Todos los capítulos de สาวผู้เยียวยาผู้มีรอยแผลของอัลฟ่า: Capítulo 1 - Capítulo 6

แรงตบฟาดเข้าที่พวงแก้มของฉันอย่างจัง เสียงแตกดังลั่นสะเทือนทะลุถึงกะโหลกศีรษะฉันกระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง ร่างกายงอคู้เข้าหากันโดยอัตโนมัติ ลำคอจุกแน่นจนไม่อาจเปล่งเสียงกรีดร้องใดๆ ออกมาได้ สองมือทิ้งดิ่ง ไร้สิ้นเรี่ยวแรงจะยกขึ้นต่อสู้... ฉันเรียนรู้ที่จะยอมเป็นกระสอบทรายอันเงียบงันให้เขามานานเกินไปแล้วแก้มของฉันเต้นตุบๆ แนบกับพื้นไม้เนื้อแข็ง รสชาติคาวฝาดของสนิมเหล็กทะลักท่วมปาก ถึงกระนั้นฉันก็ยังไม่ขยับ สิ่งเดียวที่ทำได้คือเพ่งสมาธิไปที่ลมหายใจของตัวเองตราบใดที่ฉันยังคงหายใจอยู่ ฉันจะไม่เป็นไรลูแคนยืนค้ำหัวฉันอยู่ครู่หนึ่ง อาจจะสักวินาทีหรือสองวินาที ฉันสูญเสียประสาทการรับรู้ไปหมดแล้วเขาไม่ปริปากพูดอะไรกับฉันสักคำ—เขาเลิกทำแบบนั้นมานานแล้วเหมือนกัน เขาจัดปลายแขนเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ พ่นลมหายใจออกทางจมูกหนึ่งครั้งราวกับว่าตัวน่ารำคาญตรงหน้าถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงหมุนตัวเดินจากไปเสียงประตูปิดลงอย่างเงียบเชียบตามหลังเขาทว่าร่างกายของฉันยังคงปฏิเสธที่จะเคลื่อนไหวความเจ็บปวดค่อยๆ เริ่มต้นอย่างช้าๆ ก่อนจะลุกลามกัดกินไปทั่วทุกอณูจนสัมผัสได้ทุกแห่งหน ฉันยกนิ้วขึ้นแตะใบหน้าต

นิ้วมือของฉันแข็งค้างอยู่ตรงริมขอบผ้าพันคอเสียงหัวใจเต้นหนึ่งจังหวะ... สองจังหวะ...ฉันค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับเขาอย่างช้าๆ ภาวนาว่าการสร้างรอยแผลเป็นถาวรบนผิวหนังตัวเองจะเพียงพอที่จะทำให้ฉันไม่ต้องลงไปนอนจมกองเลือดเหมือนศพคนก่อนหน้านั้น ทว่าการ์ดคนนั้นไม่แม้แต่จะกระพริบตาฉันคลี่ผ้าพันคอออกด้วยมือที่นิ่งสนิทอย่างน่าประหลาดใจสายลมเย็นเยียบปะทะเข้ากับผิวหนังที่พังยับเยินตรงลำคอ สายตาของการ์ดตวัดมองมันทันที เขาจ้องมองสภาพผิวที่พองเป็นตุ่มน้ำเละเทะ พื้นผิวขรุขระไม่เรียบเนียน และรอยแดงก่ำที่มีน้ำเหลืองซึมออกมาเป็นหย่อมๆ กรามของเขาขบแน่นเข้าหากันก่อนที่หัวคิ้วจะขมวดมุ่น ฉันอ่านสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาสงสารคู่นั้นออกเขาไม่ได้พูดอะไรออกมาซีนาก้าวเข้ามายืนเคียงข้างฉัน หัวไหล่ของเธอแตะเบียดเข้ากับไหล่ของฉัน สองมือของเธอสั่นสะท้านเพียงครู่หนึ่งตรงข้างลำตัวก่อนที่เธอจะกำมันแน่น หยาดน้ำตาเอ่อคลอดวงตาสีฟ้าคู่นั้น แต่เธอก็รีบกระพริบตาถี่ๆ เพื่อข่มมันกลับลงไป เสียงของเธอแหบแห้งและขาดห้วง"น้องสาวของฉัน... เธอโดนดักทำร้ายระหว่างทางมาที่นี่ เราแทบจะเอาชีวิตไม่รอด การเดินทางมันยาวนานและโหด

บรรยากาศในลานกว้างยังคงให้ความรู้สึกราวกับไม่ใช่เรื่องจริงเพียงวินาทีก่อนหน้า ฉันยังคงยืนอยู่บนเส้นแบ่งแห่งความตาย มือข้างหนึ่งกดแนบหน้าท้องไว้ ดวงตาสีฟ้าของซีนายังคงตรึงแน่นอยู่ที่ฉันราวกับเธอปรารถนาจะใช้พลังใจฉุดรั้งฉันกลับมาจากคมมีด ทว่าในวินาทีถัดมา เสียงของอัลฟ่าดิมิทรีกลับตัดผ่านทุกสิ่งทุกอย่างลงและบัดนี้ เหล่าการ์ดก็ได้ปล่อยตัวฉันแล้วท่อนแขนของฉันรู้สึกเบาหวิวอย่างประหลาดเมื่อไร้พันธนาการจากมือเหล่านั้น หัวเข่าแทบจะทรุดฮวบ แต่ฉันก็เกร็งมันไว้ ฉันยังคงหายใจอยู่ และยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ฝูงชนรอบข้างเริ่มส่งเสียงพึมพำ ขยับไหวไปมาด้วยความไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรกับผู้หญิงที่สมควรตายไปแล้วแต่กลับรอดชีวิตมาได้คนนี้แล้วซีนาก็วิ่งตรงเข้ามาเธอเบียดฝ่าเหล่าการ์ดที่เพิ่งคุมตัวเธอไว้เมื่อครู่ ผลักไสผู้คนที่ขวางทางออกไปโดยไม่เอ่ยคำขอโทษใดๆ เธอมาถึงตัวฉันภายในเวลาไม่กี่วินาทีแล้วโผเข้ากอดฉันอย่างแรง สองแขนรัดแน่นจนฉันรู้สึกได้ว่าลมหายใจถูกรีดออกจากปอด หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำปะทะกับอกฉัน สองมือของเธอลูบคลำไปทั่วอย่างลนลาน—ทั้งหัวไหล่ แขน และใบหน้าของฉัน—ตรวจหาร่องรอยบาดแผลราวกับนักรบที่กำลังส