All Chapters of ทะลุมิติมาอยู่ในสงครามสุดท้ายพร้อมมิติตุนเสบียง: Chapter 21 - Chapter 25

การเดินทางยังคงไปต่อเนื่อง พื้นที่ที่นางเลือกนำทางล้วนมีอ้ายอ้ายและไป๋เจี๋ยนผนึกพลังป้องกันนางแล้วเรียบร้อย คาดว่าส่วนนึงคือการสละอายุขัยของพ่อแม่ด้วยที่ทำให้สัจจะเทพมีกำลังที่แข็งแกร่งขึ้น“พี่หญิงท่านย่าตัวร้อนเช่นนี้จะทำอย่างไรได้บ้างขอรับ ข้าหาสมุนไพรมาตลอดทาง” แน่นอนว่าการเดินทางที่ต้องข้ามผ่านความหนาวเหน็บฮูหยินผู้เฒ่าและคนสูงวัยทั้งหลายย่อมเจ็บป่วย“ยานี่น่าจะได้ผลกว่าสมุนไพร ข้าศึกษามาจากสหายที่เรียนตำราแพทย์ กินทุก2ชั่วยาม ท่านย่าคงร่างกายเหนื่อยล้าเต็มที” นางยื่นยาให้ฮูหยินผู้เฒ่าก่อนจะรับหลานชายมาอุ้มเอาไว้ ปล่อยให้น้องชายและน้องสะใภ้ดูแลท่านย่า ส่วนบ่าวรับใช้ที่ติดตามมา ก็รับยาจากนางไปดูแลผู้อื่นต่อ นางกวาดสายตาไปรอบๆ ไม่ได้ยินไป๋เจี๋ยนกับอ้ายๆก็ไม่ค่อยวางใจนัก คาดว่าตอนนี้คงไปสำรวจอยู่“หุบเขานี่ปลอดภัย พักได้” ได้ยินแบบนั้นนางก็พยักหน้าให้ทุกคนพักที่ตรงนี้ หลังจากเดินทางมาร่วม20วัน ห่างไกลจากชนเผ่าในต้าหูมานับร้อยหลี่“พักที่นี่เถิดเจ้าค่ะ น่าจะต้องพักนานเสียหน่อยคนเจ็บป่วยเยอะพอควร” แม้ใจจะอยากไปที่ภูเขาเหยียนซานแต่นางต้องทำใจว่า ที่นี่ยังมีคนที่บาดเจ็บและร่างกายไม่พร้อ

”จะดีหรือเจ้าคะ คุณหนูควรเอาไว้เริ่มต้นชีวิตใหม่“ นางยกยิ้มก่อนโอบกอดแม่นมหวัง”ข้าเริ่มต้นชีวิตคู่ ทุกคนก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ ข้าต้องการให้ทุกคนอิ่มท้อง และเริ่มใหม่ไปพร้อมกัน งานมงคลพรุ่งนี้ ข้าจะ…ถือเป็นวันที่พวกเราได้กลับมาแข็งแรงอีกครั้ง!!“หลังจากนั้นบ่าวรับใช้ทุกคนออกมาช่วยนางจัดการข้าวสาร ยังมีเสื้อผ้าอีกหลายชุด โดยนางอ้างว่ามารดาตัดเย็บไว้มากมาย หลังจากที่น้องชายและน้องสะใภ้กลับมาก็จะมีมาให้อีก ให้ทุกคนเผาเสื้อผ้าที่หอบมาจากแคว้นซ่งทิ้งเสีย ทั้งยังตั้งใจจะทำเครื่องนอน ประดับประดาหมู่บ้านด้วยผ้าสีน้ำเงิน เป็นการไว้อาลัยให้คนในค่ายทหาร“ข้าเตรียมอาหารมาให้ท่าน และยังมีเรื่องอยากจะขอร้อง” นางแอบฮูหยินเมิ่งมาพบว่าที่สามี เพราะผู้เป็นย่าสั่งห้ามพบหน้ากันก่อนแต่งงาน จากนั้นจึงบอกในสิ่งที่นางจะทำคือเรื่องข้าวของ เว่ยอิงโหลวพยักหน้าเข้าใจ ทั้งยังเอ็นดูนางเหลือแสน ยามนางบอกว่าอยากให้ทุกคนสุขสบาย แววตาที่เป็นประกายของนางทำเขายิ่งหลงรัก“เจ้าทำทุกสิ่งได้ตามใจที่เจ้าปรารถนา อ้างชื่อข้าได้ไม่เป็นไร ทุกสิ่งข้ามั่นใจว่าเจ้าไตร่ตรองมาดีแล้ว” มือหนาเผลอยกขึ้นมาหมายจะลูบหัว แต่สายตาล้อเลียนของคน

หลังจากบทรักเร่าร้อนในเวลากลางวันแสกๆ ไม่ทำให้ทั้งคู่อ่อนแรง มีแต่จะเบาสบายตัวเสียจนกกกอดกันอย่างรักไคร่“ทั้งๆที่เหล้ามงคลวางอยู่ตรงนั้นแท้ๆ” นางพูดในขณะที่นอนทับอยู่บนอกแกร่ง มือหนาลูบแผ่นหลังเปล่าเปลือยด้วยความสุขจนล้นอก“อาบน้ำสักหน่อยหรือไม่ พี่จะเตรียมน้ำอุ่นให้เจ้า” นางพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะเกยคางลงบนอกแกร่งเพื่อมองหน้าเขา แต่สายตาดันปะทะกับบางอย่างบนลำคอของเขาแทน“สร้อยเส้นนี้…ท่านได้มาจากที่ใดเจ้าคะ” นางควานหาสร้อยบนคอตนเองแต่ไม่พบ มันเหมือนกับสร้อยที่ยายของนางให้มาจากโลกเดิมไม่มีผิด ต่างกันแค่ลักษณะจี้เท่านั้น“มันติดตัวข้ามาตั้งแต่เด็ก ท่านแม่บอกว่าตอนที่ไปศาลเจ้าจู่ๆข้าก็หยิบมันมาสวม เมื่อถามหาเจ้าของแล้วไม่พบว่าเป็นของผู้ใด นักบวชจึงบอกให้ข้าเก็บไว้ วันนึงข้าจะรู้ความหมายเอง” ได้ยินเช่นนั้นหรงเฟยเค้นสมองอย่างหนัก ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง“ข้าอยากอาบน้ำแต่งตัวก่อนเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าบางทีวันนี้อาจได้คำตอบ” เขายอมอุ้มนางไปอาบน้ำใหม่แต่โดยดีเมื่อสวมเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยนางจึงเรียกหาไป๋เจี๋ยน“ข้าเรียกเจ้าตั้งนาน ทำไมไม่ตอบรับ” นางทำหน้ากึ่งดุดันใส่สัจจะเทพ แต่ไป๋เจี๋ยนและอ้ายอ้า