All Chapters of พลิกชีวิตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้ง: Chapter 11 - Chapter 20

“เรื่องบุตรสาวนอกสมรสของตระกูลซ่งใช่หรือไม่?” สุรเสียงของฮ่องเต้ราบเรียบจนมิอาจคาดเดาอารมณ์ได้ซ่งหว่านหนิงจำใจกราบทูลตอบไปว่า “ฝ่าบาททรงปรีชา หากท่านพ่อมีบุตรสาวอีกคนอยู่จริง หม่อมฉันในฐานะบุตรสาวคนโตของตระกูลซ่งย่อมมิควรขัดขวางนางให้กลับคืนสู่ตระกูล เพียงแต่มารดาของหม่อมฉันเพิ่งจะล่วงลับไปได้ไม่นาน เรื่องนี้จึงไม่ควรเร่งรัดจนเกินไป ขอฝ่าบาททรงโปรดเห็นใจด้วยเพคะ”นางมิได้คิดจะทูลขอให้ฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้บุตรสาวนอกสมรสผู้นั้นเข้าจวน ทว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำน่าสงสัย นางจึงต้องการเวลาสักเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบว่าเรื่องราวในอดีตเป็นความจริงหรือไม่อีกทั้งยังต้องสืบให้แน่ชัดว่าองค์รัชทายาทกับเฉียวอวี๋เอ๋อร์มีความสัมพันธ์อันใดต่อกัน และพวกเขามีจุดประสงค์สิ่งใดกันแน่“อืม” ฮ่องเต้ทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักพระพักตร์ “ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล คนตายย่อมสำคัญที่สุด เรื่องนี้เอาไว้รอให้พ้นช่วงไว้ทุกข์ของฮูหยินซ่งไปก่อนแล้วค่อยหารือกันใหม่เถิด”ซ่งหว่านหนิงลอบระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกไปเปลาะหนึ่งนางประสานมือจรดหน้าผาก หมอบกราบทำความเคารพอีกครั้ง “หม่อมฉันขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณเพคะ

ยามที่ทั้งสองก้าวเข้ามาในตำหนักโซ่วคัง ไทเฮากำลังเอนกายพิงตั่งโดยมีนางกำนัลคอยปรนนิบัติป้อนยาอยู่ภายในตำหนักมีการจุดกำยาน ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นยาที่ตลบอบอวลอยู่ได้ คาดว่าคงเป็นกลิ่นที่หลงเหลือจากการต้มยามาเนิ่นนานหลายปีซ่งหว่านหนิงย่อกายทำความเคารพ ก่อนจะยื่นมือไปรับชามยาจากนางกำนัลมาถือไว้เอง นางตักยาขึ้นมาหนึ่งช้อนแล้วป้อนถึงริมฝีปากของไทเฮาไทเฮายอมดื่มยาจากมือของนางไปสองคำ ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นอย่างเชื่องช้า “แม่หนูหนิง”เมื่อได้ยินคำเรียกขานนี้ จู่ ๆ นางก็รู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะนอกจากคนในครอบครัวแล้ว ผู้อื่นล้วนเรียกขานนางว่า “แม่นางซ่ง” หลังจากแต่งงานกับเซี่ยหลินยวน คำเรียกขานก็ถูกเปลี่ยนเป็นพระชายา ทว่ายามนี้บุคคลใกล้ชิดล้วนจากไปทีละคน ผู้ที่ยังเรียกชื่อเล่นของนางอยู่คงมีเพียงไทเฮาผู้เดียวแล้วซ่งหว่านหนิงส่งชามยาคืนให้นางกำนัลที่อยู่ด้านข้าง ใช้ผ้าเช็ดมุมปากให้ไทเฮาอย่างเบามือ จากนั้นจึงยืนหยัดกายตรงเพื่อรอตอบคำถามไทเฮาอายุมากแล้ว ซ้ำยังมีโรคภัยรุมเร้า ยามเอ่ยปากพูดจึงดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง “ได้ยินว่าช่วงนี้พวกเจ้าสองคนมีเรื่องบาดหมางกันหรือ?”ก่อนที่จะมาพบ ซ่งหว่านหนิงคิ

“เซี่ยหลินยวน ที่ข้าเอ่ยเรื่องหย่าขาดมิใช่เพื่อข่มขู่สิ่งใด แต่เป็นเพราะข้าหมดรักท่านแล้วจริง ๆ”สิ้นคำพูด เซี่ยหลินยวนก็คว้าข้อมือนาง ตามมาด้วยภาพเบื้องหน้าที่หมุนคว้าง แผ่นหลังของนางกระแทกลงบนที่นั่งในรถม้าอย่างแรงจนเจ็บจนน้ำตาเอ่อล้นเซี่ยหลินยวนโถมกายทาบทับลงมา สีหน้าดูย่ำแย่จนน่าหวาดหวั่น “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตอนนั้นอ้อนวอนขอแต่งกับข้าเช่นไร? มาบัดนี้บอกว่าไม่รักก็ไม่รักกระนั้นหรือ?”ต่อให้รถม้าจะกว้างขวาง ทว่าที่นั่งนั้นกว้างเพียงสองฉื่อ ซ้ำยังถูกท่อนแขนของเขากักขังเอาไว้ ซ่งหว่านหนิงจึงไม่อาจขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อยนางสูดลมหายใจเข้าลึก ช้อนตาถลึงมองเซี่ยหลินยวน “เมื่อก่อนข้าตาบอด ทว่ายามนี้ตาสว่างแล้ว ไม่ได้หรือไร?”ความดุดันในแววตาของเซี่ยหลินยวนลึกล้ำจนสุดหยั่ง “เรื่องนี้หาใช่เจ้าที่จะกำหนดได้”“ไทเฮาตรัสแล้ว อีกสามเดือนให้หลังหากข้ายินยอม นางจะทรงมีพระราชโองการให้เราหย่าขาดจากกัน”เขาหลุบตาลงแค่นหัวเราะ รอยยิ้มนั้นทั้งชั่วร้ายและเหี้ยมเกรียม ราวกับกำลังมองดูเหยื่อที่ดิ้นรนอยู่ในกับดัก“ซ่งหว่านหนิง เจ้าประเมินข้าต่ำเกินไปหรือไม่? หย่าขาดแล้วอย่างไร? ขอเพียงข้าต้อง

