Alle Kapitel von พลิกชีวิตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้ง: Kapitel 1 – Kapitel 10

ค่ำคืนนั้น ภายในจวนฉีอ๋องซ่งหว่านหนิงที่เพิ่งผ่านพ้นพายุอารมณ์อันเร่าร้อนมาหมาด ๆ ใบหน้าแดงซ่าน หอบหายใจแผ่วเบาฝ่ามือใหญ่ของเซี่ยหลินยวนทาบทับลงมาอีกครา ปลุกเร้าความรู้สึกซาบซ่านขึ้นมาอีกระลอก“พอเถอะ...” นางไม่กล้าสบตาเขา ได้แต่พึมพำเสียงเบาแววตาของเซี่ยหลินยวนทวีความรุ่มร้อนยิ่งขึ้น ทว่ายามที่ริมฝีปากของเขาแตะลงบนผิวคอของนาง เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องขึ้นมา ขัดจังหวะความเคลื่อนไหวของเขาลงทันทีเขาขมวดคิ้วผละกายลุกขึ้น สวมเสื้อคลุมอย่างรวดเร็วแล้วสาวเท้าเดินออกไปทันที“ท่านจะไปที่ใด?” ซ่งหว่านหนิงแกล้งเอ่ยถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่เต็มอกเซี่ยหลินยวนตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “ตรอกเถียนสุ่ย”จริงสินะ สตรีในดวงใจของเขาหวาดกลัวเสียงฟ้าร้อง ทุกคราที่มีพายุฝนเช่นนี้ เขาจะต้องรีบรุดไปอยู่เป็นเพื่อนนางเสมอซ่งหว่านหนิงแค่นยิ้มเย้ยหยันตนเอง นางเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายบนพื้นขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายอย่างลวก ๆพระชายาที่มาจากจวนหนิงหย่วนโหวเช่นนาง ในใจของเซี่ยหลินยวนแล้ว กลับเทียบไม่ได้เลยกับอนุนอกเรือนที่ไร้ชื่อไร้ฐานะที่ตรอกเถียนสุ่ยผู้นั้นทว่ากลับเป็นนางเองที่ตกหลุมรักเซี่ยหลินยวนตั

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?” เซี่ยหลินยวนหรี่ตาลง จ้องมองนางด้วยสายตากดดันข่มขวัญซ่งหว่านหนิงลุกขึ้นยืนสบตากับเขา “ข้าบอกว่า ข้าต้องการหย่า”เขาปล่อยเฉียวอวี๋เอ๋อร์ในอ้อมกอด มือข้างหนึ่งบีบไหล่นางไว้แน่นพลางแค่นหัวเราะหยัน “ตอนนั้นเป็นเจ้าที่อาศัยความดีความชอบของตระกูลดึงดันจะแต่งงานกับข้าให้ได้ มาบัดนี้นึกจะไปก็ไปงั้นหรือ? เจ้าเห็นข้าเป็นสิ่งใดกัน? เป็นของเล่นของคุณหนูใหญ่ซ่งเช่นเจ้าหรือไร?”“ช่างน่าประหลาดนัก แต่งงานกันมาสามปีไม่มีวันใดที่ท่านพอใจ มาบัดนี้ข้าต้องการหย่า ท่านกลับไม่ยินยอมเสียนี่?” ซ่งหว่านหนิงดิ้นรนสองสามครั้งพบว่าไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย จึงปล่อยตัวตามสบายให้เขาบีบ “กองกำลังเก่าที่เหลือของท่านพ่อข้าก็ตกอยู่ใต้สังกัดท่านจนหมดสิ้นแล้ว ท่านยังต้องการสิ่งใดอีก?”“เจ้ามองข้าเช่นนี้เองหรือ?” นัยน์ตาของเซี่ยหลินยวนราวกับจะพ่นไฟออกมา“แล้วท่านหวังให้ข้ามองท่านเช่นไรเล่า?” นางตอบโต้โดยไม่ยอมอ่อนข้อให้เช่นกันเฉียวอวี๋เอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ท่านอ๋องอย่าได้ถือสากับพระชายาเลยเจ้าค่ะ พระชายาเพียงกล่าวด้วยความโมโห ถือเป็นจริงเป็นจังมิได้หรอกเจ

