LOGINสองมือของฉันทาบลงบนแผงอกของเขาก่อนที่ฉันจะก้าวข้ามผ่านห้องไปจนสุดเสียด้วยซ้ำ
ไออุ่นพลุ่งพล่านขึ้นมาจากใต้แผงอกของฉัน ร้อนแรงและเฉียบคมยิ่งกว่าตอนที่อยู่ในห้องประเมินผลเสียอีก ฉันเทหมดหน้าตักทุกหยาดหยดที่มีลงไปในร่างเขา พลังแห่งการเยียวยาของฉันตอบสนองโดยไม่ลังเล ไล่ตามความเสียหายที่เกิดขึ้นผ่านกระแสเลือด อวัยวะ และทุกจุดที่ระบบร่างกายกำลังเริ่มดับวูบลง
ไม่มีเวลาให้คิด มีเพียงเวลาให้ลงมือทำเท่านั้น
เหงื่อผุดพรายท่วมหน้าผากของฉันภายในเวลาไม่กี่นาที
แผ่นหลังปวดร้าวจากการต้องคุกเข่าบนพื้นหินแข็ง สองมือร้อนผ่าวลึกเข้าไปถึงข้อต่อ ทว่าฉันก็ยังคงฝืนเค้นพลังต่อไป
"อยู่สิ อยู่กับฉัน หายใจเข้าไว้ แค่หายใจ... ได้โปรด" ฉันพึมพำแผ่วเบาในลำคอ
ร่างกายของเขาต่อต้านฉัน แต่ฉันกลับต่อสู้หนักยิ่งกว่า ดึงเอาพลังงานสำรองที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีออกมาใช้จนหมดสิ้น
ห้องเริ่มมืดสลัวลง แสงเทียนริบหรี่ลงเรื่อยๆ และสายตาของฉันก็เริ่มพร่ามัวตรงขอบภาพ
และในตอนนั้นเองที่ฉันตระหนักได้
นี่ไม่ใช่ยาพิษ
ความเสียหายนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนการถูกจู่โจมจากภายนอก มันดูเก่าแก่และหยั่งรากลึกเกินกว่านั้นมาก
มันคือบางสิ่งภายในตัวเขาที่กำลังพังทลายลงด้วยตัวของมันเอง โรคร้ายที่ลุกลามจนถึงขีดสุด บางทียาบำรุงที่หกอยู่บนพื้นอาจถูกเตรียมมาเพื่อควบคุมอาการนี้
ความกังวลบิดมวนขึ้นในกระเพาะของฉัน
จังหวะลมหายใจของอัลฟ่าแปรเปลี่ยนไปเป็นสิ่งแรก จากนั้นชีพจรแผ่วเบาใต้ปลายนิ้วของฉันก็เริ่มเต้นหนักแน่นขึ้น แผงอกของเขากระเพื่อมไหวอย่างแข็งแรงขึ้น และฉันก็ออกแรงกดหนักขึ้น มอบทุกสิ่งทุกอย่างหยดสุดท้ายที่ฉันหลงเหลืออยู่ให้แก่เขา
ดวงตาของเขาเปิดปรือขึ้น และเสียงสูดหายใจเฮือกก็หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของฉัน
มันเป็นดวงตาสีเขียวมรกตดั่งผืนป่าอันงดงาม และกำลังจับจ้องนิ่งสนิทอยู่ที่ใบหน้าของฉัน
ฉันยังคงคุกเข่าอยู่เหนือร่างเขา สองมือยังคงวางทาบอยู่บนแผงอก สั่นสะท้านด้วยความเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด คราบน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มโดยที่ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันเริ่มไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่
สายตาของเขายังคงไม่ละไปจากฉัน เขายังมีชีวิตอยู่
เราทั้งคู่ต่างไม่ขยับเขยื้อน และความเงียบงันอันเย็นเยียบก็เข้าปกคลุมทั่วห้อง หน้าผากของฉันแทบจะทรุดร่วงลงแตะแผงอกของเขา แต่ฉันก็ประคองตัวเองไว้ได้ทันท่วงที ทว่าโชคร้าย ดูเหมือนว่าแค่นั้นมันยังไม่เพียงพอ
บานประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรง
เหล่าการ์ดกรูกันเข้ามา เสียงตะโกนกึกก้องไปทั่วห้อง
"นังนี่วางยาพิษเขา!" เสียงของการ์ดคนแรกตวาดก้องฝ่าทุกสิ่ง "นังคนเดินทาง! มันฆ่าอัลฟ่า!"
เสียงอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วนดังก้องตามมาจากด้านหลังฉัน ห้องเต็มไปด้วยผู้คนอย่างรวดเร็ว ถึงกระนั้น ฉันก็ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายอัลฟ่า สองมือยังคงวางทาบอยู่บนตัวเขา
"ฉันพบเขานอนอยู่ในสภาพนี้" ฉันพยายามอธิบาย น้ำเสียงแหบพร่า "ฉันรักษาเขา เขาเกือบจะตายอยู่แล้ว—"
ไม่มีใครรับฟังเลยสักคน
คุณนายดาร์กมูนเบียดฝ่าฝูงชนเข้ามา ดวงตาคมกริบของเธอกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าก่อนจะตวัดมาหยุดที่ฉัน
ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว "ฉันว่าแล้วไม่มีผิด ฉันเป็นคนส่งนังคนเดินทางคนนี้มาส่งยาบำรุงด้วยตัวเอง มันแฝงตัวมาเพื่อลอบสังหารอัลฟ่าของเรา นี่แหละคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อเราเปิดประตูรับคนแปลกหน้าเข้ามา"
คนในห้องต่างพากันส่งเสียงเห็นพ้องด้วยความโกรธแค้น พร้อมกับนิ้วมือราวสิบนิ้วที่ชี้ตรงมาที่ฉัน
ฉันยังคงพูดต่อไป พยายามเค้นเสียงให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ "อัลฟ่ากำลังป่วย และฉันเป็นคนดึงเขากลับมา ดูเขาสิ เขายังหายใจอยู่ เขาตื่นแล้ว—"
คำพูดอีกมากมายคงได้พรั่งพรูออกจากปากฉัน หากไม่ใช่เพราะมีชายร่างสูงคนหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นดึงรั้งตรงหางตาซ้ายก้าวเข้ามาในห้อง จนทำให้ฉันรู้สึกราวกับลืมวิธีพูดไปจนหมดสิ้น
เสียงอื้ออึงพลันเงียบสงบลงในทันใด และฉันรู้ว่าคนอื่นๆ ก็รู้สึกแบบเดียวกับฉัน ชายปริศนาคนนี้ก้าวเดินผ่านฝูงชนราวกับเขาเป็นเจ้าของทุกลมหายใจที่พวกเราใช้ร่วมกัน เขาก้มมองอัลฟ่าบนพื้น มองมาที่ฉัน แล้วมองดูความโกลาหลรอบตัว
น้ำเสียงของเขาบาดลึกผ่านความเงียบยามเอ่ยปาก
"ในฐานะเบต้าแห่งฝูงบลัดแฟง และผู้บังคับการอันดับสองรองจากอัลฟ่าดิมิทรี ข้าขอประกาศกร้าวว่านังคนเดินทางผู้นี้จะต้องถูกตัดหัวก่อนอาทิตย์ตกดินในวันพรุ่งนี้ นำตัวมันไปยังคุกใต้ดินเพื่อรอการพิจารณาคดี"
หัวเข่าของฉันทรุดฮวบ ความเย็นเยียบแผ่ซ่านผ่านสองมือลามขึ้นมาตามแขนจนกระทั่งชาด้านไปหมด โลกทั้งใบเริ่มหมุนคว้าง ฉันพยายามจะเอ่ยปาก แต่ลำคอกลับตีบตันสนิท
