All Chapters of เรือนหลังฉ่ำราคะ: Chapter 11 - Chapter 20

เกิดเป็นชายชาตรีทั้งที ย่อมไม่มีผู้ใดปฏิเสธความคาดหวังในลาภยศและอำนาจวาสนาได้ ไม่เว้นแม้กระทั่งทหารปลายแถวอย่าง ซุ่นจื่อเมื่อครั้งเยาว์วัย เขาก็เคยเป็นดั่งเสือหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความทะยานอยาก วาดฝันว่าจะได้สลักนามตนเองไว้บนแผ่นดินในฐานะจอมทัพผู้ควบอาชาคุมกำลังพลนับหมื่นแสน ทว่าดวงชะตาของมนุษย์นั้นช่างละเลงด้วยความโหดร้าย โลกแห่งความเป็นจริงตบหน้าเขาจนตื่นจากฝัน ตัวเขาไร้สิ้นบุญวาสนาหนุนหลัง เกิดมาในครอบครัวยากไร้ต้อยต่ำที่ไร้หัวนอน ยิ่งกาลเวลาผันผ่านและเติบใหญ่ขึ้นเท่าใด ปีกแห่งความฝันที่เคยสยายก็เริ่มหักสะบั้นและเลือนรางลงไปทุกที จนกระทั่งในยามนี้ที่ล่วงเลยสู่วัยสามสิบห้าปี เขากลับจมปลักเป็นได้เพียงทหารชั้นเลว ระดับรากหญ้าที่ไม่มีผู้ใดเหลียวแลความพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาบีบคั้นให้เขาเลือกหนทางอันมืดดำ ยอมขายเรือนร่าง ละทิ้งศักดิ์ศรีและจิตวิญญาณชายชาตรีให้แก่ท่านแม่ทัพใหญ่ ทว่าสิ่งที่ได้กลับมา... เป็นเพียงฐานะเครื่องบำเรอกามเพื่อดับความเปลี่ยวเหงาในราตรีที่หนาวเหน็บ หาได้มีความก้าวหน้าในหน้าที่การงานดังที่ถวิลหาไม่ใต้หล้าแห่งนี้... ผู้คนไหนเลยจะคาดคิดได้ว่า แท้จริงแล้วภายในหัวใจของบุรุษผู้

ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสและระลอกความเหนื่อยล้าที่สะสมมาเนิ่นนานจากศึกสงคราม แม้ว่าแสงอรุณของเช้าวันใหม่จะสาดทอเข้ามาภายในกระโจมเพื่อบ่งบอกเวลาเคลื่อนทัพแล้ว ทว่าจ้าวหานเฟิงกลับยังคงจมดิ่งอยู่ภายในห้วงนิทราอันลึกซึ้ง ไร้ซึ่งวี่แววว่าจะตื่นจากการพักผ่อนเมื่อเห็นดังนั้น แม่ทัพเซียวหลงเหยียนจึงขยับกายเข้าประชิด จอมทัพเฒ่าโน้มใบหน้าลงปลุกพยัคฆ์หนุ่มให้หลุดพ้นจากฝันลึกด้วยวิธีอันแสนเร่าร้อน บดเบียดริมฝีปากอันหยาบกร้านทว่าแฝงด้วยความดุดันและทรงอำนาจ แทรกซึมเรียวลิ้นช่ำชองรุกล้ำสอดประสานเข้ามาภายในโพรงปากอย่างเชี่ยวชาญ สัมผัสอันหนักหน่วงทว่าท่วมท้นด้วยตัณหาฉาบฉวยนี้ จอมทัพจงใจกระทำราวกับนิทานปรัมปรา... ประหนึ่งเจ้าหญิงที่กำลังร่ายมนต์จุมพิตเพื่อปลุกเจ้าชายให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนานรสจูบอันดุร้ายทว่าวาบหวามระคนปลุกเร้า ทำให้นายกองหนุ่มสะดุ้งน้อยๆ ในอ้อมอก ก่อนจะค่อยๆ ปรือเปลือกตาอันหนักอึ้งและลืมตาตื่นขึ้นอย่างเช้าตรู่ ยามเมื่อเห็นว่าเหยื่อล้ำค่าหลุดพ้นจากห้วงนิทราแล้ว ท่านแม่ทัพจึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงซีดเซียวของชายหนุ่มด้วยสายตาที่ทอประกายอ่อนโยนดุ

เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญยังคงดังแว่วระงมอยู่ภายในใจของคนตระกูลจ้าวทุกคนต่างมอง จ้าวหานเฟิง ด้วยสายตาเทิดทูนระคนเลื่อมใส ในฐานะบุรุษหนุ่มผู้ห้าวหาญที่ยอมหลั่งเลือดและหยาดน้ำตาให้สมรภูมิเขาเทียนหลงเพื่อแลกกับชัยชนะกลับมาสู่มาตุภูมิทว่า... ความจริงอันเน่าเฟะที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้ชุดเกราะเหล็กกลับมีเพียงเขาที่แจ้งแก่ใจ สิ่งที่เขาเซ่นสังเวยไปมิใช่โลหิตอุ่นร้อนในสนามรบ หากแต่เป็นหยาดน้ำกามทุกหยาดหยดที่ถูกเค้นระบายภายใต้ความต้องการอันป่าเถื่อนของจอมทัพเฒ่า เงินตรา ลาภยศ และความก้าวหน้าอันหอมหวานในเวลานี้ ล้วนถูกซื้อมาด้วยราคาสุดแสนอัปยศทั้งสิ้นยามนี้ จ้าวหานเฟิงและไป๋เหม่ยหลานเยื้องกรายออกมาร่วมกันน้อมส่งท่านแม่ทัพใหญ่ที่บริเวณหน้าประตูจวน ทว่าท่อนขาแกร่งที่เคยควบอาชาฝ่าทะลุยข้าศึกบัดนี้กลับสั่นเทาละริกจนแทบจะยืนไม่อยู่ ร่างกายของเขาประหนึ่งถูกสูบวิญญาณจนอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ร้อนถึงฮูหยินรักข้างกายที่ต้องรีบยื่นมือเข้ามาช่วยประคองวงแขนไว้ด้วยความห่วงใยนางนึกไปว่าสามีคงเจ็บปวดจากบาดแผลในศึกสงคราม โดยไหนเลยจะล่วงรู้ว่า แท้จริงแล้วมันเป็นผลลัพธ์จากการถูกราชสีห์เฒ่าเคี่ยวกรำ รีดเค้นน้ำราคะออกไปจนห

แสงอรุณแห่งเช้าวันใหม่ค่อยๆ สาดทอผ่านรอยต่อของผ้าม่านหนาทึบเข้ามาภายในห้องหับอย่างเชื่องช้า บรรยากาศอันร้อนรุ่มด้วยเพลิงราคะเมื่อค่ำคืน ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบและอบอุ่นของวันใหม่จ้าวหานเฟิง ค่อยๆ ปรือเปลือกตาตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือ ไป๋เหม่ยหลาน ที่ยังคงหลับใหลอยู่เคียงข้าง เรือนร่างอวบอิ่มอุดมสมบูรณ์ของสตรีมีครรภ์ซบอิงแอบแนบชิดอยู่กับแผงอกแกร่งของเขาอย่างโหยหา ราวกับกลัวว่าหากนางปล่อยมือ ชายคนรักจะเลือนหายไปอีกครา ขุนศึกหนุ่มทอดสายตามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อ่อนวูบในอก มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมเนียนนุ่มของนางอย่างแช่มช้าด้วยความรักใคร่ พลางเอ่ยกระซิบแผ่วเบา"คนดีของข้า... เจ้ายังไม่ตื่นอีกหรือ..."เมื่อได้รับสัมผัสอันอ่อนโยน แพขนตาความงอนงามของฮูหยินหนุ่มก็ขยับไหว ก่อนที่นางจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาคู่สวยที่เคยฉ่ำปรือด้วยไฟตัณหาเมื่อค่ำคืน บัดนี้กลับมาใสกระจ่างนางช้อนสายตามองเขาพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหวานละมุน"ข้าเพียงแค่กำลังรอให้ท่านพี่... ช่วยปลุกข้าให้ตื่นจากห้วงฝันเท่านั้นเจ้าค่ะ"หญิงสาวคลี่รอยยิ้มละมุนละไมส่งให้สามีอย่างอ่อนโยน

เมื่อเงาร่างของสามีผู้ไร้ค่าพ้นบานประตูไป ความเงียบงันปนเปกับกลิ่นอายคาวโลกีย์สีเทาก็เข้าปกคลุมเรือนนอนอันมืดสลัวฉับพลันบัดนี้เหลือเพียง เฉินฟางเซียน ผู้เดียวที่ถูกทิ้งไว้พร้อมกับเปลวไฟราคะที่ยังคงคุกรุ่นและค้างคาอยู่ภายในกายอย่างทรมานหญิงสาวพยุงกายที่อ่อนล้าขึ้นจากพื้น นิ้วเรียวบางเอื้อมไปปาดคราบน้ำกามอันน่ารังเกียจที่มุมปากทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเดินตรงไปยังตู้ลิ้นชักลับ เพื่อหยิบหนังสือเล่มหนาปกผ้าไหมเล่มหนึ่งขึ้นมา... มันคือตำราภาพวสันต์ที่รวบรวมเนื้อหาและท่วงท่าการร่วมรักอันลึกล้ำพิสดารเอาไว้มากมายแสงตะเกียงสลัวสาดกระทบดวงหน้าผุดผ่องที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อ นางทอดกายลงบนเตียงกว้าง เปิดกางตำราเล่มนั้นพลางส่งเสียงครางกระเส่าแผ่วเบาในลำคอ นิ้วเรียวบางสะกิดลื่นไถลลงสู่กึ่งกลางลำตัว สัมผัสจุดซ่อนเร้นที่ชื้นแฉะเยิ้มเพื่อบำบัดความใคร่ด้วยตัวเองอย่างเชี่ยวชาญไม่นานนัก ร่างระหงที่ขาวนวลเนียนสะคราญตาก็กระตุกเกร็งสะท้านเฮือกใหญ่ แผ่นหลังบางแอ่นหยัดรับความเสียวซ่านขีดสุด ก่อนที่ลมหายใจจะค่อยๆ ผ่อนลงพร้อมสีหน้าที่แสดงถึงความพึงพอใจในรสสวาทที่เพิ่งจบลงทว่าหลังจากพายุอารมณ์สงบลง เรือนร่างอันงด