคะ: Chapter 21 - Chapter 30

อากาศภายในห้องรับรองพลันเปลี่ยนแปรจนหนาหนักและร้อนรุ่มประดุจมีเปลวเพลิงแห่งตัณหาสุมรุมอยู่รอบกาย บาดแผลอันขมขื่นที่พึ่งผ่านพ้นมาด้วยกันในวันนี้กลับกลายเป็นบ่วงร้อยรัดที่ดึงรั้งให้สองฮูหยินเปิดเปลือยด้านมืดในจิตใจเข้าหากันอย่างลึกล้ำ จนแม้แต่พวกนางเองก็ไม่อาจคาดคิดว่าเพศรสระหว่างสตรีด้วยกัน จะสามารถจุดระเบิดไฟราคะให้ปะทุโหมกระหน่ำได้ถึงเพียงนี้สำหรับเฉินฟางเซียน นางคือสตรีที่แห้งแล้งและเก็บกดความปรารถนามานานนับสิบปี ลีลาอันย่ำแย่ไร้น้ำยาของสามีอ้วนชั่วที่ทำตัวราวกับนกกระจอกไม่ทันกินน้ำ หล่อหลอมให้นางกลายเป็นกรงขังที่อัดแน่นด้วยความกระสันอยาก ยามเมื่อได้รับการกระตุ้น ความต้องการที่ซ่อนอยู่จึงระเบิดออกมาอย่างป่าเถื่อน ทว่าฝ่ายไป๋เหม่ยหลานเองก็หาได้บริสุทธิ์ใสซื่อดังเปลือกนอกไม่ สตรีมีครรภ์ยามท้องแก่ใกล้คลอดมักมีพายุอารมณ์ดิบที่รุนแรงและปั่นป่วนจนยากแท้หยั่งถึง ความต้องการของนางพุ่งสูงลิ่วเสียจนในยามที่ทอดกายร่วมรักกับสามีอย่างจ้าวหานเฟิง นางยังเผลอไผลดำดิ่งสู่จินตนาการอันวิปริตลึกล้ำ นึกภาพว่าตนเองกำลังถูกบุรุษฉกรรจ์มากหน้าหลายตาพากันรุมล้อมเสพสมเรือนร่างในคราวเดียวเมื่อกระแสธารตัณหาขอ

ท่ามกลางพายุราคะอันคลุ้มคลั่งและเสียงครวญครางระงมที่กำลังพัดพาฮูหยินทั้งสองให้ดิ่งลึกสู่ห้วงตัณหา จู่ ๆ เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นพร้อมน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังของบุรุษหนุ่มก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย"เหม่ยหลาน... เจ้าอยู่ที่ใด? เหม่ยหลาน!"นั่นคือเสียงของ จ้าวหานเฟิง ขุนศึกหนุ่มผู้เป็นเจ้าของสายเลือดอันแข็งแกร่ง เขาเดินตามหาฮูหยินท้องแก่ของตนด้วยความห่วงใย จนกระทั่งฝีเท้าก้าวมาหยุดอยู่หน้าเรือนพักหลังนี้น้ำเสียงอันทรงพลังนั้นประดุจดั่งเสียงอสนีบาตที่ฟาดลงมากลางห้องหับอันอบอวลไปด้วยคาวโลกีย์ สองสตรีสะดุ้งสุดตัวลืมตาตื่นจากภวังค์สวาทฉับพลัน ดวงตากลมโตของไป๋เหม่ยหลานเบิกกว้าง ทว่าแทนที่นางจะตื่นตระหนกตกใจอย่างสตรีที่ทำความผิดบาป นัยน์ตาคู่นั้นกลับทอประกายวับแวม แฝงเร้นไปด้วยความคิดอันบิดเบี้ยวลึกล้ำที่แล่นพล่านขึ้นมาในสมองอย่างรวดเร็ว"ท่านพี่... สามีของข้ากลับมาแล้ว! ท่านรีบเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้านั่นก่อนเจ้าค่ะ!"ไป๋เหม่ยหลานเอ่ยกระซิบเสียงกระเส่าพร่าพลางรีบฉุดกระชากลากจูงมืออันสั่นเทาของเฉินฟางเซียนที่ยังคงเปลือยกายล่อนจ้อน ให้ก้าวตรงไปยังตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ในมุมมืด ทั่