เหล่าการ์ดเข้ามากระชากแขนฉันแล้วลากตัวฉันลุกขึ้นก่อนที่ฉันจะทันประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทัน นัยน์ตาสีเขียวของอัลฟ่าดิมิทรีจับจ้องตามร่างฉันขณะที่พวกเขาลากฉันตรงไปยังประตู เขาไม่ได้เอ่ยคำใด ร่างกายของเขายังคงอ่อนแอเกินกว่าจะขยับเขยื้อนได้อย่างชัดเจน แต่เขากำลังเฝ้ามอง
นี่คือสิ่งตอบแทนที่ฉันได้รับจากการเล่นบทผู้ช่วยชีวิต
เหล่าการ์ดลากฉันออกมาแล้วทิ้งฉันไว้ในคุกใต้ดินเพื่อให้ความมืดมิดกลืนกินตัวฉัน
กำแพงหินรายล้อมอยู่ทุกทิศทางที่ฉันหันไป ความเย็นเยียบแทรกซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกไม่ว่าฉันจะพยายามกอดตัวเองไว้แน่นแค่ไหนก็ตาม และแสงจากคบเพลิงก็แทบจะส่องมาไม่ถึงมุมห้องขัง นี่คงเป็นค่ำคืนสุดท้ายของฉัน โดยไม่มีแม้แต่การ์ดสักคนมาคอยเฝ้าดูฉันร่วงหล่นสู่จุดจบของชีวิต
ฉันยืนอยู่หน้าลูกกรงเหล็ก ภาวนาให้มันเปิดออกราวกับมีเวทมนตร์ จนกระทั่งขาสองข้างหมดแรง ฉันไถลตัวครูดลงมาตามผนังจนกระทั่งนั่งลงบนกองฟางสกปรก สองแขนโอบกอดเข่าตัวเองไว้ และมือข้างหนึ่งกดแนบลงบนหน้าท้อง
ลูกน้อย
ฉันเค้นพลังออกมาอย่างหนักหน่วงจนร่างกายสูบผลาญไปหมด ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะส่งผลกระทบอย่างไรต่อชีวิตเล็กๆ ภายในตัวฉันบ้าง และไม่มีทางให้ตรวจดูหรือมีใครให้ถามได้เลย
ฉันลูบวนเป็นวงกลมช้าๆ เหนือหน้าท้อง พลางกระซิบภาวนาต่อพระแม่เจ้า อ้อนวอนขอให้พระองค์ทรงปกป้องลูกของฉันให้ปลอดภัย
แล้วหยาดน้ำตาก็พรั่งพรูออกมา เสียงสะอื้นอันน่าเวทนาดังก้องสะท้อนกับผนังหิน ฉันร้องไห้ให้ซีนาที่อยู่ที่ไหนสักแห่งในดินแดนรอบนอกโดยไม่ล่วงรู้เรื่องราว ฉันร้องไห้ให้ลูกน้อยผู้สมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่าการมีแม่ที่ต้องตายในวันพรุ่งนี้ ฉันร้องไห้ให้ผู้หญิงที่ฉันเคยเป็น และคนแปลกหน้าที่ฉันกลายมาเป็นในตอนนี้... ผู้ซึ่งยังคงไม่อาจหลบหนีพ้นจากกรงขังได้เลย
ลำคอของฉันแสบร้อนอยู่ใต้ผ้าพันคอ แขนปวดระบม หัวเต้นตุบๆ ความหิวกระหายกัดกิน และความเหนื่อยล้าดึงรั้งกระดูกทุกชิ้น
และนี่คือจุดที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องจบลงสินะ
ในค่ำคืนนั้น ความง่วงงุนไม่ได้มาเยือนฉันเลยแม้แต่น้อย และเมื่อรุ่งเช้ามาถึง ฉันกลับยิ่งไม่พร้อมเผชิญหน้ามากกว่าคืนก่อนเสียอีก