กล่าวจบเขาก็ขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง ซ่งหว่านหนิงเบือนหน้าหลบ ริมฝีปากนั้นจึงประทับลงบนพวงแก้มแทนนางไม่เข้าใจเลยสักนิด ทั้งที่บาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ ทว่าเหตุใดคนผู้นี้ยังคงคิดแต่เรื่องพรรค์นั้นอยู่อีกเซี่ยหลินยวนเพิ่งจะยืดตัวขึ้นเตรียมจะกระทำการขั้นต่อไป ทว่าด้านนอกประตูพลันมีเสียงสาวใช้ตะโกนรายงานขึ้นว่า “เรียนท่านอ๋อง แม่นางเฉียวล้มป่วยกะทันหันจนหมดสติไปแล้วเจ้าค่ะ!”แววตาของเขาพลันกระจ่างใสในชั่วพริบตา ขมวดคิ้วมองซ่งหว่านหนิงที่อยู่ใต้ร่างแวบหนึ่ง ก่อนจะกัดฟันลุกขึ้นยืน เขาสวมเสื้อคลุมตัวนอกแล้วรีบร้อนจากไปโดยไม่เอ่ยคำร่ำลาใด ๆ แม้แต่คำเดียวซ่งหว่านหนิงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเขายังคงไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อยจริง ๆ......รุ่งอรุณวันถัดมา ยามที่ซ่งหว่านหนิงลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่ามีคนผู้หนึ่งนอนอยู่เคียงข้างนางใช้ข้อศอกกระทุ้งคนผู้นั้นเบา ๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองว่า “เซี่ยหลินยวน เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”เซี่ยหลินยวนยังไม่ทันลืมตาด้วยซ้ำ “ที่นี่คือจวนของข้า ข้าอยากจะอยู่ที่ใดก็ย่อมได้”“ไม่ต้องไปร่วมการประชุมเช้าหรือ?” นางหยัดกายลุกขึ้นนั่ง ยกขาถีบเข้าที่บั้

ยามนี้นางยิ่งอยู่ยิ่งเดาใจเซี่ยหลินยวนไม่ออกแล้ว บุรุษผู้นี้กำลังคิดจะทำสิ่งใดกันแน่?“ร่างกายของเจ้ายังไม่หายดี เหตุใดจึงเอาแต่ออกมาข้างนอกอยู่เรื่อยเลย?” เขาถือวิสาสะวางมือลงบนเอวของซ่งหว่านหนิงอย่างเป็นธรรมชาติซ่งหว่านหนิงเชิดคางขึ้นชี้ไปทางเฉียวอวี๋เอ๋อร์ “ท่านไปถามนางสิ”เฉียวอวี๋เอ๋อร์หยัดกายลุกขึ้น คว้าแขนอีกข้างของเซี่ยหลินยวนมาเขย่าเบา ๆ “ท่านอ๋อง ท่านก็ทราบดีว่าอาการป่วยของบ่าว ไม่อาจรอไปจนถึงสามเดือนได้แล้ว...”ซ่งหว่านหนิงสัมผัสได้ว่ามือที่โอบเอวนางอยู่ค่อย ๆ คลายออก จากนั้นก็ได้ยินเสียงเซี่ยหลินยวนทอดถอนใจเขากล่าวว่า “อาการป่วยของเจ้า ข้าจะหาทางรักษาให้เอง เจ้าจงทำใจให้สบายเถิด”เฉียวอวี๋เอ๋อร์ยกมือขึ้นกุมหน้าอก เผยท่าทางอ่อนแอบอบบางดั่งหลิวต้องลม งดงามน่าทะนุถนอมประหนึ่งไซซีกุมอกยามป่วยนางเบิกตากว้างที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา มองไปยังเซี่ยหลินยวน “ขอบพระคุณท่านอ๋องที่ใส่ใจเจ้าค่ะ แต่ร่างกายของบ่าวเกรงว่าคงจะไม่ไหวแล้ว เพียงแค่หวังว่าก่อนตายจะได้พบหน้าบิดาสักครั้ง เพื่อสะสางความปรารถนาสุดท้ายในชีวิต ทว่าพระชายากลับไม่ยอม...”มือของซ่งหว่านหนิงที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื