Alle Kapitel von SET รักร้ายของนายหัว: Kapitel 31 – Kapitel 40

หลังจากถอนหมั้นกับภวินท์ นับดาวก็ทุ่มเวลาทั้งหมดให้กับการทำงาน ด้วยความหวังที่นำพาโรงแรมก้าวผ่านสถานการณ์การเงินที่ย่ำแย่ ช่วงนี้ภารัณก็เหมือนหายไปจากชีวิตเธอ เขาคงรู้แล้วว่าเธอถอนหมั้นกับภวินท์ตามที่ต้องการ ซึ่งถือว่าชายหนุ่มยังรักษาคำพูดที่ว่า เมื่อถอนหมั้นจะเลิกยุ่งวุ่นวายกับเธอจบจากปัญหาของภารัณ ก็มาต่อที่ปัญหาของตัวเอง ซึ่งหนักหนาไม่แพ้กัน“คุณนับคะ คุณพ่อให้ไปหาที่ห้องทำงานค่ะ” เสียงคุณมาลี เลขาที่มาช่วยงานเธอแทนพิชชาภา ฉุดเธอให้ออกจากภวังค์คิ้วเรียวย่นหากัน เมื่อคิดถึงคนเป็นบิดา ที่ไม่เคยเข้ามาโรงแรมบ่อยนัก นับตั้งแต่ยกหน้าที่บริหารให้กับเธอ ท่านก็ไม่เข้ามายุ่งในการทำงานของเธอเลย แต่กลับเป็นเธอเองที่ไม่สามารถทำหน้าที่ได้อย่างดี ถ้าบิดาจะกลับเข้ามาดูแลบริหารจัดการด้วยตนเองอีกครั้งคงไม่ใช่เรื่องแปลกหญิงสาวก้าวออกจากห้องทำงานของตน ตรงไปห้องทำงานเก่าของบิดา เห็นบุคคลแปลกหน้าสองคนอยู่บริเวณหน้าห้อง ทั้งคู่โน้มศีรษะพร้อมยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร นับดาวตอบรับไมตรีด้วยความเป็นมิตรไม่ต่างกัน แม้ยังงุนงง ว่าทั้งคู่คือใคร ?หญิงสาวเคาะประตูเมื่อเห็นว่าปิดอยู่ รอจนเสียงเจ้าของห้องอนุญาตจึ

เมื่อภารัณได้ในสิ่งที่เขาต้องการ ทั้งหุ้นเกินครึ่งของโรงแรม รวมถึงตัวเธอที่กลายเป็นที่รองรับอารมณ์ใคร่ของเขา ชายหนุ่มก็กลับออกไป หญิงสาวปัดมือแข็งแรงที่มีน้ำใจหยิบยื่นเสื้อผ้าที่เขาถอดทิ้งส่ง ๆ กลับมาให้เธอสวมนับดาวอายแทบมุดแผ่นดิน เกิดความละอาย อดสู นึกเกลียดตัวเองที่ปล่อยตัว ปล่อยใจให้เขาได้ตักตวงความสุขจากเรือนร่าง ที่สำคัญเธอกับเขามีอะไรกันตรงโซฟาในห้องทำงาน เสื้อผ้าเธอถูกถอดทุกชิ้น แต่เขาแค่ปลดกระดุม เลื่อนซิปของกางเกงสแล็ค ดึงเฉพาะแก่นกลางกายของตนออกมาสอดใส่เธอเท่านั้น ส่วนเสื้อผ้าชิ้นอื่นของเขายังอยู่ครบ นั่นคือสิ่งย้ำเตือนว่าเธอแค่ที่ระบายอารมณ์อย่างหนึ่ง ไม่ต้องทะนุถนอม หรือสนใจความรู้สึกก็ได้ หญิงสาวจมอยู่กับตัวเองจนฟ้ามืด แม้คุณมาลีจะเข้ามาไถ่ถามหลังจากภารัณได้ออกไปแล้ว และเลยเวลาเลิกงานไปเป็นชั่วโมง จนอีกฝ่ายขอกลับบ้านไปก่อน แต่นับดาวก็ยังไม่ขยับไปไหน เธอยังติดอยู่ในห้วงความทุกข์ที่ทับโถมจิตใจจนแทบสู้ต่อไปไม่ไหว เกลียดการกระทำไร้ความคิดของตัวเองที่เป็นผลพวงของปัญหาที่ตามมาเป็นเงา และเกลียดเขาที่ตอแยเธอไม่เลิก นับดาวเก็บแฟ้มที่เธอเปิดกางไว้ตั้งแต่ช่วงบ่าย ทว่าข้อมูลในนั