เหล่าการ์ดเดินมารับตัวฉัน และฉันก็ชิงลุกขึ้นยืนก่อนที่พวกเขาจะได้ลากตัวไป ฉันจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ ดึงผ้าพันคอขึ้นสูงเพื่อปิดบังลำคอที่พังยับเยิน จากนั้นจึงเดินออกไปโดยเชิดหน้าขึ้นตรง วันนี้ไม่มีใครจะได้เห็นฉันแหลกสลายทั้งนั้น
การเดินผ่านปราสาทช่างยาวนานไร้ที่สิ้นสุด ผู้คนต่างพากันจ้องมอง และเสียงกระซิบกระซาบก็ตามติดทุกย่างก้าวของฉัน ถึงกระนั้น ฉันก็ยังคงมองตรงไปข้างหน้า ขณะที่มือข้างหนึ่งอยากจะยกขึ้นมากุมหน้าท้องไว้
ลานกว้างใจกลางเมืองเปิดกว้างอยู่เบื้องหน้า พร้อมด้วยฝูงชนที่กระตือรือร้นรอคอยดูจุดจบของฉัน
ทว่า สิ่งแรกที่ฉันมองเห็นคือใบหน้าของซีนา
เธอยืนอยู่ใกล้แถวหน้า ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นตรึงแน่นอยู่ที่ฉัน และกรามของเธอก็ขบแน่นจนกล้ามเนื้อกระตุก ฉันคิดผิดที่คิดว่าซีนาจะยอมยืนดูฉันตายเฉยๆ เธอเริ่มขยับตัว เบียดเสียดฝ่าฝูงชนเพื่อเข้ามาใกล้ฉัน
การ์ดคนหนึ่งคว้าแขนเธอไว้ แต่เธอก็ขัดขืนต่อสู้ "ปล่อยฉัน! นั่นพี่สาวฉันนะ—"
การ์ดอีกคนก้าวเข้ามาขวาง "ถ้าเข้ามายุ่ง แกก็จะได้ตายไปพร้อมกับมัน"
ซีนายังคงดิ้นรนอย่างไม่ยอมแพ้ แววตาของเธอดุดันบ้าคลั่งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
เพียงแค่ต้องมองเห็นภาพนี้มันก็เป็นบทลงโทษที่มากเกินพอแล้ว ทว่าฉันกลับไม่อาจละสายตาไปได้
"ซีนา!" ฉันตะโกนสุดเสียง น้ำเสียงแตกพร่ายิ่งกว่าที่ตั้งใจไว้ "หยุดเถอะ ได้โปรด หยุด ฉันไม่ไหวแล้ว... ได้โปรดหยุดเถอะ"
เธอชะงักนิ่งไป ดวงตาคู่นั้นยังคงจับจ้องฉันอย่างแน่วแน่ บางสิ่งบนใบหน้าของเธอพังทลายลง แล้วเธอก็หยุดขัดขืน ราวกับในที่สุดเธอก็เข้าใจข้อความอันเงียบงันของฉัน เหล่าการ์ดยังคงจับกุมตัวเธอไว้ตรงนั้น แต่สายตาของเธอยังคงไม่คลาดไปจากฉันแม้แต่วินาทีเดียว
เบต้าก้าวขึ้นมาข้างหน้า ดวงตาของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
"นังคนเดินทางผู้นี้ ซึ่งได้รับการยอมรับเข้ามาภายใต้กฎหมายของเรา ได้พยายามลอบสังหารอัลฟ่าดิมิทรี และมันจะต้องถูกประหารชีวิตสำหรับความผิดนี้ นี่คือสารเตือนใจและตัวอย่างให้แก่ทุกคนในอาณาเขตของบลัดแฟง จงจำใส่หัวเอาไว้ให้ดี!"
