Masukบรรยากาศในลานกว้างยังคงให้ความรู้สึกราวกับไม่ใช่เรื่องจริง
เพียงวินาทีก่อนหน้า ฉันยังคงยืนอยู่บนเส้นแบ่งแห่งความตาย มือข้างหนึ่งกดแนบหน้าท้องไว้ ดวงตาสีฟ้าของซีนายังคงตรึงแน่นอยู่ที่ฉันราวกับเธอปรารถนาจะใช้พลังใจฉุดรั้งฉันกลับมาจากคมมีด ทว่าในวินาทีถัดมา เสียงของอัลฟ่าดิมิทรีกลับตัดผ่านทุกสิ่งทุกอย่างลง
และบัดนี้ เหล่าการ์ดก็ได้ปล่อยตัวฉันแล้ว
ท่อนแขนของฉันรู้สึกเบาหวิวอย่างประหลาดเมื่อไร้พันธนาการจากมือเหล่านั้น หัวเข่าแทบจะทรุดฮวบ แต่ฉันก็เกร็งมันไว้ ฉันยังคงหายใจอยู่ และยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ฝูงชนรอบข้างเริ่มส่งเสียงพึมพำ ขยับไหวไปมาด้วยความไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรกับผู้หญิงที่สมควรตายไปแล้วแต่กลับรอดชีวิตมาได้คนนี้
แล้วซีนาก็วิ่งตรงเข้ามา
เธอเบียดฝ่าเหล่าการ์ดที่เพิ่งคุมตัวเธอไว้เมื่อครู่ ผลักไสผู้คนที่ขวางทางออกไปโดยไม่เอ่ยคำขอโทษใดๆ เธอมาถึงตัวฉันภายในเวลาไม่กี่วินาทีแล้วโผเข้ากอดฉันอย่างแรง สองแขนรัดแน่นจนฉันรู้สึกได้ว่าลมหายใจถูกรีดออกจากปอด หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำปะทะกับอกฉัน สองมือของเธอลูบคลำไปทั่วอย่างลนลาน—ทั้งหัวไหล่ แขน และใบหน้าของฉัน—ตรวจหาร่องรอยบาดแผลราวกับนักรบที่กำลังสำรวจสนามรบ
"เธอเจ็บตรงไหนไหม?" ถ้อยคำพรั่งพรูออกมาอย่างรวดเร็วและซ้อนทับกัน "พวกมันทำอะไรเธอหรือเปล่า? เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? เรฟ— สการ์เลต— ให้ตายสิ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ฉันหัวเราะออกมา และแม้แต่ตัวฉันเองยังประหลาดใจกับเสียงนั้น มันหลุดรอดออกมาอย่างแตกพร่าและสั่นเทา "ฉันอยู่นี่" ฉันกระซิบข้างไหล่เธอ "ฉันยังอยู่ตรงนี้"
เธอผละออกเพียงพอที่จะมองหน้าฉัน สองมือประคองใบหน้าของฉันไว้ ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเคลือบคลอไปด้วยหยาดน้ำตา และกรามของเธอก็ขบแน่น ในช่วงเวลาอันล้ำค่าเพียงเสี้ยววินาที เราทำเพียงแค่จ้องตากัน ทุกสิ่งทุกอย่างนับตั้งแต่ผ่านประตูบานนั้นมาถูกส่งผ่านระหว่างเราโดยไร้ซึ่งคำพูด—ทั้งน้ำกรด การถูกพรากจากกัน คุกใต้ดิน และลานประหารแห่งนี้ ทั้งหมดนั่น... เธอคือสิ่งเดียวที่มั่นคงที่สุดที่ฉันยังหลงเหลืออยู่ในโลกใบนี้ และเธอยังคงอยู่ตรงนี้
เรามีเวลาดื่มด่ำกับมันได้เพียงเท่านั้น
เสียงกระแอมไอของใครคนหนึ่งทำให้เราต้องหยุดชะงักลง ฉันค่อยๆ หันกลับไปมอง และนั่นคือตอนที่ฉันได้เห็นเขา
อัลฟ่าดิมิทรียืนอยู่ตรงหน้าเรา ใบหน้าของเขายังคงซีดเผือด ถึงกระนั้น ร่างกายของเขากลับเปี่ยมล้นไปด้วยอำนาจดั่งเช่นมนุษย์หมาป่าที่มีสายเลือดอัลฟ่าทุกคน
ร่างกายของซีนาตอบสนองในทันที แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง หัวไหล่ผึ่งผาย สองมือละออกจากใบหน้าของฉัน ความลนลานเมื่อครู่เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยท่วงท่าอันแข็งกร้าวของนักรบที่กำลังเผชิญหน้ากับอัลฟ่าของตน ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองเผลอก้มหน้าลงต่ำก่อนที่จะทันได้ห้ามตัวเอง การใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายอย่างลูแคนมานานหลายปีสามารถเปลี่ยนให้ใครก็ตามกลายเป็นแบบนี้ได้ ความจริงข้อนั้นแผดเผาใจฉัน แม้จะอยู่ที่นี่ แม้จะเป็นตอนนี้ บางส่วนลึกๆ ในใจฉันก็ยังคงหวาดกลัวว่าอัลฟ่าทุกคนจะปฏิบัติต่อฉันเหมือนอย่างที่ลูแคนทำ
อัลฟ่าดิมิทรียืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว รูปร่างสูงใหญ่ของเขาตระหง่านค้ำทุกคน ดวงตาสีเขียวมรกตกวาดมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ทั้งซีนาที่ยืนตรงทำความเคารพ ตัวฉันที่ก้มหน้าลงเล็กน้อย และฝูงชนที่ยังคงอ้อยอิ่งอยู่รอบๆ เขาไม่ได้เอ่ยถึงการพบกันอีกครั้งของเราแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ปรายตามองไปยังคุณนายดาร์กมูนที่กำลังรีบร้อนก้าวเข้ามาข้างหน้า
"มีอะไรให้รับใช้หรือคะ อัลฟ่า?" เธอเอ่ยพลางค้อมศีรษะลงต่ำ
"จัดห้องให้เธอ" เขาออกคำสั่ง ราวกับว่าทุกครั้งที่เขาเปิดปากพูด เขาต้องสูญเสียบางสิ่งอันล้ำค่าไป "ห้องติดกับห้องของข้า เธอจะเริ่มงานในฐานะผู้เยียวยาส่วนตัวของข้าตั้งแต่วันนี้"
กระเพาะของฉันบิดมวนร่วงวูบทันที
คุณนายดาร์กมูนหันขวับมามองฉัน ดวงตาของเธอหรี่แคบลงอย่างเฉียบคมด้วยความรู้สึกที่เย็นเยียบยิ่งกว่าความระแวงตามหน้าที่ "ตามฉันมา สการ์เลต เบน"
น้ำเสียงที่เธอใช้เรียกชื่อปลอมของฉันทำให้ฉันรู้สึกปั่นป่วนในท้อง
ซีนาเอื้อมมือมาหาฉันเป็นครั้งสุดท้ายด้วยการบีบมือฉันแรงๆ หนึ่งครั้ง นิ้วมือของเธอสั่นระริกเล็กน้อยก่อนจะปล่อยออก ดวงตาของเธอบอกเล่าทุกสิ่งที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาต่อหน้าอัลฟ่าได้... เอาชีวิตรอดให้ได้นะ ฉันกำลังจับตาดูอยู่ ฉันยังอยู่ตรงนี้
ฉันบีบมือเธอกลับไปหนึ่งครั้ง จากนั้นจึงหมุนตัวเดินตามคุณนายดาร์กมูนไป
การเดินผ่านปราสาทในครั้งนี้รู้สึกยาวนานยิ่งกว่าครั้งก่อน เหล่าการ์ดเดินขนาบข้างเรา และผู้คนต่างพากันจ้องมองมาอย่างเปิดเผย พวกเขากำลังจ้องมองหญิงสาวผมสั้นสีแดงขิงที่เพิ่งรอดพ้นจากความตายในลานกว้างมาได้อย่างหวุดหวิด และได้รับการเลื่อนขั้นอย่างกะทันหัน ฉันก้มสายตามองต่ำแต่ยังคงเชิดหน้าขึ้นตรง สการ์เลต เบน ฉันท่องชื่อนี้ซ้ำๆ ในทุกย่างก้าว
