สาวผู้เยียวยาผู้มีรอยแผลของอัลฟ่า

แรงตบฟาดเข้าที่พวงแก้มของฉันอย่างจัง เสียงแตกดังลั่นสะเทือนทะลุถึงกะโหลกศีรษะฉันกระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง ร่างกายงอคู้เข้าหากันโดยอัตโนมัติ ลำคอจุกแน่นจนไม่อาจเปล่งเสียงกรีดร้องใดๆ ออกมาได้ สองมือทิ้งดิ่ง ไร้สิ้นเรี่ยวแรงจะยกขึ้นต่อสู้... ฉันเรียนรู้ที่จะยอมเป็นกระสอบทรายอันเงียบงันให้เขามานานเกินไปแล้วแก้มของฉันเต้นตุบๆ แนบกับพื้นไม้เนื้อแข็ง รสชาติคาวฝาดของสนิมเหล็กทะลักท่วมปาก ถึงกระนั้นฉันก็ยังไม่ขยับ สิ่งเดียวที่ทำได้คือเพ่งสมาธิไปที่ลมหายใจของตัวเองตราบใดที่ฉันยังคงหายใจอยู่ ฉันจะไม่เป็นไรลูแคนยืนค้ำหัวฉันอยู่ครู่หนึ่ง อาจจะสักวินาทีหรือสองวินาที ฉันสูญเสียประสาทการรับรู้ไปหมดแล้วเขาไม่ปริปากพูดอะไรกับฉันสักคำ—เขาเลิกทำแบบนั้นมานานแล้วเหมือนกัน เขาจัดปลายแขนเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ พ่นลมหายใจออกทางจมูกหนึ่งครั้งราวกับว่าตัวน่ารำคาญตรงหน้าถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงหมุนตัวเดินจากไปเสียงประตูปิดลงอย่างเงียบเชียบตามหลังเขาทว่าร่างกายของฉันยังคงปฏิเสธที่จะเคลื่อนไหวความเจ็บปวดค่อยๆ เริ่มต้นอย่างช้าๆ ก่อนจะลุกลามกัดกินไปทั่วทุกอณูจนสัมผัสได้ทุกแห่งหน ฉันยกนิ้วขึ้นแตะใบหน้าต

นิ้วมือของฉันแข็งค้างอยู่ตรงริมขอบผ้าพันคอเสียงหัวใจเต้นหนึ่งจังหวะ... สองจังหวะ...ฉันค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับเขาอย่างช้าๆ ภาวนาว่าการสร้างรอยแผลเป็นถาวรบนผิวหนังตัวเองจะเพียงพอที่จะทำให้ฉันไม่ต้องลงไปนอนจมกองเลือดเหมือนศพคนก่อนหน้านั้น ทว่าการ์ดคนนั้นไม่แม้แต่จะกระพริบตาฉันคลี่ผ้าพันคอออกด้วยมือที่นิ่งสนิทอย่างน่าประหลาดใจสายลมเย็นเยียบปะทะเข้ากับผิวหนังที่พังยับเยินตรงลำคอ สายตาของการ์ดตวัดมองมันทันที เขาจ้องมองสภาพผิวที่พองเป็นตุ่มน้ำเละเทะ พื้นผิวขรุขระไม่เรียบเนียน และรอยแดงก่ำที่มีน้ำเหลืองซึมออกมาเป็นหย่อมๆ กรามของเขาขบแน่นเข้าหากันก่อนที่หัวคิ้วจะขมวดมุ่น ฉันอ่านสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาสงสารคู่นั้นออกเขาไม่ได้พูดอะไรออกมาซีนาก้าวเข้ามายืนเคียงข้างฉัน หัวไหล่ของเธอแตะเบียดเข้ากับไหล่ของฉัน สองมือของเธอสั่นสะท้านเพียงครู่หนึ่งตรงข้างลำตัวก่อนที่เธอจะกำมันแน่น หยาดน้ำตาเอ่อคลอดวงตาสีฟ้าคู่นั้น แต่เธอก็รีบกระพริบตาถี่ๆ เพื่อข่มมันกลับลงไป เสียงของเธอแหบแห้งและขาดห้วง"น้องสาวของฉัน... เธอโดนดักทำร้ายระหว่างทางมาที่นี่ เราแทบจะเอาชีวิตไม่รอด การเดินทางมันยาวนานและโหด