มือใหญ่เปิดไฟล์เอกสารแนบอีเมลที่ส่งข้อมูลบางอย่างซึ่งเขาต้องการรับรู้ ในทันทีที่อีเมลเด้งเข้ามาในกล่องข้อความใหม่ ชายหนุ่มไล่อาจแทบทุกตัวอักษร มุมปากหยักพลันโค้งขึ้น ถึงเวลาแล้วสินะที่เขาต้องจัดการบางอย่างภารัณเก็บทุกข้อมูล คิ้วเข้มพลันย่นเข้าหากันเมื่อความคิดบางอย่างผุดเข้ามาในหัว ทว่ายังไม่ทันที่จะหยิบสมาร์ตโฟนมาสั่งการใคร ประตูห้องทำงานก็เปิดเข้ามาอย่างไม่มีการเคาะขออนุญาต“รัณคะ เย็นนี้เดือนขอไปนั่งดื่มกับคุณที่ผับได้ไหมคะ” ภารัณถอนหายใจเสียงดัง โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน หรือเห็นสีหน้าแสดงความเบื่อหน่ายอย่างเปิดเผยของตน สกาวเดือนเข้ามาช่วยบริหารโรงแรมหลังจากที่นับดาวหายออกจากบ้านไปร่วมเดือน ซึ่งตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าเจ้าตัวอยู่ที่ไหน “คืนนี้ผมคงไม่ได้เข้าไปที่นั่น แต่ถ้าคุณเดือนอยากไป ผมจะให้ลูกน้องคอยอำนวยความสะดวกให้”“แล้วรัณจะไปไหนคะ ให้เดือนไปด้วยได้ไหม” ร่างอวบอัดของแขก ถือโอกาสหย่อนสะโพกลงบนโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม สองมือยื่นมาคล้องคอแกร่ง โน้มใบหน้าสวยเฉี่ยวสะกดใจผู้ชายให้ลงมาอยู่ในตำแหน่งห่างจากใบหน้าเขาแค่ระยะลมหายใจ ปากอิ่มยั่วยวนคล้ายเชิญชวนให้ทำอย่างอื่น ดวงตาคมกริบจ้อง

“เชิญคุณนับดาว เข้ามาในห้องก่อนครับ ยืนตรงนั้นคุยไม่สะดวก” นับดาวที่กำลังจะโวยวายต้องชะงัก มองอีกฝ่ายอย่างกังขา ว่าเขาจะมาไม้ไหน ทว่าใบหน้าเย็นชาราบเรียบกลับไม่แสดงอะไร จนดูเหมือนไม่ใช่ภารัณคนเดิม หรือเขายุติเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีตกับเธอแล้ว รักษาสัญญา รักษาคำพูดอย่างนั้นเหรอ ? หญิงสาวจึงยอมเดินตามร่างสูงมาหยุดบริเวณโซนของห้องรับแขกที่แยกออกมา แต่ชายหนุ่มตรงไปที่บาร์เครื่องดื่ม เพื่อรินน้ำสีเข้มลงในแก้ว“ดื่มอะไรดีครับ ไวน์มั้ย ?”“ไม่ค่ะ ขอน้ำเปล่าก็แล้วกัน” ชายหนุ่มรินของตัวเองเรียบร้อยก็คว้าแก้ว พร้อมขวดน้ำดื่มมาวางให้ตรงโต๊ะกลางด้านหน้าเธอ “พอดีเลขาผมต้องไปติดต่องานอื่นที่เชียงใหม่ ผมเลยต้องมาที่นี่แทน”“ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ ด้วยยังไม่แน่ใจกับท่าทีของเขา“ที่เรียกมาก็เพราะอยากคุยงานคร่าว ๆ ก่อน” ชายหนุ่มยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ พร้อมกับเอนร่างหนาพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย“ค่ะ ว่ามาเลย ไม่ทราบว่าคุณคิดออกหรือยังคะ ว่าต้องการคอนเซ็ปต์แบบไหน”“เอาจริงนะ ผมก็ยังไม่เคยเห็นพื้นที่จริงเหมือนกัน แล้วก็ยังคิดไม่ออกว่าอยากให้ออกมาเป็นแบบไหน”“ถ้าอย่างนั้นเราไปดูหน้างานก่อนก็ได้ค่ะ ค่อยว่ากันอี

นับดาวจ้องภาพตัวเองตาเขม็ง นี่มันรูปเธอเมื่อห้าปีก่อน เป็นรูปงานหมั้นที่มีเป็นร้อยรูป นอกจากนั้นยังมีรูปอื่น ๆ หลายสถานที่ หลายช่วงปีที่ผ่านมา ซึ่งบางช่วงเวลาเธอยังจำไม่ได้เลยว่าไปที่ไหน ทำอะไรบ้าง แต่มันกลับเป็นภาพที่อยู่ในเครื่องแล็ปท็อปของภารัณ และแปลกที่ไม่มีภาพหวาดเสียวระหว่างเขาและเธออย่างที่นึกกลัว ทุกภาพในนี้มีเพียงความสวยงาม สดใสของเธอทั้งสิ้น ขนาดตัวเธอเองยังสัมผัสได้ถึงทุกห้วงความสุขที่ผ่านมาที่ฉายชัดออกจากภาพถ่าย แล้วภารัณไปเอาภาพพวกนี้มาจากไหน ?หญิงสาวขออนุญาตใช้แล็ปท็อปของเขา เพื่อส่งอีเมลแจ้งความคืบหน้าของงานที่ภารัณว่าจ้าง เพราะไม่ได้พกของตัวเองมา ชายหนุ่มใจดีอนุญาตให้เธอใช้งานได้ แต่กลับเป็นเธอที่เสียมารยาทเปิดดูข้อมูลของเขา แค่เห็นชื่อไฟล์ว่า 'เธอคือดวงดาว' มือบางพลันกดเข้าไปดูด้วยความอยากรู้ว่าคืออะไร “แอบดูข้อมูลคนอื่นแบบนี้ นิสัยไม่ดีรู้ไหม ?” เสียงห้าวข้างหูบอบบาง พร้อมกับวงแขนกว้างที่ถือวิสาสะโอบกอดร่างเธอไว้ ไม่พอเท่านั้น ปลายจมูกโด่งยังกดลงบนแก้มนุ่ม และมีทีท่าว่าจะไถลมาที่ปากอิ่มของเธอ นับดาวรีบตะครุบมือและดันตัวออกจาก แต่ติดเก้าอี้และเรือนร่างแกร่งที่ขวาง