LOGINNakaligtas si Amethyst sa kanyang unang araw sa rehab center nang hindi iniisip si Calix kada limang minuto.Isinasaalang-alang ang lahat ng nangyayari sa buhay nito dahil sa kanya, maliit na tagumpay na iyon.“Good work today.”Napatingala siya.Inilagay ni Jerome ang isang juice box sa harap niya.“You deserve something sweet.”Sandaling tinitigan ni Amethyst ang juice bago iyon tinanggap na may maliit na ngiti.“Thanks.”Inilagay niya iyon sa bag at tumayo.Mas naging maayos ang unang araw niya kaysa sa inaasahan niya.Karamihan sa mga pasyente niya ay matatanda, pero tumatanggap din ang center ng mga local athlete at mga taong nagpapagaling mula sa minor injuries at dislocations.Dalawa lang ang doktor sa facility, kaya nakatuon sila sa trauma recovery at rehabilitation. Ang mas malalang kaso ay ipinapadala sa hospital.Naging abala si Amethyst sa trabaho.Kailangan niya iyon.Lalo na dahil mas marami na namang articles tungkol kay Calix ang lumabas nang umagang iyon.Sa bawat bag
Nang marinig ni Amethyst ang boses ni Calix, agad niyang naisip na mali ang pagsagot niya sa tawag.Hindi dahil ayaw niyang kausapin ito.Kundi dahil gusto niya itong kausapin nang sobra.Kahit matapos ang lahat, sapat na ang ilang basag na salita mula rito para gusto niyang itanong kung okay lang ba ito.Gusto niyang marinig ang boses nito.Gusto niyang malaman na ayos lang ito.Kahit alam niyang ang pakikipag-usap dito sa huling pagkakataon ay lalo lamang magpapahirap sa pag-alis niya.Nilunok ni Amethyst ang nakabara sa lalamunan niya.“Bakit?”Sandaling natahimik si Calix.“Bakit mo ginawa iyon?”Napabuntong-hininga si Calix sa kabilang linya.“Amethyst, please. Sabihin mo sa akin kung nasaan ka. Walang nakakaalam kung nasaan ka ngayon, at nababaliw na ako sa kakaisip.”Sumikip ang dibdib niya.Sa isang mapanganib na segundo, muntik na niyang sabihin.Nasaan siya.Pero pinigilan niya ang sarili.“Sagutin mo muna ang tanong ko, Calix.”“Kapag sinagot ko, sasabihin mo ba kung nasaan
“Calix, tama na. Hayaan mo na siya.”Halos hindi narinig ni Calix ang babala ni Raven.Hawak pa rin niya sa kuwelyo si Kester. Mahigpit ang pagkakahawak niya hanggang sa kumulubot ang damit nito sa ilalim ng kanyang mga kamao.“Anong problema mo?” galit na tanong ni Kester. “Bitawan mo ako!”Pumikit sandali si Calix at pilit na kinontrol ang paghinga.Hindi siya pumunta rito para makipag-away.May isa lang siyang gustong malaman.Isang sagot.Pagmulat niya, diretso niyang tinitigan si Kester.“Nasaan ang hometown ni Amethyst?”Kumunot ang noo ni Kester.Ilang segundo lang itong nakatitig kay Calix bago unti-unting nagbago ang ekspresyon nito.Naintindihan na niya.At kasunod noon ay isang mapanuyang ngiti.“Iniwan ka niya?”Tumigas ang panga ni Calix.“Tinanong kita.”“At hindi ako obligadong sumagot.”Lalong lumapad ang ngiti ni Kester.“Ngayon naiintindihan ko na. Sa wakas, natauhan na si Amethyst. Napagtanto niyang wala siyang mapapala sa pagsama sa isang taong puro problema ang da
“Hindi mo talaga ako tatanungin kung ano ang nangyari?”Nakatayo si Amethyst sa likod ng kanyang ama habang marahang minamasahe ang likod nito.Nakabalik na siya sa dati niyang kuwarto. Nasa palengke ang kanyang ina at si Fred para bumili ng ilang kailangan sa bahay. Nagreklamo pa si Fred dahil gusto nitong makipaglaro ng hockey sa dati nitong mga kaibigan.Ngayon, tahimik ang bahay.Si Amethyst at ang kanyang ama lang ang naroon.Habang nakaupo siya sa tabi nito, naalala niya kung bakit niya gustong maging physical therapist.Dati ring hockey player ang kanyang ama.Naglaro ito mula kolehiyo at kalaunan ay na-draft pa ng isang professional team. Bata pa si Amethyst noon, pero malinaw pa rin sa kanya ang mga alaala ng panonood sa mga laro ng kanyang ama.Buntis na noon ang kanyang ina kay Fred nang biglang nagbago ang lahat.Sa isa sa mga unang professional game ng kanyang ama, masyado nitong pinilit ang katawan nito. Hindi ito nabigyan ng tamang pangangalaga.Hanggang sa bigla itong
May mali.Sigurado na si Calix ngayon.Hindi pa rin sinasagot ni Amethyst ang mga tawag niya, at umalis ito sa rink bago pa matapos ang shift nito.Hindi iyon ugali ni Amethyst.Hindi ito basta-basta mawawala nang walang dahilan.At kahit may seryosong nangyari, gusto pa ring maniwala ni Calix na sasabihin nito sa kanya.Dalawang araw na ang lumipas.Umaga na ngayon.Noong unang araw, sinubukan niyang bigyan si Amethyst ng space.Pero pagsapit ng ikalawang araw, napalitan na ng pag-aalala ang pasensya niya.Halos buong gabi siyang tumawag, naghanap, at pumunta sa bawat lugar na sa tingin niya ay maaaring puntahan ni Amethyst.Wala.Ngayon, nakaparada siya sa labas ng lumang apartment building kung saan minsan niya itong hinatid.Naalala niya ang lugar dahil pag-aari ito ni Amethyst.Pero hindi pa siya kailanman nakapasok doon.Mas luma pala ang building kapag nakikita sa liwanag ng araw.Kupas ang pintura, at bakas sa concrete walls ang mga taon ng pagkasira.Halos hindi iyon napansin
“You’re really not going to tell me?”Ilang beses nang tinanong iyon ni Fred kay Amethyst nang gabing iyon. Hindi na niya mabilang.Walong oras na silang nasa sixteen-hour bus ride papunta sa Thousand Islands, ang hometown nila. Pagsapit nila roon, umaga na.Mabuti na lang at nakahanap sila ng bus na diretso roon at nakuha pa ang huling dalawang bakanteng upuan sa pinakalikod.Ang problema, parang gustong iparamdam ng mga upuang iyon ang bawat lubak sa daan.Muling umalog ang bus dahil sa isang malaking lubak. Kumalansing ang mga bintana at umingit ang overhead compartments.Napabuntong-hininga si Amethyst at inayos ang pagkakaupo niya.Pagkatapos, ang matandang mag-asawang nasa harapan nila ay naglabas ng phone at nagsimulang manood ng video nang walang earphones.Muntik nang mapangiti si Amethyst.Talagang mahilig ang matatanda na manood ng videos nang malakas ang volume kahit nasa public place.Pero nawala agad ang ngiti niya nang makilala niya ang video.Si Calix.Replay iyon ng w