บรรยากาศในลานกว้างยังคงให้ความรู้สึกราวกับไม่ใช่เรื่องจริงเพียงวินาทีก่อนหน้า ฉันยังคงยืนอยู่บนเส้นแบ่งแห่งความตาย มือข้างหนึ่งกดแนบหน้าท้องไว้ ดวงตาสีฟ้าของซีนายังคงตรึงแน่นอยู่ที่ฉันราวกับเธอปรารถนาจะใช้พลังใจฉุดรั้งฉันกลับมาจากคมมีด ทว่าในวินาทีถัดมา เสียงของอัลฟ่าดิมิทรีกลับตัดผ่านทุกสิ่งทุกอย่างลงและบัดนี้ เหล่าการ์ดก็ได้ปล่อยตัวฉันแล้วท่อนแขนของฉันรู้สึกเบาหวิวอย่างประหลาดเมื่อไร้พันธนาการจากมือเหล่านั้น หัวเข่าแทบจะทรุดฮวบ แต่ฉันก็เกร็งมันไว้ ฉันยังคงหายใจอยู่ และยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ฝูงชนรอบข้างเริ่มส่งเสียงพึมพำ ขยับไหวไปมาด้วยความไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรกับผู้หญิงที่สมควรตายไปแล้วแต่กลับรอดชีวิตมาได้คนนี้แล้วซีนาก็วิ่งตรงเข้ามาเธอเบียดฝ่าเหล่าการ์ดที่เพิ่งคุมตัวเธอไว้เมื่อครู่ ผลักไสผู้คนที่ขวางทางออกไปโดยไม่เอ่ยคำขอโทษใดๆ เธอมาถึงตัวฉันภายในเวลาไม่กี่วินาทีแล้วโผเข้ากอดฉันอย่างแรง สองแขนรัดแน่นจนฉันรู้สึกได้ว่าลมหายใจถูกรีดออกจากปอด หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำปะทะกับอกฉัน สองมือของเธอลูบคลำไปทั่วอย่างลนลาน—ทั้งหัวไหล่ แขน และใบหน้าของฉัน—ตรวจหาร่องรอยบาดแผลราวกับนักรบที่กำลังส

ประตูเชื่อมบานนั้นยังคงเปิดอ้าอยู่ฉันนอนอยู่บนเตียง จ้องมองช่องว่างอันมืดสลัวระหว่างห้องของฉันกับห้องของเขา กล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายเกร็งแน่นไปหมด ฉันพยายามจะข่มตานอนแล้ว แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าความคิดในหัวยังคงวนเวียนกลับไปหาภาพเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นัยน์ตาสีเขียวของเขาตรงกรอบประตู น้ำเสียงอันสงบนิ่งยามที่เขาเอ่ยขู่จะประหารชีวิตฉัน สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาที่ปัดปอยผมของฉันราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก ร่างกายของฉันปฏิเสธที่จะผ่อนคลาย ทุกเสียงเล็กๆ น้อยๆ ภายในปราสาท—เสียงฝีเท้าแว่วไกล เสียงฮัมเบาๆ ของระบบระบายอากาศที่แล่นผ่านกำแพง เสียงคลิกแผ่วเบาของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บางอย่างตรงไหนสักแห่งตามโถงทางเดิน—ล้วนทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบฉันวางมือข้างหนึ่งแนบไว้บนหน้าท้อง ลูกน้อยเงียบสงบมาตลอดทั้งวัน ฉันไม่รู้เลยว่านั่นเป็นเรื่องปกติ หรือเป็นเพราะความเหนื่อยล้าและความหวาดกลัวกำลังส่งผลกระทบต่อแกกันแน่ ฉันลูบเบาๆ เป็นวงกลมเหนือรอยนูนเล็กๆ พลางกระซิบภาวนาอย่างเงียบงันต่อพระแม่เจ้า... ขอทรงคุ้มครองลูกของข้าให้ปลอดภัย แค่ช่วยให้เราสองคนปลอดภัยก็พอฉันกวาดสายตาสำรวจห้องไปเรื่อยโดยไม่ตั้

"ชื่อโรคนั้น เจ้าได้มันมาหรือยัง?"ถ้อยคำนั้นก้องสะท้อนอยู่ในหูขณะที่ฉันพยายามเค้นหาคำตอบที่เหมาะสมอัลฟ่าดิมิทรียืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตูเชื่อม นัยน์ตาสีเขียวมรกตคู่นั้นจับจ้องนิ่งสนิทมาที่ฉัน หัวใจของฉันเต้นกระหน่ำรัวปะทะซี่โครง แต่ละจังหวะดังกึกก้องจนฉันแน่ใจว่าเขาต้องได้ยินมันแน่ๆ ฉันไม่มีอะไรเลยสักอย่าง ไม่มีชื่อโรค ไม่มีการวินิจฉัย มีเพียงเสียงสะท้อนจากคำขู่ของเขาเมื่อก่อนหน้านี้ที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ฝืนบังคับให้สมองแล่นเร็วกว่าความหวาดกลัว"อาการป่วยนี้เริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" ฉันเอ่ยถาม น้ำเสียงที่หลุดออกมามั่นคงกว่าความรู้สึกข้างใน "มันรู้สึกอย่างไรกันแน่คะ? แล้วที่ผ่านมาคุณรักษาตัวอย่างไรบ้าง?"ฉันไม่กล้าละสายตาไปจากนิ้วมือของตัวเองที่กำลังบิดเกร็งเข้าหากันอยู่ตรงหน้า แม้ว่าฉันจะกำลังถ่วงเวลา แต่ฉันก็ต้องการคำตอบพวกนี้จริงๆ ฉันไม่สามารถเริ่มต้นการค้นคว้าอย่างจริงจังได้เลยหากยังไม่รู้เรื่องพวกนี้ไม่ใช่หรือ?พลังพิเศษของฉันได้แสดงให้เห็นเพียงเศษเสี้ยวบนพื้นห้องนอนของเขา ฉันรับรู้ถึงการผุกร่อนในกระแสเลือดและอวัยวะภายในที่กำลังต่อสู้กับสง