เขาส่งสัญญาณให้เหล่าการ์ด
มันอาจเป็นการกระทำอันบ้าคลั่งครั้งสุดท้าย แต่ฉันไม่อาจห้ามคำพูดที่ระเบิดออกจากปากได้เลย "ฉันช่วยชีวิตเขาไว้ต่างหาก! ฉันพบเขากำลังจะตาย! เขาป่วย และมีบางสิ่งภายในตัวเขาผิดปกติอยู่แล้วก่อนที่ฉันจะไปถึงเสียอีก! ฉันใช้พลังของฉัน! หัวใจของเขายังเต้นอยู่ได้ในตอนนี้ก็เพราะสิ่งที่ฉันทำลงไปในห้องนั้น!"
สีหน้าของคนบางคนในฝูงชนเริ่มเปลี่ยนไป แต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะพลิกคำตัดสิน ฉันยังคงเป็นฆาตกรในสายตาของคนพวกนี้
เบต้าส่งสัญญาณซ้ำอีกครั้ง ปลายเท้าของเขาเคาะกระทบพื้นอย่างไม่หยุดหย่อน
พวกเขาจัดแจงท่าทางของฉัน และฉันก็ไม่ได้ขัดขืน ฉันเพียงแค่จับจ้องสายตาไปที่ซีนา และจงใจวางมือลงบนหน้าท้อง ฉันจะใช้ลมหายใจสุดท้ายเพื่อเพ่งมองคนเพียงสองคนที่มีความหมายที่สุดในชีวิต
เมื่อเหล่าการ์ดประจำตำแหน่งเตรียมพร้อมสำหรับการสังหาร ฉันก็หลับตาลง และในตอนนั้นเองที่ฉันได้ยินเสียงหนึ่ง
"ปล่อยตัวเธอ!"
ดวงตาของฉันเบิกโพลงขึ้นทันที
อัลฟ่าดิมิทรียืนอยู่ตรงริมขอบลานกว้าง ใบหน้าของเขาซีดเผือด และร่างกายแทบจะทรงตัวไม่อยู่
ฝูงชนแหวกทางออกยามที่เขาก้าวเดินตรงเข้ามาข้างหน้า โดยมีการ์ดเดินตามหลังมาเป็นพรวน เขาหยุดลงตรงหน้าเบต้าของตนแล้วจ้องมองอีกฝ่ายอยู่นาน จากนั้นจึงตวัดสายตามาที่ฉัน
"วันนี้จะไม่มีใครถูกตัดหัวทั้งนั้น นอกเสียจากว่าจะมีใครกล้าฝ่าฝืนคำสั่งนี้ ผู้หญิงต่างถิ่นคนนี้อยู่ภายใต้การคุ้มครองส่วนตัวของข้า เธอคือผู้เยียวยาส่วนตัวคนใหม่ของข้า และห้ามใครหน้าไหนแตะต้องตัวเธอเป็นอันขาด" เขาประกาศกร้าว น้ำเสียงก้องกังวานสะท้อนไปทั่วลานกว้าง
แล้วดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นก็ตวัดกลับมาจับจ้องที่ฉันอีกครั้ง
มุมมองของเรเวน / สการ์เล็ตต์เสียงดังกะทันหันดึงความสนใจของหมออีกสองคนที่อยู่ใกล้ๆคนหนึ่งหัวเราะเมื่อตระหนักว่าอะไรเป็นสาเหตุ“ปล่อยเธอเถอะ” อีกคนพูดพร้อมรอยยิ้ม “บางทีเธออาจมีรสนิยมแปลก”มันเป็นเพียงเรื่องตลก ไม่มีใครสงสัยอะไรจริงๆ แต่ความอยากอาหารของฉันหายไปเกือบจะทันทีฉันบังคับหัวเราะเล็กๆ ออกมาแล้วโบกมือ หวังว่าตัวเองจะดูราวกับว่าคำแนะนำนั้นไร้สาระโดยสิ้นเชิงหัวใจฉันเต้นเร็วเกินไปสำหรับเรื่องตลกที่ไร้พิษภัยขนาดนั้น ฉันลดสายตาลงไปที่จานแล้วบังคับตัวเองให้กัดอีกคำ แม้ว่าความอยากที่เมื่อครู่รู้สึกเหมือนต้านไม่ได้จะสูญเสียเสน่ห์ไปส่วนใหญ่แล้วหมอหนุ่มในที่สุดก็เดินจากไป ยังคงหัวเราะเบาๆ รอบตัวฉัน ทุกคนกลับไปทำงานโดยไม่คิดถึงการสนทนาอีกสำหรับพวกเขา ช่วงเวลานั้นถูกลืมไปแล้วฉันไม่ได้สงบขนาดนั้นเลยฉันรอจนถึงช่วงพักบ่าย เมื่อหมอส่วนใหญ่ออกจากห้องและห้องรักษาเงียบลง พอแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจฉัน ฉันก็ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ซ่อนไว้แล้วพิมพ์ข้อความถึงซีน่าอย่างรวดเร็วฉุกเฉิน ฉันต้องพบเจ้าวันนี้ ฉันเสี่ยงไปดินแดนนอกอีกครั้งเร็วขนาดนี้ไม่ได้ เจ้ามาที่นี่ได้ไหม? พบฉันหลังห้องรักษาเวลาเจ็ดโมง
มุมมองของเรเวน / สการ์เล็ตต์ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความอบอุ่นของแขนที่โอบรอบเอวดวงตาฉันลืมช้าๆ อัลฟ่า ดิมิทรีกดติดกับหลังฉัน อกของเขาขึ้นลงตามลมหายใจที่มั่นคงแล้วฉันก็นึกถึงสิ่งที่ฉันเห็นในกระจกห้องน้ำเมื่อคืนก่อน มีส่วนโค้งเล็กๆ ใต้ชุดของฉันที่ไม่มีมาก่อนลูกของฉันเริ่มแสดงออกมาแล้วความกลัวพุ่งผ่านตัวฉันเมื่อฉันตระหนักอย่างเจ็บปวดว่าแขนของเขาพักอยู่ตรงไหน ฉันยื่นมือไปคว้าข้อมือเขาอย่างระมัดระวังและพยายามขยับแขนเขาโดยไม่ปลุกเขา“เจ้ารู้ว่าฉันตื่นแล้ว”เสียงของเขาต่ำ และฉันได้ยินความขบขันอยู่ในนั้นฉันถอยห่างเร็วจนที่นอนสั่นไหวใต้ตัว พาแขนของเขาไปด้วย“เจ้าไม่ได้บ่นเมื่อห้าวินาทีก่อน”ใบหน้าฉันร้อนขึ้น ฉันนั่งขึ้นแล้วแกว่งขาลงข้างเตียง ทันใดนั้นสนใจมากกับการหารองเท้าแตะของตัวเองด้านหลังฉัน ความขบขันของอัลฟ่า ดิมิทรีจางลงเล็กน้อย“ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าตกใจ”ฉันหันหลังให้เขาขณะยืนขึ้น พยายามควบคุมความอายของตัวเอง ตอนนี้ ฉันต้องการระยะห่างเล็กน้อยระหว่างเรา“เจ้ารู้สึกอย่างไรหลังจากเมื่อคืน?” อัลฟ่า ดิมิทรีถาม“ฉันสบายดี”“เจ้าป่วยจนแทบยืนไม่ได้”ฉันเหลือบมองเขา ความขบขันจากตอนก่อนหายไป
มุมมองของเรเวน / สการ์เล็ตต์ฉันไม่ได้วางแผนจะทรยศเขา แต่ยังมีเรื่องเกี่ยวกับตัวฉันอีกมากมายที่เขายังไม่รู้ฉันอยากบอกเขาว่าความไว้วางใจของเขาไม่ได้ผิดที่ แต่คำพูดนั้นไม่ยอมออกมา ไม่ใช่ตอนที่การพูดมันออกไปจะยิ่งเตือนให้ฉันนึกถึงทุกสิ่งที่ฉันยังเก็บงำจากเขาอยู่อัลฟา ดิมิทรีหันหน้าหนีจากฉัน“ฉันก็กลัวที่คนของฉันจะมองว่าฉันอ่อนแอเช่นกัน” น้ำเสียงของเขาเบาลง “อัลฟาควรจะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในห้อง แต่ ออร์รอสตา ก็คอยเตือนฉันอยู่เสมอว่าฉันไม่ใช่”สายตาของเขายังคงจ้องไปที่เพดาน“ตอนนี้ เซอร์ซี สามารถกระตุ้นอาการกำเริบได้ทุกเมื่อที่เธอต้องการ ฉันไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ และฉันก็ควบคุมมันไม่ได้เลย” สายตาของเขากลับมาที่ฉันในที่สุด “ทุกครั้งที่มันเริ่มขึ้น ฉันต้องสงสัยเสมอว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ฉันไม่รอดหรือเปล่า”ฉันเคยเห็นความกลัวนั้นเมื่อคืนก่อน ฉันเคยรู้สึกถึงร่างกายของเขาที่สั่นเทาอยู่ใต้ฝ่ามือขณะที่เขาพยายามหายใจ“ฉันยังอยู่ที่นี่” ฉันพูดเบา ๆ “และฉันจะทำให้คุณอยู่ที่นี่ต่อไป”อัลฟา ดิมิทรีหันหน้ามาทางฉัน สายตาของเขายังจับจ้องอยู่ที่ฉัน และหัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้นภายใต้สายตาขอ
มุมมองของเรเวน / สการ์เล็ตต์ความคิดของฉันว่างเปล่าไปชั่วขณะก่อนที่คำพูดของเขาจะซึมเข้ามานอนด้วยกันใบหน้าฉันร้อนขึ้นเกือบจะทันที การจูบแวบผ่านความคิด ตามด้วยความทรงจำของการตื่นขึ้นมาพันกันกับเขาเช้าวันนั้น และความรู้สึกของผิวเปลือยของเขาใต้ฝ่ามือขณะที่ฉันรักษาเขาเขาอยากให้เราทำแบบนั้นคืนนี้ฉันจ้องเขา พูดอะไรไม่ออกเลย ปากอ้า แต่ไม่มีอะไรออกมา ฉันทันใดนั้นอายเกินกว่าจะแม้แต่สบตาเขาอัลฟ่า ดิมิทรีจับจ้องฉัน และอะไรก็ตามที่เขาเห็นบนใบหน้าฉันต้องทำให้เขาตระหนักชัดเจนว่าความคิดของฉันไปที่ไหน“ไม่ใช่แบบนั้น” เขาชี้แจงอย่างรวดเร็ว เสียงของเขาลดลงเล็กน้อย และฉันจับความอึดอัดที่ฉันไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อนได้ “ฉันหมายถึงนอนในเตียงเดียวกัน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”โอฉันยังบังคับตัวเองให้พูดอะไรไม่ได้อัลฟ่า ดิมิทรีพูดต่อก่อนที่ฉันจะฟื้นตัว“ออร์รอสตาสามารถโจมตีได้ทุกเมื่อ และเซิร์ซพิสูจน์แล้วว่าเธอสามารถกระตุ้นมันเมื่อใดก็ตามที่ต้องการ ถ้าเราอยู่ในห้องแยกกันเมื่อมันเกิดขึ้น แม้ความล่าช้าสั้นๆ ก็อาจทำให้เรื่องแย่ลง เจ้าเป็นคนเดียวที่สามารถหยุดการโจมตีได้ ดังนั้นมันจึงสมเหตุสมผลที่เราจะอยู่ใกล้ก
มุมมองของอัลฟ่า ดิมิทรีความสนใจของฉันหันไปหาเขาอย่างเต็มที่“กี่คน?”“หกคนจนถึงตอนนี้ เขาต้องการให้ร่างของรีเวนถูกส่งกลับไปไอรอนคลอว์เพื่อพิธีฝังศพของพวกเขา” เพทรูลดแขนของผู้หญิงลงแล้วดึงผ้าคลุมกลับ “ข้อความสุดท้ายไม่ใช่คำขอ เขาแจ้งเราว่าเขาจะมาถึงที่นี่ตอนบ่ายแก่ๆ เพื่อมารับเธอด้วยตัวเอง”กรามฉันตึงขึ้น “เขากำลังจะมาที่นี่?”“ภายใต้ธงสงบศึกชั่วคราว”แน่นอนว่าเขากำลังจะมาเพทรูเหลือบมองไปทางร่างที่ถูกคลุม “จากสิ่งที่เราเรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตรีเวนในไอรอนคลอว์ ลูคานปฏิเสธเธอนานก่อนที่เธอจะหายไป ในที่สุดเธอถูกปฏิบัติอย่างเลวร้าย ถูกทุบตี และถูกทิ้งขว้าง ตอนนี้เธอตายแล้ว ทันใดนั้นเขาก็สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างของเธอ”ฉันมองผ้าสีเข้มที่คลุมผู้หญิงไม่ว่าเหตุผลของลูคานจะเป็นอะไร ฉันไม่มีเจตนาจะมอบร่างที่กู้คืนมาภายในดินแดนของฉันเพียงเพราะเขาเรียกร้อง“เก็บเธอไว้ให้มั่นคงจนกว่าฉันจะบอกเป็นอย่างอื่น ไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตโดยตรงจากฉัน”เพทรูพยักหน้า“เตรียมห้องประชุมให้พร้อมก่อนที่ลูคานจะมาถึง” ฉันพูดต่อ “ถ้าเขาต้องการร่างของรีเวน เขาสามารถนั่งตรงข้ามฉันและอธิบายว่าทำไม”
มุมมองของอัลฟา ดิมิทรีผมรอให้เขาพูดต่อ“ระหว่างที่ผมไปสอบถามตามดินแดนรอบนอก ผมได้คุยกับนักรบหลายคนที่จำได้ว่าเคยเห็นผู้หญิงที่เรียกตัวเองว่า ฟิโอนา ไลท์เวทเธอร์ มีบางคนสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเกี่ยวกับเธอ”ความสนใจของผมยังคงจับจ้องอยู่ที่เขา“อะไร?”“เธอมีแผลเป็นอยู่ต่ำบริเวณเอว” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “จากคำบรรยายที่ผมได้ยิน มันดูเกือบจะเหมือนกับแผลบนคอของสการ์เล็ตต์ เบนทุกประการ รูปร่างเดียวกัน ลวดลายเดียวกัน แม้กระทั่งลักษณะที่ผิวหนังหายรอบ ๆ แผลก็เหมือนกัน”คิ้วของผมขมวดเข้าหากัน“คุณแน่ใจหรือ?”“นักรบหลายคนบรรยายตรงกันโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน อัลฟา”เขาไม่พูดอะไรเพิ่มอีก ปล่อยให้ผมคิดพิจารณาความหมายของเรื่องนี้ด้วยตัวเองสการ์เล็ตต์กับฟิโอนามาถึงที่นี่ด้วยกันภายใต้ชื่อที่ดูเหมือนจะไม่มีใครตามหาเจอ ตอนนี้ผมกลับได้รู้ว่าพวกเธอยังมีแผลเป็นที่เกือบจะเหมือนกันทุกประการ อยู่คนละตำแหน่งบนร่างกายมันเจาะจงเกินไปที่จะปัดทิ้งไปว่าเป็นแค่ความบังเอิญความคิดของผมหวนกลับไปที่แผลบนคอของสการ์เล็ตต์ทันที เธอบอกผมว่าสามีเก่าเป็นคนทำแผลนั้นให้ และผมไม่มีเหตุผลที่จะไม่เชื่อ แต่การที่รู้ว่าฟิโอนามีแผลเกื







