All Chapters of ทะลุมิติมาอยู่ในสงครามสุดท้ายพร้อมมิติตุนเสบียง: Chapter 1 - Chapter 10

เมืองโบราณที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านนักเป็นที่ที่ฉู่เฉียวเลือกจะไปสำรวจ เมื่อนำเรื่องนี้มาปรึกษาครอบครัว คนในบ้านกลับทำท่าทางแปลกประหลาด“ฉู่เฉียวที่นั่น ไม่น่าไปสักนิด”“ใช่ คิดดูสิ หากไปแล้วเกิดอะไรขึ้น…” “อะแฮ่ม!!” พ่อกับแม่ที่แสดงความห่วงใยยังไม่ทันพูดจบ ผู้เป็นยายกลับขัดขวางเสียก่อน ก่อนจะจับมือเธอเอาไว้“หากหลานอยากไปก็ไปเถอะ แต่จงรู้ไว้ว่า…ทุกอย่างมีเวลา หากไม่ทำตามเวลา บางที…หลานอาจจะ…” ความลับที่ไม่อาจเอื้อยเอ่ยทำคนบ้านฉู่ก้มหน้าลง“คุณยาย คุณพ่อ คุณแม่ คือ หนูฝันถึงที่นั่นบ่อยๆ เห็นคนกลุ่มนึงขอความช่วยเหลือ จู่ๆก็รู้สึกว่า…หนูอยากจะไปที่เมืองโบราณนั่นค่ะ” ทุกคนสบตากันไปมาอย่างคิดหนักก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน มือเหี่ยวย่นของคนเป็นยายเอื้อมหยิบบางอย่างในลิ้นชัก สร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวทำฉู่เฉียวแปลกใจ“พระจันทร์เสี้ยวอยู่ตรงนี้ พระจันทร์เต็มดวงก็ควรอยู่ตรงนี้ ฉู่เฉี่ยว ใครที่มีสร้อยพระจันทร์เหมือนหลาน เขาคือผู้คุ้มครอง” สองยายหลานสบตากัน มีเพียงทั้งคู่ที่รู้ว่าต่อจากนี้ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม พ่อแม่ที่กอดกันเงียบๆ ทำเธอนำตาซึม“เสียใจไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว

“คุณหนู ทะท่านกลับมาแล้ว” สตรีสูงวัยคนนึงรีบวิ่งเข้ามากอดนางที่หน้าแระตูจวน “ท่านคงเป็นแม่นมหวัง” นางรู้จักทุกคนที่นี่ดี เพราะความฝันที่ปะติดปะต่อมานาน จึงไม่ต้องปรับตัวมากนัก“เจอท่านแม่ทัพหรือไม่เจ้าคะ” สตรีอีกคนรีบวิ่งเข้ามาถาม ก่อนที่นางจะเห็นสตรีสูงอายุค้ำไม้เท้าเดินออกมา“เฟยเฟย เป็นอย่างไรบ้างได้ความหรือไม่” นางเข้าไปประคองคนที่แรงเดินแทบไม่มี แต่รีบเดินมาหานางด้วยความร้อนใจ“ไม่เจอเจ้าค่ะ แต่พอจะมีวิธีที่จะตามหาท่านพ่อกับท่านแม่ได้” นางถอนหายใจก่อนกวาดตามองไปรอบๆ ในฝันที่ดูยากแค้นแล้ว เมื่อมาเจอความจริงนั้นยิ่งกว่า“วิธีอะไร แล้ว…แล้วสงครามที่หัวเมืองรุนแรงแค่ไหนแล้ว” รุนแรงมาก!! นางอยากจะบอกออกไปแบบนี้ แต่ยั้งปากตัวเองทัน ก่อนจะลูบมือฮูหยินผู้เฒ่าหรือคนที่มีศักดิ์เป็นย่าของนางในตอนนี้“น่าจะ…รอกำลังพลมาช่วยต้านทานเจ้าค่ะ เรื่่องนั้น เราจะพอมีเวลาเตรียมตัว อี้หลานเตรียมกระดาษกับหมึก ข้าจะส่งจดหมายหาท่านพ่อ” นางสั่งการเสร็จก็หันมาหาคนแก่ที่น้ำตานองหน้า“ตอนข้าหลับตาจับฤกษ์ยาม ข้าเห็นเลือดนองแผ่นดิน” นางบีบมือแน่น“เห็น อะไรอีกเจ้าคะ” นางกลั้นใจรอฟัง“เห็นว่า…คนสกุลฉู่จากที่ไกล

”ทุกคนต้องรอด มีข้าอยู่ทั้งคนอย่าได้เป็นกังวลไป“หลังจากอิ่มท้อง นางและกระรอกน้อยจึงพากันออกเดินทาง โดยให้รถม้ามาส่งถึงแค่กลางเขา และสั่งให้กลับไปช่วยกันดูแลสตรีในจวน เนื่องจากข้างหน้าเป็นผาสูงชัน นางคิดว่าไม่อยากเสีี่ยงกับเส้นทางที่เล็กจนไม่แน่ใจว่ารถม้าผ่านได้หรือไม่“ข้าฟังเจ้าบอกเล่าเรื่องราวมาตลอดทาง เจ้าไม่เมื่อยบ้างหรือ” ดีที่เธอมีกระรอกน้อยคอยแนะนำหลังจากสั่งให้รถม้ากลับไปนางก็เดินเท้าต่อ สำหรับคนที่ออกกำลังกายมาตลอดอย่างร่างเดิมที่เตรียมตัวรอนาง นี่มันไม่เหนื่อยสักนิด“ไม่ขอรับ ตอนข้ารอท่านอยู่ที่นี่ ไม่มีใครคุยด้วยสักคน พอมาเจอท่านมันดีจะตาย” นางหัวเราะเสียงใส“เช่นนั้นเจ้ามีชื่อหรือไม่” เจ้ากระรอกเงียบไปจนนางต้องเอียงหน้ามามองว่ายังเกาะอยู่บนบ่าของนางแน่หรือ?“ไม่มีหรอกขอรับ ข้าเป็นสัตว์ของเทพก็จริง แต่ข้ายังไม่มีเจ้านายเสียหน่อย ท่านเป็นเจ้านายข้าท่านตั้งชื่อให้ข้าได้” นางพยักหน้ารับก่อนจะนึกชื่อให้“ไป๋เจี๋ยน เจ้าชื่อไป๋เจี๋ยน นามรองว่าเสี่ยวไป๋ก็แล้วกัน!!” แรงกระโดดเล็กๆด้วยความดีใจทำนางหัวเราะสดใส อย่างน้อยในโลกใหม่ใบนี้นางก็ไม่เดียวดายจนคิดหาวิธีจะกลับไป จนไม่สนใจแก้ไข

“เจี่ยซื่อเต้า เจ้ารู้จักด้วยงั้นหรือ?“ นางเงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนขีดเส้นยาวเชื่อมโยงไปถึงเหตุการต่างๆในเมืองหลวง“ก่อนหน้านี้แคว้นซ่งใต้แห่งนี้มีแต่คนมีความรู้ ไม่ว่าจะ บัณฑิต หมอยาหรือการแพทย์ที่เริ่มแลกเปลี่ยนกับชาติตะวันตก ขุนนางทั้งหลายมีมากมายเพราะใครก็อยากสอบเข้าจอหงวน ทั่นฮวาที่ว่ายากแสนเข็ญ คนทั่วไปก็ยังสอบได้อย่างง่ายดาย” นางเขียนชื่อคนสำคัญในประวัติศาตร์จนครบ“ทั้งๆที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ แต่ยังถูกเหมิงกู่จู๋(มองโกล)รอบโจมตีนับครั้งไม่ถ้วน“ นางจรดปลายพู่กันวาดลงบนกระดาษที่ต่อกันจนยาวหลายฉืออย่างละเอียด”ขุนนางมีหัวการค้า กลับให้มาเป็นผู้นำทางการทหาร เจี่ยซื่อเต้าผู้นั้นทั้งขี้เกลียดและขี้ขลาด หากอำนาจตกอยู่ในมือ ท่านคิดว่าจะเป็นเช่นไร“ นางวางพู่กันลงก่อนมองเขานิ่ง ตาคมดุกวาดตามองลงบนกระดาษเหตุการสำคัญในราชสำนักนางเขียนมันอย่างถูกต้องทั้งหมด!! และตอนนี้ก็เป็นดังที่นางว่า แม้เซี่ยฮองไทเฮาจะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนประมุขน้อย แต่อำนาจจริงๆในการบริหารบ้านเมืองตกอยู่ในมือของเจี่ยซื่อเต้า ขุนนางผู้พร้อมหักหลังได้ตลอดเวลา แต่ตอนนี้กลับมาอำนาจบริหารบ้านเมือง!!”เจ้า…เห็นมันหมดเลยงั้นหรือ

“ข้าจะช่วยพวกเขาได้แน่หรือ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง แต่อาหารการกินอดอยากเช่นนี้จะไปที่สูงเหนือทุ่งหญ้าได้อย่างไรกัน” เวลาที่เหลือน้อยเต็มทีทำนางอ่อนใจ “ส่งข่าวให้คนในจวนเมิ่งมาที่นี่ น่าจะหนีได้ง่ายกว่าขอรับ” นางพยักหน้าแต่ในใจยังคงแย้ง“รอเจอท่านพ่อและท่านแม่ก่อนเถอะ อย่างน้อยข้าก็อยากให้รอดเป็นบางส่วน!!” ในใจนึกเคืองขุ่นแม่ทัพเว่ยผู้นั้นที่เอาตนเองเป็นที่ตั้งจนอาจตายกันหมด ทั้งที่นางเตือนแล้วแท้ๆ“เว่ยอิงโหลว เจ้าใช้ชีวิตชาวบ้านเป็นเดิมพันงั้นหรือ!!” คนที่ได้ยินสตรีร่างบอบบางกรนด่าขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม “นี่ข้าเดินเท้าเบาไป หรือเจ้าจงใจด่าข้ากันแน่!!” น้ำเสียงเย็นเหยียบไม่ทำให้นางกลัว ยังตวัดสายตาใส่เขาอีก!!“ข้ายินดีพิสูจน์ในสิ่งที่ข้าบอก แต่ว่า…ท่านย่าข้าไม่แข็งแรงนัก หลานชายข้าเพิ่งลืมตาดูโลกได้เพียง20วัน ท่านขังข้าเช่นนี้ไม่ได้!!” ท่าทางขู่ฟ่อทั้งที่ตัวเล็กนิดเดียวทำเขานึกขัน“เจ้า…กำลังทำตัวเป็นแมวที่ขู่ราชสีห์” เมิ่งหรงเฟยได้มองบุรุษตรงหน้าเต็มตาก็พบว่าเขาอาบน้ำเรียบร้อย ใบหน้าที่มีสันกรามชัดเจน ริมฝีปากบางเฉียบมีสีของผลเชอรี่ยิ่งน่ามอง คิ้วมังกรที่พลาดผ่านเชิดขึ้นดูก็รู้ว่ามีภาว