Lihim Ng Ating Pag-ibig のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

“Siyempre hindi,” agad na sagot ni Amethyst. “Bakit naman kita iiwasan? Wala akong dahilan para gawin iyon.”“Talaga?”Nanatiling napakalapit ni Calix kaya nararamdaman ni Amethyst ang hininga nito sa kanyang pisngi.“Wala kang dahilan para iwasan ako, pero hindi mo man lang kayang tumingin sa mga mata ko. Hindi mo ako tinitingnan nang maayos mula pa kahapon.”Mahigpit na pinagdikit ni Amethyst ang mga labi.Fine.Kung eye contact ang gusto nito, ibibigay niya iyon.Itinaas niya ang baba at direktang tumingin sa mga mata ni Calix kahit mabilis ang tibok ng kanyang puso.Mula nang mangyari ang halik na iyon, naging mas mahirap tingnan si Calix. Hindi rin nakatulong ang walang tigil na panunukso sa kanilang dalawa.“O, ayan,” sabi niya. “Nakatingin ako sa iyo. Hindi kita iniiwasan.”Patuloy siyang pinagmasdan ni Calix.“May iba ring nangyayari sa buhay ko. Hindi umiikot sa iyo ang lahat.”Mabilis na lumipat si Amethyst sa likuran nito bago pa siya ipagkanulo ng kanyang ekspresyon.Higit

“Naku, nagiging seryoso na ito,” sabi ni Myta habang kinakalkal ang closet at kung saan-saan itinatapon ang mga hanger. “Talagang makikilala mo ang pamilya ni Calix? Malaking bagay ito. Halos walang nakakaalam tungkol sa pamilya niya.”“Linawin ko lang.” Agad na itinaas ni Amethyst ang isang daliri. “Una, hindi ito date. Pangalawa, inimbitahan lang ako ng kapatid niya dahil birthday nito at malapit na siyang umalis para mag-college.”Napasinghap si Myta. “Halos hindi mo nga kilala ang kapatid niya.”“Myta.”Lalo lamang itong natawa sa babala niya.“Okay, okay. Alam ko. Laging mabuti ang intensiyon ni Amethyst. Napakabait na babae.”Tiningnan siya nang masama ni Amethyst, pero nakatalikod na ulit si Myta sa closet.Makalipas ang ilang sandali, bigla itong naglabas ng isang dress at buong pagmamalaking itinaas iyon.“Paano ito?”Isang tingin lamang ang ginawa ni Amethyst bago mahigpit na pagdikitin ang mga labi.“Green,” sabi ni Myta. “Napakagreen. Tiyak na ikaw ang magiging sentro ng a

Alam ni Amethyst na mayaman ang mga Montano, pero hindi niya inasahan ang ganito.Kahit nakapasok na sa gate ang sasakyan ni Karl, matagal pa rin bago sila nakarating sa mansion. Napakalawak ng property, na parang isang lugar mula sa pelikula. Hindi mapigilan ni Amethyst ang pagtitig habang sa wakas ay humihinto ang sasakyan.“Dito po tayo, Miss.”Sa halip na dalhin siya sa main entrance, ginabayan siya ni Karl patungo sa isang mas maliit na pinto.Sa sandaling makapasok si Amethyst, sumulpot si Zayla.Agad na nakakuha sa kanyang atensiyon ang matingkad na berdeng dress nito. Bagay na bagay rito ang matapang na kulay.Bago pa siya makapagbigay ng papuri, nanlaki ang mga mata ni Zayla.“Ano ba! Ang ganda mo, Amethyst!”Alanganing natawa si Amethyst. “Maganda ka rin.”“Ibig kong sabihin, maganda ka na noong una kitang makita, pero napakaganda mo ngayong gabi.” Tiningnan siya ni Zayla mula ulo hanggang paa. “Kailan ka pa nagkaroon ng ganyang curves?”“Zayla!”“Ano?” inosenteng tanong nit

Ito mismo ang dahilan kung bakit ayaw ni Calix na mapalapit si Amethyst sa kanyang pamilya.Buong gabi siyang tinititigan ng mga pinsan nito. Tahimik siyang inaasar ni Dwayne. At ngayon, sa wakas ay binuksan ng kanyang grandfather ang usapin tungkol sa hockey.Alam ni Calix na oras lamang ang hinihintay bago iyon mangyari.“Saan mo narinig iyan?” kalmado niyang tanong. “Kay Ryler?”Sapat na ang maikling katahimikan sa paligid ng mesa bilang sagot.Siyempre, si Ryler.Hindi kailanman naging problema para sa pamilya ang desisyon ni Ryler na maglaro ng hockey. Mula pagkabata ay naglalaro na ito, kaya tinanggap ng lahat na bahagi iyon ng buhay niya.Pero iba si Calix.Inaasahan siyang sasali sa family business.Ang nakakatawa, si Calix pa ang unang nagturo kay Ryler kung paano maglaro noong mga bata pa sila.Sumandal sa upuan ang kanyang grandfather.“Nabalitaan ko ring may pinsala ka.”Hindi nagbago ang ekspresyon ni Calix.“Hindi mo ba iniisip na sapat na ang nagawa mo?” tanong ni Hayde

Hindi maintindihan ni Calix kung bakit umiiyak si Amethyst para sa kanya.Wala pang gumawa noon.Noong umalis siya sa kanilang bahay sa edad na sixteen, napakabata pa ni Zayla para maunawaan ang nangyayari. Akala nito, pansamantala lamang aalis ang kapatid.Pagkatapos ay namatay ang ama ni Calix.Sa edad na eighteen, kinailangan niyang harapin nang mag-isa ang pagkawala nito. Nabuhay siya gamit ang anumang perang natira sa account ng kanyang ama hanggang sa tuluyan siyang makapasok sa Oakridge.Maaga niyang natutuhang huwag umasa na may mag-aalala sa kanya.Pero ngayon, nakaupo si Amethyst sa tabi niya, umaagos ang mga luha sa pisngi dahil para rito, hindi naging makatarungan ang pakikitungo sa kanya ng pamilya.“Kausapin ka nila na para bang hindi ka tao,” reklamo ni Amethyst habang galit na pinupunasan ang mga luha. “Hindi man lang nila sinusubukang gawing mas maayos ang mga salita nila. At ano ba ang napakaganda sa pamamahala ng family business? Malamang ay kalbo at miserable ang k