ทะลุมิติมาอยู่ในสงครามสุดท้ายพร้อมมิติตุนเสบียง

เมืองโบราณที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านนักเป็นที่ที่ฉู่เฉียวเลือกจะไปสำรวจ เมื่อนำเรื่องนี้มาปรึกษาครอบครัว คนในบ้านกลับทำท่าทางแปลกประหลาด

“ฉู่เฉียวที่นั่น ไม่น่าไปสักนิด”

“ใช่ คิดดูสิ หากไปแล้วเกิดอะไรขึ้น…”

“อะแฮ่ม!!” พ่อกับแม่ที่แสดงความห่วงใยยังไม่ทันพูดจบ ผู้เป็นยายกลับขัดขวางเสียก่อน ก่อนจะจับมือเธอเอาไว้

“หากหลานอยากไปก็ไปเถอะ แต่จงรู้ไว้ว่า…ทุกอย่างมีเวลา หากไม่ทำตามเวลา บางที…หลานอาจจะ…” ความลับที่ไม่อาจเอื้อยเอ่ยทำคนบ้านฉู่ก้มหน้าลง

“คุณยาย คุณพ่อ คุณแม่ คือ หนูฝันถึงที่นั่นบ่อยๆ เห็นคนกลุ่มนึงขอความช่วยเหลือ จู่ๆก็รู้สึกว่า…หนูอยากจะไปที่เมืองโบราณนั่นค่ะ” ทุกคนสบตากันไปมาอย่างคิดหนักก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน มือเหี่ยวย่นของคนเป็นยายเอื้อมหยิบบางอย่างในลิ้นชัก

สร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวทำฉู่เฉียวแปลกใจ

“พระจันทร์เสี้ยวอยู่ตรงนี้ พระจันทร์เต็มดวงก็ควรอยู่ตรงนี้ ฉู่เฉี่ยว ใครที่มีสร้อยพระจันทร์เหมือนหลาน เขาคือผู้คุ้มครอง” สองยายหลานสบตากัน มีเพียงทั้งคู่ที่รู้ว่าต่อจากนี้ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม พ่อแม่ที่กอดกันเงียบๆ ทำเธอนำตาซึม

“เสียใจไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว เรามาเอาใจช่วยหลานกันเถอะ”

ครอบครัวเธอเป็นคนทรงเจ้า 20ปีที่แล้วตอนฉู่เฉียวเกิด ยายเคยบอกเอาไว้ว่า 20ปีต่อจากนี้ขอให้ดูแลเธอดีๆ เพราะเธอเพียงถูกส่งมาหลบภัย ถึงเวลาก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ตนเอง สาวน้อยที่ทั้งชีวิตถูกฝึกเอาตัวรอด ฝึกป้องกันตัวและฝึกจิตใจให้เข้มแข็งเสมอ เข้าค่ายฝึกแบบทหารก็เคยมาแล้ว เหมือนกับต้องการจะเตรียมพร้อมอย่างไรอย่างนั้น

จนเธออายุครบ18ปี ความฝันถึงเรื่องราวในยุคโบราณทำเธอเข้าใจทุกอย่าง จิตวิญญาณของเธอถูกเชื่อมต่อกับอีกฝั่ง เมิ่งหรงเฟย บุตรสาวแม่ทัพเมิ่ง ตระกูลเมิ่งที่สู้จนตัวตายในสมรภูมิสุดท้าย ก่อนที่จะส่งชาวบ้านจนถึงฝั่งฝัน โดยมีเพียงบุตรสาวคนเล็กและฮูหยินผู้เฒ่าที่ข้ามแดนทันและรอดชีวิต แต่ก็เหมือนตายทั้งเป็นเพราะต่อจากนั้นไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกเลย

จากนั้นพวกเขาและกองกำลังน้อยๆที่มีแม่ทัพเว่ย … เว่ยอิงโหลวช่วยส่งทุกคนและรับมือข้าศึกด้วยความยากลำบาก เฮือกสุดท้ายที่มองดูเรือลำใหญ่ลอยออกไปไกลลับตา ก่อนที่ทั้ง50ชีวิตที่หนีไม่ทันจะถูกฆ่าตายทั้งหมด!!

“น่าอดสูใจจริงๆ เพราะคนชั่วเพียงคนเดียวแท้ๆ”