Todos los capítulos de เรือนหลังฉ่ำราคะ: Capítulo 41 - Capítulo 50

ท่ามกลางเสียงสรรเสริญยินดี ความตึงเครียดในอากาศกลับพุ่งสูงขึ้น เมื่อร่างสูงสง่าในอาภรณ์หรูของ มู่หรงเฉิง อัครเสนาบดีวัย 65 ปี ผู้เปรียบเสมือนเสาหลักแห่งราชสำนัก ก้าวเข้ามาหาจ้าวหานเฟิงด้วยมาดที่เต็มไปด้วยอำนาจวาสนาที่ใครต่างก็ต้องเกรงขาม"คนหนุ่มอนาคตไกล... ไม่เพียงแต่ความสามารถที่เลื่องลือ แม้แต่รูปโฉมและความสง่างามของเจ้า ก็ยังงดงามกว่าคำร่ำลือหลายเท่าตัวนัก"น้ำเสียงแหบพร่าทว่ากังวานด้วยอำนาจของอัครเสนาบดีทำให้จ้าวหานเฟิงชะงักงัน เขาเกิดความสังหรณ์ใจแปลกๆ กับสายตาที่ชายชราใช้จ้องมองมา มันมิใช่สายตาของผู้ใหญ่ที่มองขุนพลรุ่นหลัง แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังแทะโลมเหยื่ออย่างหิวกระหายทันใดนั้น แม่ทัพเซียวหลงเหยียนก็ก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูของจ้าวหานเฟิงด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่แฝงความนัย "จงสำรวมเข้าไว้... นอกจากข้าแล้ว ก็มีเขาผู้นี้นี่แหละที่เป็นผู้ช่วยผลักดันให้เจ้าได้ยืนอยู่ในจุดนี้"จ้าวหานเฟิงรีบสงบจิตใจ รวบรวมความกล้าแล้วยกมือคาราวะด้วยท่าทีนอบน้อมที่สุด "ขอบคุณท่านอัครเสนาบดีที่เมตตาและสนับสนุนข้า"มู่หรงเฉิงไม่เพียงรับการคาราวะนั้น เขาถือโอกาสคว้ามือของนายกองหนุ่

ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกโอบล้อมด้วยกลิ่นอายแห่งราคะ แม่ทัพเซียวหลงเหยียนโอบกอดจ้าวหานเฟิงไว้แนบกาย ฝ่ามือที่เคยผ่านการศึกสงครามมาอย่างโชกโชน ลูบไล้ไปตามเรือนร่างของรองแม่ทัพหนุ่มอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังลูบไล้สมบัติล้ำค่าที่เขาเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว ก่อนที่เขาจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าขนลุก เพื่อสยบความตื่นตระหนกที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของเหยื่อ"เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องครอบครัวให้เสียเวลา... ข้าส่งคนไปแจ้งพวกเขาแล้วว่ายามเย็นของวันถัดไป ข้าจะเป็นผู้พาเจ้าไปส่งด้วยตนเอง"จ้าวหานเฟิงพยักหน้าตอบรับด้วยความรู้สึกที่พรั่งพรูดั่งสายน้ำที่ไม่อาจกั้น เขาตั้งใจจะเอ่ยปากขอบคุณแม่ทัพหนุ่มเพื่อแสดงความนอบน้อม ทว่าเขายังไม่ทันได้เปล่งเสียง ริมฝีปากที่หยาบกร้านของเซียวหลงเหยียนก็โถมเข้าบดขยี้เรียวปากของเขาเสียจนสิ้นเสียง เสียงครางอื้ออึงในลำคอดังขึ้นท่ามกลางการรุกรานที่ดุดัน"เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า..." เซียวหลงเหยียนกระซิบผ่านริมฝีปากที่แนบชิด "หน้าที่ของเจ้ามีเพียงสิ่งเดียว... คือการปรนเปรอให้พวกข้าได้รับความรู้สึกที่ปรารถนาอย่างเต็มที่"สิ้นคำสั่งนั้น ลิ้นของแม่ทัพหนุ่มก็แทร

ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องหอมราคาแพงก็ตีจมูกปะทะประสาทสัมผัส ภายในห้องโถงกว้างถูกประดับอย่างหรูหรา ทว่ากลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด ขันทีหน้าขาวโพลนหลายสิบชีวิตยืนกระจายตัวอยู่ตามมุมต่างๆ สายตาของพวกมันที่จับจ้องมายังจ้าวหานเฟิงไม่ได้ต่างอะไรกับฝูงสัตว์ป่าที่กำลังกระหายในเรือนร่างของเขาท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ บุรุษผู้เป็นเจ้าของจวน ขันทีสูงวัยนาม เป่ยจวิ้นในวัย 73 ปี นั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ที่แกะสลักจากไม้เนื้อดี แววตาของมันฝ้าฟางแต่กลับแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และตัณหาที่ยังคงพลุ่งพล่านราวกับคนหนุ่ม"เจ้ารู้หรือไม่..." เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นจากลำคอของเป่ยจวิ้น มันเอ่ยด้วยจริตจะก้านขณะที่ดวงตาสีขุ่นมัวจ้องลึกทะลุผ่านอาภรณ์ของชายหนุ่ม "สัมผัสจากปลายลิ้นของข้า... มันต้องเสพสมกับสิ่งที่ประณีตที่สุดเท่านั้น หากเป็นของราคาถูก มันทำให้ข้ากลืนอะไรไม่ลง"คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงคำเปรียบเปรย แต่มันคือการดูหมิ่นศักดิ์ศรีของเขาอย่างร้ายกาจ เป่ยจวิ้นเหยียดยิ้มที่มุมปากก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ปลดเสื้อผ้าของเจ้

เมื่อจ้าวหานเฟิงก้าวพ้นประตูจวนออกมาสู่ภายนอก เขาก็พบว่าแม่ทัพเซียวหลงเหยียนยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับอีกฝ่ายไม่อาจสงบใจปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับความโหดร้ายเพียงลำพัง ทันทีที่เห็นร่างของรองแม่ทัพหนุ่ม แม่ทัพเซียวหลงเหยียนก็สาวเท้าเข้ามาโอบกอดเขากลืนหายไปในอ้อมแขนแกร่งทันทีสายลมยามเย็นพัดผ่านปะทะแผ่นหลังที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยความอ่อนล้าจากการเผชิญหน้าอันดุเดือดภายในจวนขันที ทว่าสัมผัสจากอ้อมแขนที่โอบกอดเข้ามากลับหนักแน่นและอบอุ่นเสียจนทำให้หัวใจที่ด้านชาของจ้าวหานเฟิงสั่นไหวแม่ทัพเซียวหลงเหยียนกระชับวงแขนกอดร่างของรองแม่ทัพหนุ่มให้แนบชิดยิ่งขึ้น ไหล่กว้างที่เคยเป็นดั่งเกราะคุ้มภัยในยามศึกบัดนี้รองรับความอ่อนล้าทั้งหมดของเขาไว้ ดวงตาคมกริบของแม่ทัพทอประกายความรู้สึกผิด"เป็นความผิดของข้าเองที่ปล่อยให้เจ้าต้องไปเผชิญเรื่องที่โหดร้ายเช่นนี้... ข้าขอโทษ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหู ถ้อยคำนั้นไม่ได้เป็นเพียงคำปลอบโยน หากแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ตนเองเป็นคนผลักไสให้อีกฝ่ายต้องเดินเข้าสู่กรงขังแห่งราคะนี้ในคราแรก จ้าวหานเฟิงเกร็งตัวขึ้นด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัว เขาตั้งใจจะผลั

จ้าวหานเฟิงเร่งฝีเท้าวิ่งตรงมายังเรือนพักด้วยความร้อนรน ร่างกายของเขายังคงปั่นป่วนและสั่นสะท้านจากหยาดน้ำอุ่นร้อนของท่านแม่ทัพที่ยังคงตกค้างและไหลยวบอยู่ภายในช่องทางคับแคบ ทุกย่างก้าวที่ขยับเขยื้อนเต็มไปด้วยความเสียวกระสันที่ยังไม่มอดดับ จนเขาต้องขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่ตีรวนขึ้นมาในอกเขายืนหอบหายใจโยนตัวอยู่หน้าห้องนอน ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูห้องด้วยมือที่สั่นเทา"ไป๋เหม่ยหลาน... ข้าขอโทษ" ชายหนุ่มเอ่ยวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและตื่นตระหนก ทว่าในชั่ววูบนั้น ความคิดอันน่ารังเกียจและขัดแย้งกลับแล่นริ้วขึ้นมาในหัว สมองของเขาสลับภาพความโศกเศร้าของภรรยากับสัมผัสอันดุดันเร่าร้อนของท่านแม่ทัพ จนความปรารถนาอันวิปริตแอบกระซิบให้เขาอยากจะหันหลังกลับไปถูกบดขยี้ร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกคราแอด... เสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างของไป๋เหม่ยหลานที่ยืนสะอื้นไห้จนตัวโยน ดวงตาดวงน้อยบวมเป่งและเต็มไปด้วยร่องรอยของความแตกสลาย นางมองหน้าสามีด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์"ท่านมันน่ารังเกียจ... ไปให้พ้น! ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่านตอนนี้!" นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงขาดห้วงปนส