All Chapters of ทะลุมิติมาอยู่ในสงครามสุดท้ายพร้อมมิติตุนเสบียง: Chapter 11 - Chapter 20

”ข้าคิดว่าไม่ควร” นางยกยิ้มกับความจิตใจดีของเขา “คนบางคนเห็นแก่ตัวเพื่อความอยู่รอด แต่บางคนเลือกจะซื่อสัตย์จนตัวตาย เว่ยอิงโหลว ท่านตายคนเดียวไม่เป็นไร แต่คนอื่น…ยังรอการพึ่งพาจากท่าน วางความตงฉินของท่านลง การกระทำนี้ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนและมันจะช่วยชีวิตคนได้อีกหลายร้อยคน” นางเตือนสติเขากลายๆ“สงครามนี้น่ากลัวเกินไป มันคาดเดาสิ่งใดไม่ได้ แม้ข้าเห็นล่วงหน้าก็ใช่ว่าจะเคยอยู่ท่ามกลางสงครามจริงๆ แต่การที่ข้าเห็นขุนนางยอมลดศักดิ์ศรีสวามิภักดิ์ให้กับฝ่ายศัตรู ข้าก็พอมองออกว่าก่อนจะมาถึงแคว้นซ่งใต้แห่งนี้ พวกเขาแสดงความโหดเหี้ยมกันมามากแค่ไหนทุกคนจึงได้หวาดกลัวเหลือเกิน!!” คำพูดที่ตรงไปตรงมาของเมิ่งหรงเฟยทำแม่ทัพที่มีภาระอยู่เต็มบ่าได้มองเห็นภาพ จากที่เขามองชาวบ้านที่กำลังอดอยาก บัดนี้หันกลับมาเผชิญหน้ากับนาง“เรื่องขโมยเสบียงให้เป็นหน้าที่ข้าเอง” เขายื่นตราควบคุมกำลังพลให้นาง หรงเฟยมองตราประทับนั้นอย่างชั่งใจ“ให้ข้าไว้ไม่ดี แต่ให้ข้าไปกับท่านด้วยน่าจะดีกว่า อย่างน้อย เสี่ยวไป๋สามารถบอกท่านได้ว่าจุดใดมีเสบียง” นางเป็นแค่สตรีตัวเล็กไม่อาจเอื้อมจะควบคุมกำลังพลแทนเขา และหากมีนางไปด้วยแน่นอนว่

“เราเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อย่างที่เจ้าบอก แค่…ช่วยคนตามกำลังเราก็พอ” ตัวนางเองก็คิดแบบนี้เช่นกัน ยินดีจะเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ขึ้นเขาสูง และจะลากทุกคนให้รอดไปด้วยกัน“คนพวกนี้ยามศึกสงบ สร้างความดีแก่เมืองหลวงมากมาย เป็นหัวสมองของขุนนางเลยก็ว่าได้ ดูจากการมีหอศึกษาถึง3แห่ง ทั้งยังคิดค้นเข็มทิศ ปลูกข้าวเลี้ยงคนทั้งแคว้น ไหนจะ…ทำการค้ากับฝั่งตะวันตกอีก แต่กลับถูกทิ้งอย่างไม่ใยดี” นางศึกษามาทั้งหมด และที่ทำให้หดหู่ใจว่าข้าศึกจะโจมตีที่นี่เป็นที่แรกเพราะ…คนที่อำเภอหัว และอำเภอกู่เซี่ยไม่ใช่เมืองหน้าด่าน แต่มีขุนนางบางคนบอกว่าที่นี่คือมันสมองของซ่งใต้ การเดินทัพจึงเลือกจะผ่านที่นี่ก่อน“โดนทิ้งให้ตายท่ามกลางความหนาวเหน็บ ช่างน่าเวทนานัก!!”กว่าค่อนคืนที่คนพวกนั้นหายไป เมิ่งหรงเฟยและไป๋เจี๋ยนยังคงเฝ้ายามอย่างตั้งใจ ส่วนอีกด้านก็รายงานการเดินทางมาตลอด“ข้ามผ่านเขาเฟิงไหลแล้วขอรับ อีกกลุ่มที่ตามไปจากค่ายทหารก็ออกเดินทางแล้วเช่นกัน!!“ นางพยักหน้าในใจลุ้นทุกย่างก้าว ดีที่ชาวบ้านมีความพร้อมเพราะขอให้พักกันมาอย่างเต็มที่ ก่อนออกมาเว่ยอิงโหลวยังสั่งให้คนในค่ายทำอาหาาให้อิ่มหนำ นอนหลับให้สนิท พร้อมแก่กา

