All Chapters of พลิกชีวิตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้ง: Chapter 21 - Chapter 30

ผู้คนรอบข้างต่างตกตะลึง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเพิ่งจะได้สติและกรีดร้องออกมาเซี่ยหลินยวนตั้งสติได้ก็พุ่งตัวเข้าไปอุ้มเฉียวอวี๋เอ๋อร์ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะตวัดสายตาคมปลาบดุจใบมีดกลับมามองซ่งหว่านหนิงเขาแค่นเสียงเย็นชาเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง “ยามนี้เจ้าพอใจแล้วหรือยัง?”กล่าวจบก็อุ้มเฉียวอวี๋เอ๋อร์ขึ้นรถม้าไป ทิ้งให้นางยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังขอบตาของซ่งหว่านหนิงร้อนผ่าว พอยื่นมือไปแตะก็พบว่ามีรอยเปียกชื้นนางพอใจงั้นหรือ?นางสมควรจะพอใจแล้วกระมัง ที่ไม่ต้องปล่อยให้เฉียวอวี๋เอ๋อร์เข้ามาในจวน อีกทั้งยังแตกหักกับเซี่ยหลินยวนได้สำเร็จทว่าเหตุใดกลางอกกลับยังคงรู้สึกขมขื่นจุกแน่นอยู่เล่า จะว่าเจ็บปวดก็เจ็บไม่สุด คล้ายว่าจับต้องไม่ได้ ช่างเลื่อนลอยจนไร้ความรู้สึกที่แท้จริงหลีรุ่ยที่อยู่ข้างกายเอ่ยถามเสียงเบา “คุณหนู พวกเรากลับกันดีหรือไม่เจ้าคะ?”กลับหรือ? จะให้กลับไปที่ใด? จวนอ๋องหรือ?ที่แห่งนั้นยังมีที่ยืนสำหรับนางอยู่อีกหรือ?ซ่งหว่านหนิงแค่นยิ้มเยาะตนเอง “เข้าไปข้างในเถิด พวกเรากลับเรือนกัน”แม้จะไม่ได้กลับมาพำนักที่จวนโหวหลายปีแล้ว ทว่าบรรดาบ่าวไพร่ก็ยังคงเข้ามาทำความสะอาดเรื

เขาขมวดคิ้ว กล่าวขึ้นมาตามอำเภอใจว่า “เพียงเจ้ากลับไป แล้วเอ่ยปากขอโทษนางเสีย ทุกสิ่งก็ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น เจ้ายังคงเป็นพระชายาของข้า เช่นนี้ไม่ดีหรือ?”ซ่งหว่านหนิงกว่าจะดึงสติตัวเองให้หลุดพ้นจากอาการหน้ามืดตาลายได้ ก็ต้องมาเริ่มสงสัยว่าหูของตนมีปัญหาหรือไม่เขาหมายความว่า จะให้นางไปเอ่ยปากขอโทษเฉียวอวี๋เอ๋อร์อย่างนั้นหรือ?“ท่านอ๋องอย่าได้กล่าววาจาล้อเล่นไปเลย ข้ามีเหตุผลอันใดที่ต้องไปขอโทษนางด้วย?”เซี่ยหลินยวนใบหน้าทะมึนตึงขึ้นมาอีกครา “เจ้าเข้าใจนางผิด ทั้งยังบีบคั้นให้นางต้องใช้ความตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ นางยังสามารถปล่อยวางไม่ถือสาหาความ แล้วเจ้ายังมีหน้ามาถือดีอันใดอยู่อีก?”วาจาเหล่านี้แม้จะฟังเข้าใจได้กระจ่างชัดทุกถ้อยคำ ทว่าเมื่อนำมาร้อยเรียงรวมกันกลับทำให้นางไม่เข้าใจความหมายขึ้นมาเสียอย่างนั้นอันใดคือการเข้าใจเฉียวอวี๋เอ๋อร์ผิด? และอันใดคือการบีบคั้นเฉียวอวี๋เอ๋อร์ให้ไปตาย?เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของนาง เซี่ยหลินยวนก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจ “ยามที่เฉียวอวี๋เอ๋อร์จวนเจียนจะสิ้นใจ นางยังเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมไม่ให้ข้าตำหนิเอาความกับเจ้า นางใจกว้างถึงเพียงนี้ ทว่าเจ้ากลับไร