เราหยุดลงที่ปีกตึกของผู้เยียวยาเป็นที่แรก คุณนายดาร์กมูนยืนมองฉันเก็บข้าวของที่มีอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นอย่างเงียบงัน เมื่อฉันเก็บเสร็จ เธอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ร้ายกาจยิ่งกว่าพิษงู
"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกใช้เวทมนตร์กลอุบายอะไรกับเขา" เธอพูด ดวงตาจ้องลึกเข้ามาในตัวฉัน "แต่ฉันไม่ไว้ใจแก วันพิพากษาของแกจะต้องมาถึง นังหนู จำคำของฉันเอาไว้ให้ดี"
ฉันไม่ได้ตอบอะไรออกไป มันจะมีอะไรให้ต้องพูดอีกล่ะ? เธอเชื่อว่าฉันล่อลวงบงการอัลฟ่า คนทั้งฝูงก็คงจะเชื่อแบบนั้นเหมือนกัน การช่วยชีวิตเขาไว้รังแต่จะทำให้ฉันดูกลายเป็นตัวอันตรายมากขึ้นในสายตาของพวกเขา
เธอพาฉันไปยังห้องพักห้องใหม่โดยไม่พูดอะไรอีกเลยแม้แต่คำเดียว
ห้องนี้กว้างขวางกว่าห้องเล็กๆ ห้องเดิมของฉัน แต่ก็ยังคงเรียบง่าย มีเตียงที่ดูดีหนึ่งหลัง ผ้าม่านถูกดึงปิดทับสิ่งที่ฉันคาดว่าน่าจะเป็นหน้าต่างเสริมความแข็งแรง มีมุมนั่งเล่นเล็กๆ พร้อมเก้าอี้อาร์มแชร์หนังที่มีรอยแตกกรอบซึ่งดูเก่าแก่ยิ่งกว่าตัวสิ่งปลูกสร้างนี้เสียอีก ฉันรอจนกระทั่งคุณนายดาร์กมูนและเหล่าการ์ดเดินจากไปก่อนที่จะเริ่มขยับตัว
ฉันเดินตรงไปยังประตูด้านหน้าเป็นอันดับแรกแล้วลงกลอน ฉันลองบิดลูกบิดดู ลงกลอนซ้ำอีกครั้ง และลองทดสอบดูอีกหน มือของฉันไม่อาจหยุดได้จนกว่าจะได้ยินเสียงคลิกที่หนักแน่นมั่นคง ถึงอย่างนั้น มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้รู้สึกปลอดภัยได้อยู่ดี
ความเหนื่อยล้ากัดกินเรี่ยวแรงจนทำให้ขาสองข้างสั่นเทา
ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้พักผ่อนอย่างแท้จริงมันคือเมื่อไหร่กันนะ?
ฉันแทบจะพาตัวเองไปไม่ถึงเตียงก่อนที่ขาจะหมดแรง ฉันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่าง ทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้าอยู่ครบชุด ผ้าพันคอยังคงพันปิดมิดชิดรอบลำคอที่มีรอยแผลเป็น จากนั้นมือของฉันก็เลื่อนไปวางทาบเหนือหน้าท้อง วางนิ่งอยู่อย่างนั้นเพื่อคอยปกป้อง
ความง่วงงุนเข้าครอบงำฉันอย่างรวดเร็ว และเมื่อหลับตาลง ก็ไม่มีความฝันใดๆ มาเยือน แม้ในสภาวะที่ไร้สติสัมปชัญญะ ฉันก็รู้ดีว่าตัวเองกำลังตกที่นั่งลำบากอย่างถึงที่สุด
คลิก
เสียงประตูดังขึ้นเบาๆ
ดวงตาของฉันเบิกโพลง ร่างกายดีดผึ่งลุกขึ้นนั่งตรงก่อนที่สมองจะทันได้ประมวลผลทัน อะดรีนาลีนแล่นพล่านไปทั่วเส้นเลือด หัวใจเต้นกระหน่ำรัว ลมหายใจขาดห้วง ฉันกวาดสายตามองไปรอบห้องที่มืดสลัว ทุกประสาทสัมผัสในร่างกายกรีดร้องส่งสัญญาณอันตราย
มีประตูอีกบานหนึ่งอยู่ตรงนั้น
ฉันไม่เคยเห็นมันมาก่อน หรือบางทีฉันอาจจะเหนื่อยล้าเกินกว่าจะสังเกตเห็น บัดนี้มันเปิดอ้าออก เชื่อมต่อตรงไปยังห้องที่ต้องเป็นห้องนอนของอัลฟ่าดิมิทรีอย่างแน่นอน