“ข้าเกรงว่าคืนนี้อาจมีทหารข้าศึกที่อยู่แนวหน้าจะเข้าใกล้เรามากขึ้น” นางพยักหน้าเข้าใจ การสงสัยนี้ไม่ใช่การเดามั่ว แต่ไปเจี๋ยนจะได้ยินแว่วๆแล้วมาแจ้งอีกที เนื่องจากข้าศึกอยู่ไกลจึงได้ยินไม่ชัด และไม่มีใครผูกจิตรจึงถ่ายทอดออกมาได้เท่านี้“ข้าเห็นควรว่าต้องเดินทางคืนนี้เจ้าค่ะ ข้ามีลางสังหรณ์ว่าจะมีทหารแนวหน้าเข้ามาตรวจตราในอำเภอหัวและอาจจะล่วงเลยมาถึงที่นี่ หากส่งสัญญาณถึงทัพใหญ่ว่าเราอยู่ที่นี่ อาจถูกสั่งให้โจมตีเราก่อนทัพใหญ่จะมา” เรื่องแบบนี้นางมั่นใจว่าคงเป็นกลยุทธ์ของการทำศึก ในประวัติศาสที่นางศึกษา บอกไว้เพียงศึกใหญ่ ศึกเล็กๆเช่นนี้กลับไม่มี“พร้อมหรือไม่” เขากวาดตามองหุ่นฟางที่ทุกคนช่วยกันปั้นนับสิบตัวตามคำแนะนำของนาง ชุดนักรบถูกสวมให้อย่างมีระเบียบ“พร้อมขอรับ!!”“เช่นนั้นเตรียมตัว เราจะวางค่ายกลเอาไว้ทันทีที่พวกมันลงมือ ที่นี่จะลุกเป็นไฟยากต่อการที่ผู้ใดจะคาดเดาว่าคนในค่ายทหารนี้…เป็นหรือตาย!!” ในระหว่างเก็บของทุกคนล้วนใส่ใจที่เสบียงมากกว่า รวมถึงเสื้อผ้าที่มีติดตัวไปคนละไม่กี่ชุด ตั้งใจเอาที่เป็นผ้าหนาๆและผ้าคลุมเนื่องจากเทือกเขาต่างๆอากาศเย็นจัด“อาวุธนี้พวกเราเอาติดตัวไปเฉพา

”ภาวนาให้พวกข้าเกิดเป็นดอกบัวสวรรค์ก็พอ“ ความเจ็บปวดเกิดขึ้นในใจ ทุกคนที่ขึ้นม้ามาเงียบตลอดทาง ม้าบางตัวต้องรับน้ำหนักถึง2คน เพราะมีคนเจ็บมาด้วย ยังดีที่พวกมันไม่ได้เอาเกวียนไปจึงยังพอบรรทุกคนเจ็บได้บ้าง”ลำธารข้างหน้าพักได้ ที่นั่นเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่มีใครกล้าซุ่มดูแถวนั้น“ เสียงไป๋เจี๋ยนบอกนางจึงยอมหยุดม้าที่ลำธาร”ที่นี่พักให้ม้ากินหญ้ากินน้ำแล้วค่อยไปต่อได้เจ้าค่ะ ด้านนี้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์“ นางมองภูเขาหินปูนที่มีองค์ปั้นเจ้าแม่กวนอิมตั้งอยู่ เดินเข้าไปก่อนทรุดลงนั่ง คำนับสามครั้งและอธิฐาน“ขอให้พวกเขาเกิดใหม่เป็นดอกบัวสวรรค์ที่มีบุญ ขอพระองค์โอบรับให้พวกเขาหายเจ็บปวด” น้ำตาหนึ่งหยดไหลลงบนกำไลหยกที่แขนนาง กำไลที่นางลืมไปแล้ว…“อู้ววว เฟยเฟยเจ้าดูที่กำไลนั่นสิ!!” แม้จะรู้ว่าเป็นมิติ แต่นางไม่ได้เข้าออกได้ตามอำเภอใจ หลายครั้งที่พยายามถอดกำไลเข้าออกเพื่อให้นางหายเข้าไปสำรวจมิติแต่ก็เข้าไม่ได้อีกเลย บัดนี้แค่โดนหยดน้ำตาก็เหมือนจะเข้าได้เสียอย่างนั้น”สลับข้างใส่ดูสิ ข้าจะดูต้นทางให้เอง!!“ ร่างเล็กสลับกำไลก่อนนั่งสมาธิ“น่าจะเข้าได้แล้วหล่ะ” นางเดินเข้าไปด้านใน พบโกดังขนาดใหญ่ท

“ส่งพี่หญิงมาก็ได้ขอรับ” เมิ่งสวี่หานที่ยังมีน้ำตานองหน้าห่วงพี่สาวไม่น้อย“เจ้าเดินไปเถอะ ภาระบ่นบ่าเจ้าก็หนักหนาพอแรงแล้ว หรงเฟยข้าดูแลเอง” น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยของเขาทำทุกคนเงียบ ก้มหน้าเดินทางกันต่อไป ตอนนี้ม้าที่ขี่กันมาวิ่งหายเพราะตกใจเสียงระเบิด เหลือเพียง3ตัว และยังมีรถม้าที่ผูกเอาไว้สำหรับขนสิ่งของสำคัญ ดีที่มีแผนที่ที่เมิ่งหรงเฟิงเขียนเอาไว้ ในยามกลางวันเช่นนี้จึงยังพอเดินต่อไปได้ไม่หลงทางเสียก่อน”ท่านพ่อ ท่านแม่ของข้า ไม่อยู่แล้วหรือ“ กว่า2ชั่วยามที่เดินกันมา เมื่อเจอแทนบูชากลางป่าจึงหาที่รกทึบพักเอาแรง ทุกคนทำอาหารกินกันง่ายๆ คนที่หลับสนิทถูกวางไว้บนพื้นหญ้านุ่ม มีแม่ทัพเว่ยหรือทุกคนพร้อมใจกันเรียกเขาว่าท่านนายอำเภอดังเดิม จัดเตรียมผ้านุ่มมากนุนหัวและห่มให้นางเอ่ยถามก่อนจะลืมตามามองเขานิ่งๆ ร่างสูงพูดอะไรไม่ออกได้แต่ก้มหน้าลง ก่อนจะกลายเป็นพยักหน้า“ฮึก!!” นางดึงผ้าผืนใหญ่ขึ้นมาปิดตา มือที่สั่นเทาไม่กล้าแม้แต่จะปลุกปลอบนางอย่างที่ควรจะทำ ทุกคนขยับออกจากบริเวณนั้น บางคนก็ออกไปลาดตระเวนรอบๆบางคนก็แยกย้ายไปหุงหาอาหารตามมีตามเกิด“ข้ารับปากว่าจะปกป้องเจ้าแทนบิดามารดาเจ้าเอง”