Todos los capítulos de Lihim Ng Ating Pag-ibig: Capítulo 81 - Capítulo 90

Hindi pa rin makapaniwala si Calix na talagang nagawa iyon ni Amethyst.Hinamon niya itong kumbinsihin si Coach Luther na huwag siyang paglaruin dahil akala niya ay halos imposible iyon. Kapag nakapagdesisyon na si Luther, bihira na itong magbago ng isip.Mas mahirap pang kumbinsihin si Ravenah.Pero kahit paano, napapayag silang dalawa ni Amethyst.Ngayon, may panibago na naman itong hinihingi.Ang Smasher cover shoot.Malinaw nang sinabi ni Calix kay Ivy na ayaw na niya sa mga campaign na nakatuon sa kanyang hitsura, lalo na pagkatapos ng katawa-tawang underwear shoot.Ngayon, nakatayo sa harapan niya si Amethyst. Namumula ang mga pisngi nito habang kinakalikot ang mga daliri at pilit na sinasalubong ang kanyang tingin.“Gusto mo nang tumigil ako sa paglalaro sa loob ng dalawang linggo,” mabagal na sabi ni Calix. “Iyon na ang pinakamahabang pahinga ko sa hockey sa loob ng ilang taon.”Nanigas ang mga balikat ni Amethyst.“Ngayon, gusto mo pa akong sumali sa isang photo shoot kahit a

Gusto ni Calix na pananagutan ni Amethyst ang pagkabagot nito?Muntik na siyang matawa.Bihira naman itong magsimula ng usapan maliban kung may kailangan. Hindi pa rin ito pumapayag sa deal nila sa Smasher.Pero naiintindihan ni Amethyst kung bakit hindi ito mapakali. Ito ang unang pagkakataon sa loob ng ilang taon na hindi maglalaro si Calix. Para sa isang katulad nito, malamang ay pagpapahirap ang maupo lamang sa gilid ng rink.“Ano ba ang gusto mong gawin?” tanong ni Amethyst, ibinigay na rito ang kanyang buong atensiyon. “May oras pa ako bago dumating ang iba.”Mukha pa ring naiinis si Calix.“Gutom ako.”Mahigpit na pinagdikit ni Amethyst ang mga labi para hindi matawa.Sa kabila ng kakayahan nitong takutin ang kalahati ng team sa isang tingin lamang, para itong masungit na bata ngayon.“Bakit hindi ka kumain bago ka pumunta rito?”“Hindi ako kumakain bago ang mga game. Bumibigat ang pakiramdam ko.”May katuturan naman iyon. Ilang taon nang sinusunod ni Calix ang parehong routine

Hinila ni Calix si Amethyst palayo bago pa siya muling maasar ni Marie. Hindi nito sinagot ang tanong ng babae at sa halip ay dinala siya sa isa pang pinto sa loob ng restaurant.Pagkapasok ni Amethyst, gulat niyang nilibot ang tingin sa paligid.Isa iyong private room na mainit at tahimik kumpara sa abalang restaurant sa labas. Punô ang mga dingding na gawa sa kahoy ng mga naka-frame na litrato ni Marie kasama ang pamilya, mga kaibigan, at mga taong tila matagal nang bahagi ng buhay nito.Pagkatapos ay may isang larawang nakatawag sa pansin ni Amethyst.Mas malaki iyon kaysa sa iba at nakalagay malapit sa gitna ng dingding.Mag-isang nakatayo si Calix sa ibabaw ng yelo, mataas ang hawak na hockey stick. Punô ng confetti ang rink, at nakataas ang dalawang kamay nito bilang tanda ng tagumpay.Pero hindi ang championship celebration ang nakatawag sa pansin ni Amethyst.Kundi ang ngiti nito.Mukhang tunay na masaya si Calix.Hindi namalayan ni Amethyst na matagal na pala siyang nakatingi

“Hindi natin namalayan ang oras!”Nagmamadaling pumasok si Amethyst sa likurang pinto ng arena, at agad siyang sinalubong ng ingay. Malalakas na humahampas ang mga hockey stick sa mga puck, humihiwa sa yelo ang mga skate, at naghihiyawan ang fans mula sa stands.Mabilis niyang tiningnan ang relo.Nagwa-warm-up na ang mga player.“Naku. Hindi ko pa man lang nasusuri ang lahat.”“Sinabihan ko na si Ivy,” kalmadong sabi ni Calix habang hinuhubad ang jacket. “Okay silang lahat.”Nakahinga nang maluwag si Amethyst.“Buti naman. Kailangan ko nang pumunta sa rink.”Tumango si Calix. “Kailangan kong maligo.”Sinulyapan siya ni Amethyst.Minsan, nakakalimutan niyang ayaw ni Calix sa germs at hindi kinakailangang paghawak ng ibang tao. Hindi dahil tuluyan na itong nagbago, kundi dahil nitong mga nakaraang araw, hindi na siya nito gaanong iniiwasan.Noon, kahit ang simpleng pagdikit ng mga balikat nila ay tila ikinaiinis nito.Ngayon, maaari na niyang hawakan ang manggas nito, hilahin ang pulsuh

Sinubukan ni Ivy na pigilan si Amethyst bago sila pumasok sa office ni Mrs. Tanner.“Hindi mo kailangang sumama sa akin.”Kalmado ang boses nito, pero naririnig ni Amethyst ang kaba sa likod noon.Nakatayo sila sa pinakamataas na palapag ng building na konektado sa arena. Hindi pa nakapunta roon si Amethyst, at bawat bahagi ng lugar ay nagpaparamdam na hindi siya nababagay doon.Mas marangya ang palapag na iyon kaysa sa ibang bahagi ng building. Punô ang mga dingding ng championship photos, sikat na atleta, at malalaking sponsor.Inilagay ni Amethyst ang isang kamay sa balikat ni Ivy.“Kasali na rin ako sa problemang ito. Bukod doon, gusto kong marinig ang sasabihin ni Mrs. Tanner.”Napabuntong-hininga si Ivy.“Sige. Pero tatlong beses pa lang akong nakapasok sa office niya mula nang magsimula akong magtrabaho rito.”Naghintay si Amethyst sa karugtong.“At walang naging magandang resulta sa mga pagbisitang iyon.”“Nakakagaan naman ng loob.”Pagod na ngumiti si Ivy bago lumapit sa mala