ร่างสูงสง่าร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ปรากฏเป็นเงาดำตัดกับแสงจันทร์รำไรจากหน้าต่างด้านหลังเขา
อัลฟ่าดิมิทรี
เขาไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีเขียวมรกตจับจ้องนิ่งสนิทมาที่ฉันท่ามกลางความมืดมิด
และฉันก็ตระหนักได้ด้วยความรู้สึกหวาดผวาอันเย็นเยียบที่ดิ่งวูบลงในอกว่า การลงกลอนอย่างแน่นหนาทั้งหมดของฉัน... ไม่เคยมีความหมายอะไรเลย
เพราะมันมีทางเข้าอีกทางหนึ่งอยู่เสมอมา
มุมมองของเรเวน / สการ์เล็ตต์เสียงดังกะทันหันดึงความสนใจของหมออีกสองคนที่อยู่ใกล้ๆคนหนึ่งหัวเราะเมื่อตระหนักว่าอะไรเป็นสาเหตุ“ปล่อยเธอเถอะ” อีกคนพูดพร้อมรอยยิ้ม “บางทีเธออาจมีรสนิยมแปลก”มันเป็นเพียงเรื่องตลก ไม่มีใครสงสัยอะไรจริงๆ แต่ความอยากอาหารของฉันหายไปเกือบจะทันทีฉันบังคับหัวเราะเล็กๆ ออกมาแล้วโบกมือ หวังว่าตัวเองจะดูราวกับว่าคำแนะนำนั้นไร้สาระโดยสิ้นเชิงหัวใจฉันเต้นเร็วเกินไปสำหรับเรื่องตลกที่ไร้พิษภัยขนาดนั้น ฉันลดสายตาลงไปที่จานแล้วบังคับตัวเองให้กัดอีกคำ แม้ว่าความอยากที่เมื่อครู่รู้สึกเหมือนต้านไม่ได้จะสูญเสียเสน่ห์ไปส่วนใหญ่แล้วหมอหนุ่มในที่สุดก็เดินจากไป ยังคงหัวเราะเบาๆ รอบตัวฉัน ทุกคนกลับไปทำงานโดยไม่คิดถึงการสนทนาอีกสำหรับพวกเขา ช่วงเวลานั้นถูกลืมไปแล้วฉันไม่ได้สงบขนาดนั้นเลยฉันรอจนถึงช่วงพักบ่าย เมื่อหมอส่วนใหญ่ออกจากห้องและห้องรักษาเงียบลง พอแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจฉัน ฉันก็ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ซ่อนไว้แล้วพิมพ์ข้อความถึงซีน่าอย่างรวดเร็วฉุกเฉิน ฉันต้องพบเจ้าวันนี้ ฉันเสี่ยงไปดินแดนนอกอีกครั้งเร็วขนาดนี้ไม่ได้ เจ้ามาที่นี่ได้ไหม? พบฉันหลังห้องรักษาเวลาเจ็ดโมง
มุมมองของเรเวน / สการ์เล็ตต์ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความอบอุ่นของแขนที่โอบรอบเอวดวงตาฉันลืมช้าๆ อัลฟ่า ดิมิทรีกดติดกับหลังฉัน อกของเขาขึ้นลงตามลมหายใจที่มั่นคงแล้วฉันก็นึกถึงสิ่งที่ฉันเห็นในกระจกห้องน้ำเมื่อคืนก่อน มีส่วนโค้งเล็กๆ ใต้ชุดของฉันที่ไม่มีมาก่อนลูกของฉันเริ่มแสดงออกมาแล้วความกลัวพุ่งผ่านตัวฉันเมื่อฉันตระหนักอย่างเจ็บปวดว่าแขนของเขาพักอยู่ตรงไหน ฉันยื่นมือไปคว้าข้อมือเขาอย่างระมัดระวังและพยายามขยับแขนเขาโดยไม่ปลุกเขา“เจ้ารู้ว่าฉันตื่นแล้ว”เสียงของเขาต่ำ และฉันได้ยินความขบขันอยู่ในนั้นฉันถอยห่างเร็วจนที่นอนสั่นไหวใต้ตัว พาแขนของเขาไปด้วย“เจ้าไม่ได้บ่นเมื่อห้าวินาทีก่อน”ใบหน้าฉันร้อนขึ้น ฉันนั่งขึ้นแล้วแกว่งขาลงข้างเตียง ทันใดนั้นสนใจมากกับการหารองเท้าแตะของตัวเองด้านหลังฉัน ความขบขันของอัลฟ่า ดิมิทรีจางลงเล็กน้อย“ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าตกใจ”ฉันหันหลังให้เขาขณะยืนขึ้น พยายามควบคุมความอายของตัวเอง ตอนนี้ ฉันต้องการระยะห่างเล็กน้อยระหว่างเรา“เจ้ารู้สึกอย่างไรหลังจากเมื่อคืน?” อัลฟ่า ดิมิทรีถาม“ฉันสบายดี”“เจ้าป่วยจนแทบยืนไม่ได้”ฉันเหลือบมองเขา ความขบขันจากตอนก่อนหายไป