ใครจะไปคาดคิดได้ว่า จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นและสนิทสนมกลมเกลียวของสองฮูหยินตระกูลจ้าว จะมีรากฐานมาจากเรื่องราวขมขื่นอย่างการมีบุตรยาก...นับตั้งแต่วันอันน่าอับอายทว่าแสนวาบหวามในห้องหับวันนั้นเป็นต้นมา เฉินฟางเซียน และ ไป๋เหม่ยหลาน ก็พากันไปมาหาสู่ เข้าออกเรือนของกันและกันแทบทุกวันมิได้ขาด ราวกับว่าเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมาจากท้องมารดาเดียวกัน ภาพความผูกพันอันลึกซึ้งนี้สร้างความประทับใจและเอ็นดูให้แก่บรรดาผู้ใหญ่ภายในตระกูลจ้าวยิ่งนัก พวกเขาต่างพากันชื่นชมที่สะใภ้ทั้งสองมีความสมานสามัคคี ไร้ซึ่งการริษยาชิงดีชิงเด่นอย่างจวนอื่น ทว่าคนนอกเหล่านั้นหารู้ไม่ว่า... ความสนิทสนมปานจะกลืนกินของพวกนาง แลกมาด้วยความลับอันดำมืดและบทเพลงคาวโลกีย์ที่แอบละเลงร่วมกันอย่างลับ ๆเช้าวันนี้อากาศแจ่มใสท้องฟ้าปลอดโปร่ง ลมโชยพัดพาความเย็นสบายมาสู่ศาลาริมน้ำอันเงียบสงบภายในสวนลึกของคฤหาสน์ สองฮูหยินนั่งจิบชาร่วมกันในบรรยากาศที่ดูภายนอกช่างงดงามและเรียบร้อย"น้องไป๋เหม่ยหลาน... อีกไม่นานเจ้าก็จะให้กำเนิดทายาทสืบสกุลแล้ว ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เจ้าจะต้องดูแลรักษาสุขภาพของตัวเองให้มากรู้หรือไม่?"

เมื่อบทละครแห่งเพลิงราคะอันน่าสมเพชสิ้นสุดลง สองฮูหยินก็พากันย้ายกายมายังมุมสงบส่วนตัวภายในเรือนพัก บรรยากาศรอบข้างกลับคืนสู่ความเงียบเชียบที่มีเพียงเสียงนกร้องแว่วมาตามลม ไป๋เหม่ยหลานประคองจอกชาอุ่นขึ้นจิบอย่างแช่มช้อย นัยน์ตากลมโตหยาดเยิ้มสบประสานกับดวงตาหงส์ของเฉินฟางเซียนด้วยความรู้สึกที่แปรเปลี่ยนไปลึกล้ำ"ตัวข้านั้น... ละเหี่ยใจและนึกเวทนาท่านพี่จริง ๆ เจ้าค่ะ สามีของท่านช่างเป็นบุรุษที่ไม่เอาไหนและไร้น้ำยาถึงเพียงนี้" ไป๋เหม่ยหลานเอ่ยปากอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงแฝงแววเห็นอกเห็นใจอย่างที่สุดเฉินฟางเซียนส่ายหน้าช้า ๆ พลางคลี่รอยยิ้มขมขื่นออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับตะกอนความเจ็บช้ำได้ตกผลึกจนกลายเป็นความเย็นชา"ข้าชาชินกับเรื่องพรรค์นี้เสียแล้วล่ะน้องหญิง"หลังจากนั้น เฉินฟางเซียนก็ขยับเข้าไปใกล้ พลิกฝ่ามือขึ้นมากุมมือบางของไป๋เหม่ยหลานเอาไว้แน่น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความวิตกกังวลและเปี่ยมด้วยความห่วงใยอันลึกซึ้ง"ทว่า... ตัวเจ้าเองก็ต้องระวังคำเตือนของพี่สาวผู้นี้ให้จงหนัก ในยามนี้ตัณหาความใคร่ของเจ้าอ้วนโง่นั่นมันพุ่งสูงและรุนแรงดุจสัตว์ป่าคลุ้ม

กลอุบายล่อเสือออกจากถ้ำของเจ้าอ้วนเริ่มขึ้น มันรีบแจ้นไปหาบิดาของตนซึ่งเป็นถึงผู้อาวุโสใหญ่ผู้กุมอำนาจในตระกูลจ้าว เพื่อขอให้บิดาออกหน้าใช้อำนาจส่ง จ้าวหานเฟิงให้เดินทางไปเป็นตัวแทนตระกูลเพื่อเจรจาขยายฐานการค้ายังเมืองข้างเคียง ซึ่งระยะทางและขั้นตอนอันยุ่งยากน่าจะช่วยซื้อเวลาให้ขุนศึกหนุ่มพ้นไปจากจวนได้นานถึง 2–3 วันเลยทีเดียวผู้อาวุโสใหญ่ฟังคำขอของบุตรชายแล้วก็ขมวดคิ้วด้วยความฉงน พลางเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงใจ"เหวินป๋อ... เจ้ากำลังคิดอ่านอะไรอยู่กันแน่? เหตุใดอยู่ดี ๆ ถึงมาขอให้ข้าสนับสนุนให้จ้าวหานเฟิงมันไปเจรจาการค้าสำคัญเช่นนี้? เจ้าก็รู้ว่าหากมันทำสำเร็จ มันจะได้หน้าได้ตาและมีผลงานไม่น้อย... หากว่าเจ้าอยากสร้างชื่อเสียง พ่อผู้นี้ก็สามารถดันตัวเจ้าไปแทนได้นะ"เมื่อถูกบิดาซักไซ้ เจ้าอ้วนเหวินป๋อก็รีบปรับสีหน้า คลี่รอยยิ้มละไมและนอบน้อม ราวกับเป็นพี่ชายผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมน้ำมิตรไม่มีผิด"ท่านพ่อท่านคิดมากไปแล้วขอรับ ถึงอย่างไรข้าและจ้าวหานเฟิงก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดตระกูลจ้าวเดียวกัน ความสำเร็จของเขาก็คือความสำเร็จของตระกูล ข้าเพียงแค่อยากสนับสนุนส่งเสริมน้องชายผู้นี้ให้ได้มีโ