เซี่ยเหวินอินปักดอกไม้ประดิษฐ์สีเรียบง่ายลงบนมวยผมของซ่งหว่านหนิง พลางมองภาพของนางในกระจกทองเหลืองแล้วเอ่ยชมจากใจจริงซ่งหว่านหนิงยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “ไปกันเถอะ อย่ามัวแต่ล้อข้าเล่นอยู่เลย”เซี่ยเหวินอินหยิบผ้าแถบเส้นหนึ่งออกมา นำมาปิดตานางด้วยรอยยิ้ม “พี่สะใภ้ ท่านแค่เดินตามข้ามาก็พอ รับรองว่าต้องมีเรื่องประหลาดใจเป็นแน่!”เบื้องหน้ามืดมิดไปหมด เซี่ยเหวินอินจูงมือนางพาเดินออกไปจนกระทั่งขึ้นไปนั่งบนรถม้าดูเหมือนจะเดินทางมาไกลเอาการ จนถึงขั้นได้ยินเสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ ในที่สุดรถม้าก็หยุดลง“นี่เจ้าพาข้ามาที่ใดกัน?” ซ่งหว่านหนิงก้าวลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง ขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามน้ำเสียงของเซี่ยเหวินอินเจือรอยยิ้ม “อย่าเพิ่งใจร้อนสิ ประเดี๋ยวท่านก็จะรู้เอง”ซ่งหว่านหนิงคิดจะปลดผ้าปิดตาออก ทว่ากลับถูกเซี่ยเหวินอินจับมือห้ามเอาไว้ “รออีกนิดเถิด หากเห็นก่อนก็ไม่ประหลาดใจแล้ว”นางไม่รู้ว่าเซี่ยเหวินอินต้องการให้รอสิ่งใด จึงทำได้เพียงเดินตามอีกฝ่ายก้าวขึ้นบันไดไปสู่ที่สูงทีละขั้นในที่สุดก็มาถึงชั้นบนสุด ข้างหูแว่วเสียงพลุดอกไม้ไฟระเบิดดังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเซี่ยเหวินอินยอมปลดผ้าผ

“เจ้าว่ากระไรนะ?” เซี่ยหลินยวนอ้าปากค้างอยู่นาน กว่าจะเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาได้เซี่ยเหวินอินโกรธจัดจนดึงกำไลหยกในมือปาใส่เขา กำไลวงน้อยร่วงกระแทกพื้นเสียงดัง “เคร้ง” แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย“ท่านถึงกับเตรียมดอกไม้ไฟให้หญิงอื่นในวันเกิดของพี่สะใภ้ เสด็จพี่ ข้านึกไม่ถึงเลยว่าท่านจะเป็นคนเช่นนี้!” นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความดูแคลนเซี่ยหลินยวนแสร้งทำสีหน้าเรียบเฉย โพล่งออกไปว่า “ข้าไม่รู้ว่าเป็นวันเกิดของนาง เฉียวอวี๋เอ๋อร์ใกล้จะตายแล้ว ข้าช่วยทำความปรารถนาของนางให้เป็นจริงมันผิดตรงไหนกัน?”เหตุใดเขาต้องรู้ด้วยว่าเป็นวันเกิดของซ่งหว่านหนิง? เขาไม่ได้เป็นฝ่ายอ้อนวอนให้นางแต่งงานด้วยเสียหน่อยเขาอยากจะดีกับผู้ใด ก็ยังไม่ถึงคราวให้คนอื่นมาสอดปากวิจารณ์ข้ออ้างเหล่านี้โน้มน้าวใจเขาได้สำเร็จ ชายหนุ่มรู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที แววตาพลันเยียบเย็นลงทว่าในใจกลับยังคงเจ็บปวดอยู่จาง ๆ ราวกับมีหนามแหลมทิ่มแทงอยู่ตรงนั้น มันคอยทิ่มลึกลงในเนื้อทุกจังหวะลมหายใจเข้าออก“ผิดตรงไหนหรือ? เสด็จพี่ ท่านยังมีหัวใจอยู่หรือไม่?” เซี่ยเหวินอินผุดลุกขึ้น ยืนเท้าสะเอวเอ่ยถามอย่างเอาเรื่องนางชี้ไปที่ห

นางเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ทว่า ท่านอ๋องคงจะไม่เคยเห็นภาพวาดของข้า ข้าไม่เคยวาดภาพพู่กันจีน ทั้งยังไม่ชอบเขียนบทกวีลงบนภาพ จานฝนหมึกอันนี้เกรงว่าจะไร้ประโยชน์แล้ว”เซี่ยหลินยวนอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าควรจะกล่าวสิ่งใดดีซ่งหว่านหนิงเอ่ยต่อว่า “จานฝนหมึกที่ไร้ประโยชน์ชิ้นหนึ่ง ของขวัญที่เลยเวลาไปแล้วชิ้นหนึ่ง ในสายตาท่าน ข้าคู่ควรได้รับเพียงของพรรค์นี้เท่านั้น ใช่หรือไม่?”รูปร่างของนางซูบผอม ราวกับเพียงลมพัดวูบเดียวก็อาจล้มพับได้ ทว่ากลับหยัดแผ่นหลังตั้งตรงอย่างดื้อรั้น สบตากับเขาด้วยแววตาเย็นชาเขาอยากจะเอ่ยแย้ง ทว่ากลับไม่รู้จะเริ่มกล่าวจากตรงไหนดี“แต่ในเมื่อท่านอ๋องมอบให้แล้ว ก็ย่อมต้องใช้ให้คุ้มค่า” ซ่งหว่านหนิงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกล่อง แล้วเดินเข้าไปในห้องด้านใน “จานฝนหมึกชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไป ใช้ของข้าจะดีกว่า”นางคลี่กระดาษปูลงบนโต๊ะริมหน้าต่าง แล้วให้หลีรุ่ยฝนหมึก จากนั้นจึงจรดพู่กันเริ่มเขียน“ด้วยวาสนาสิ้นสุด ไมตรีมิอาจประสาน ยินยอมพร้อมใจหย่าร้าง จึงเขียนหนังสือฉบับนี้ไว้เป็นหลักฐาน นับแต่ครองคู่กันมานานกว่าสามปี ระหว่างสามีภรรยา กลับเกิดความบาดหมางขึ้นเรื่อยมา จนท้ายที่