มุมมองของเรเวน / สการ์เล็ตต์ฉันไม่ได้วางแผนจะทรยศเขา แต่ยังมีเรื่องเกี่ยวกับตัวฉันอีกมากมายที่เขายังไม่รู้ฉันอยากบอกเขาว่าความไว้วางใจของเขาไม่ได้ผิดที่ แต่คำพูดนั้นไม่ยอมออกมา ไม่ใช่ตอนที่การพูดมันออกไปจะยิ่งเตือนให้ฉันนึกถึงทุกสิ่งที่ฉันยังเก็บงำจากเขาอยู่อัลฟา ดิมิทรีหันหน้าหนีจากฉัน“ฉันก็กลัวที่คนของฉันจะมองว่าฉันอ่อนแอเช่นกัน” น้ำเสียงของเขาเบาลง “อัลฟาควรจะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในห้อง แต่ ออร์รอสตา ก็คอยเตือนฉันอยู่เสมอว่าฉันไม่ใช่”สายตาของเขายังคงจ้องไปที่เพดาน“ตอนนี้ เซอร์ซี สามารถกระตุ้นอาการกำเริบได้ทุกเมื่อที่เธอต้องการ ฉันไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ และฉันก็ควบคุมมันไม่ได้เลย” สายตาของเขากลับมาที่ฉันในที่สุด “ทุกครั้งที่มันเริ่มขึ้น ฉันต้องสงสัยเสมอว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ฉันไม่รอดหรือเปล่า”ฉันเคยเห็นความกลัวนั้นเมื่อคืนก่อน ฉันเคยรู้สึกถึงร่างกายของเขาที่สั่นเทาอยู่ใต้ฝ่ามือขณะที่เขาพยายามหายใจ“ฉันยังอยู่ที่นี่” ฉันพูดเบา ๆ “และฉันจะทำให้คุณอยู่ที่นี่ต่อไป”อัลฟา ดิมิทรีหันหน้ามาทางฉัน สายตาของเขายังจับจ้องอยู่ที่ฉัน และหัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้นภายใต้สายตาขอ
มุมมองของเรเวน / สการ์เล็ตต์ความคิดของฉันว่างเปล่าไปชั่วขณะก่อนที่คำพูดของเขาจะซึมเข้ามานอนด้วยกันใบหน้าฉันร้อนขึ้นเกือบจะทันที การจูบแวบผ่านความคิด ตามด้วยความทรงจำของการตื่นขึ้นมาพันกันกับเขาเช้าวันนั้น และความรู้สึกของผิวเปลือยของเขาใต้ฝ่ามือขณะที่ฉันรักษาเขาเขาอยากให้เราทำแบบนั้นคืนนี้ฉันจ้องเขา พูดอะไรไม่ออกเลย ปากอ้า แต่ไม่มีอะไรออกมา ฉันทันใดนั้นอายเกินกว่าจะแม้แต่สบตาเขาอัลฟ่า ดิมิทรีจับจ้องฉัน และอะไรก็ตามที่เขาเห็นบนใบหน้าฉันต้องทำให้เขาตระหนักชัดเจนว่าความคิดของฉันไปที่ไหน“ไม่ใช่แบบนั้น” เขาชี้แจงอย่างรวดเร็ว เสียงของเขาลดลงเล็กน้อย และฉันจับความอึดอัดที่ฉันไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อนได้ “ฉันหมายถึงนอนในเตียงเดียวกัน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”โอฉันยังบังคับตัวเองให้พูดอะไรไม่ได้อัลฟ่า ดิมิทรีพูดต่อก่อนที่ฉันจะฟื้นตัว“ออร์รอสตาสามารถโจมตีได้ทุกเมื่อ และเซิร์ซพิสูจน์แล้วว่าเธอสามารถกระตุ้นมันเมื่อใดก็ตามที่ต้องการ ถ้าเราอยู่ในห้องแยกกันเมื่อมันเกิดขึ้น แม้ความล่าช้าสั้นๆ ก็อาจทำให้เรื่องแย่ลง เจ้าเป็นคนเดียวที่สามารถหยุดการโจมตีได้ ดังนั้นมันจึงสมเหตุสมผลที่เราจะอยู่ใกล้ก
มุมมองของอัลฟ่า ดิมิทรีความสนใจของฉันหันไปหาเขาอย่างเต็มที่“กี่คน?”“หกคนจนถึงตอนนี้ เขาต้องการให้ร่างของรีเวนถูกส่งกลับไปไอรอนคลอว์เพื่อพิธีฝังศพของพวกเขา” เพทรูลดแขนของผู้หญิงลงแล้วดึงผ้าคลุมกลับ “ข้อความสุดท้ายไม่ใช่คำขอ เขาแจ้งเราว่าเขาจะมาถึงที่นี่ตอนบ่ายแก่ๆ เพื่อมารับเธอด้วยตัวเอง”กรามฉันตึงขึ้น “เขากำลังจะมาที่นี่?”“ภายใต้ธงสงบศึกชั่วคราว”แน่นอนว่าเขากำลังจะมาเพทรูเหลือบมองไปทางร่างที่ถูกคลุม “จากสิ่งที่เราเรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตรีเวนในไอรอนคลอว์ ลูคานปฏิเสธเธอนานก่อนที่เธอจะหายไป ในที่สุดเธอถูกปฏิบัติอย่างเลวร้าย ถูกทุบตี และถูกทิ้งขว้าง ตอนนี้เธอตายแล้ว ทันใดนั้นเขาก็สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างของเธอ”ฉันมองผ้าสีเข้มที่คลุมผู้หญิงไม่ว่าเหตุผลของลูคานจะเป็นอะไร ฉันไม่มีเจตนาจะมอบร่างที่กู้คืนมาภายในดินแดนของฉันเพียงเพราะเขาเรียกร้อง“เก็บเธอไว้ให้มั่นคงจนกว่าฉันจะบอกเป็นอย่างอื่น ไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตโดยตรงจากฉัน”เพทรูพยักหน้า“เตรียมห้องประชุมให้พร้อมก่อนที่ลูคานจะมาถึง” ฉันพูดต่อ “ถ้าเขาต้องการร่างของรีเวน เขาสามารถนั่งตรงข้ามฉันและอธิบายว่าทำไม”
มุมมองของอัลฟา ดิมิทรีผมรอให้เขาพูดต่อ“ระหว่างที่ผมไปสอบถามตามดินแดนรอบนอก ผมได้คุยกับนักรบหลายคนที่จำได้ว่าเคยเห็นผู้หญิงที่เรียกตัวเองว่า ฟิโอนา ไลท์เวทเธอร์ มีบางคนสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเกี่ยวกับเธอ”ความสนใจของผมยังคงจับจ้องอยู่ที่เขา“อะไร?”“เธอมีแผลเป็นอยู่ต่ำบริเวณเอว” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “จากคำบรรยายที่ผมได้ยิน มันดูเกือบจะเหมือนกับแผลบนคอของสการ์เล็ตต์ เบนทุกประการ รูปร่างเดียวกัน ลวดลายเดียวกัน แม้กระทั่งลักษณะที่ผิวหนังหายรอบ ๆ แผลก็เหมือนกัน”คิ้วของผมขมวดเข้าหากัน“คุณแน่ใจหรือ?”“นักรบหลายคนบรรยายตรงกันโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน อัลฟา”เขาไม่พูดอะไรเพิ่มอีก ปล่อยให้ผมคิดพิจารณาความหมายของเรื่องนี้ด้วยตัวเองสการ์เล็ตต์กับฟิโอนามาถึงที่นี่ด้วยกันภายใต้ชื่อที่ดูเหมือนจะไม่มีใครตามหาเจอ ตอนนี้ผมกลับได้รู้ว่าพวกเธอยังมีแผลเป็นที่เกือบจะเหมือนกันทุกประการ อยู่คนละตำแหน่งบนร่างกายมันเจาะจงเกินไปที่จะปัดทิ้งไปว่าเป็นแค่ความบังเอิญความคิดของผมหวนกลับไปที่แผลบนคอของสการ์เล็ตต์ทันที เธอบอกผมว่าสามีเก่าเป็นคนทำแผลนั้นให้ และผมไม่มีเหตุผลที่จะไม่เชื่อ แต่การที่รู้ว่าฟิโอนามีแผลเกื