ซ่งหว่านหนิงโกรธจัดจนเผลอหัวเราะออกมา “ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าสวมชุดของข้า?”เฉียวอวี๋เอ๋อร์มีสีหน้าตื่นตระหนก ทว่าน้ำเสียงกลับดัดจริตเสแสร้ง “ท่านอ๋องอนุญาตให้บ่าวเดินเหินในจวนได้ตามสบาย บ่าวไม่ทราบว่านี่คือเรือนของคุณหนู เพียงเห็นว่าชุดนี้งดงามยิ่งนักจึงลองสวมดูเจ้าค่ะ...”“ถอดออก” ซ่งหว่านหนิงเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงเย็นชานางไม่อยู่เพียงสามวัน เฉียวอวี๋เอ๋อร์ก็เข้ามาชุบมือเปิบแย่งชิงที่ของนางไปเสียแล้ว บ่าวไพร่ในจวนก็ไม่มีผู้ใดกล้าขัดขวาง เกรงว่าคงเป็นคำสั่งของเซี่ยหลินยวนเฉียวอวี๋เอ๋อร์สวมอาภรณ์ของนาง พำนักอยู่ในห้องของนาง ไม่แน่ว่าอาจจะร่วมเตียงกับเซี่ยหลินยวนบนเตียงของนางไปแล้ว…ซ่งหว่านหนิงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบจะอาเจียนออกมา“นังบ่าวชั้นต่ำ เจ้ากล้าดีอย่างไรมาสวมชุดของคุณหนู!” หลีรุ่ยทนดูไม่ไหว กระโจนเข้าไปหมายจะถอดชุดบนร่างของเฉียวอวี๋เอ๋อร์ออก ทั้งสองจึงยื้อยุดฉุดกระชากกันชุลมุน“เอะอะอันใดกัน?”เซี่ยหลินยวนพุ่งพรวดเข้ามา เขาตวัดเท้าเตะหลีรุ่ยจนล้มคว่ำ ก่อนจะประคองเฉียวอวี๋เอ๋อร์ลุกขึ้นจากพื้นแล้วโอบกอดปกป้องไว้ในอ้อมอก“ท่านอ๋อง ช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ...” เฉียวอว

คนอื่นไม่รู้ ทว่าซ่งหว่านหนิงกลับรู้ที่มาของจี้หยกชิ้นนั้นกระจ่างแก่ใจหัวขโมยชี้นิ้วใส่เจ้าของแล้วกล่าวหาว่าเป็นคนขโมยของไป ช่างน่าขันสิ้นดีน้ำเสียงของนางไม่ดังนัก ทว่าเด็ดขาดไม่อาจโต้แย้ง “วันนี้หากผู้ใดกล้าปล่อยให้นางเข้ามา ก็จงไปรับโทษโบยยี่สิบไม้ด้วยตัวเองเสีย”เดิมทีเหล่าบ่าวไพร่ก็ได้รับคำสั่งจากเซี่ยหลินยวนให้เฝ้าเรือนไว้ให้ดีอยู่แล้ว พอได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ ก็ยิ่งทุ่มเทสุดกำลังปิดกั้นประตูเรือนเอาไว้ ไม่ยอมให้ผู้ใดล่วงล้ำเข้าไปแววตาของเฉียวอวี๋เอ๋อร์ปรากฏร่องรอยโหดเหี้ยมพาดผ่าน “บ่าวก็แค่อยากจะมาลองค้นหาดู หากไม่มีก็แล้วกันไป พระชายาขัดขวางถึงเพียงนี้ หรือว่าจะร้อนตัวเจ้าคะ?” “ไม่ต้องมายั่วโทสะข้า ใครเป็นขโมย เจ้ากับข้าย่อมรู้อยู่แก่ใจประดุจกระจกใส” ซ่งหว่านหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง “คิดจะค้นเรือนของข้า เจ้าคู่ควรหรือ?”นางสมควรเคียดแค้นเฉียวอวี๋เอ๋อร์ เป็นเฉียวอวี๋เอ๋อร์ที่ขโมยของแทนใจไป แย่งชิงชายที่นางรักที่สุด และทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมานราวกับตายทั้งเป็นตลอดสามปีที่ผ่านมาทว่าความเคียดแค้นทั้งมวล ล้วนถือกำเนิดขึ้นจากความรักที่นางมีต่อเซี่ยหลินยวนบัดนี้นางปล่อยวางความ

“ซ่งหว่านหนิง!” เซี่ยหลินยวนแผดเสียงตะคอกอย่างเสียสติ “เหตุใดเจ้าถึงต้องคอยต่อปากต่อคำ ไม่มีความอ่อนโยนอย่างที่สตรีพึงมีเลยแม้แต่น้อย! หากเจ้าว่านอนสอนง่ายได้สักครึ่งของเฉียวอวี๋เอ๋อร์ เรื่องราวก็คงไม่บานปลายมาจนถึงขั้นนี้หรอก!”เอ่ยจบเขาก็พลันชะงักงันอยู่กับที่ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก แววตาเลื่อนลอยไร้จุดหมายเขาเฝ้านางมาถึงสองวัน ปวดใจมาถึงสองวัน ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าหากนางฟื้นขึ้นมาจะพูดคุยด้วยดี ๆ ทว่าพออ้าปากเอ่ยออกไปกลับกลายเป็นมีดกรีดแทงจิตใจคนไปเสียได้ ท้ายที่สุดแล้วเหตุใดเรื่องราวถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ไปได้?เมื่อมองดูท่าทีที่ราวกับคนเสียสติของเขา ซ่งหว่านหนิงกลับรู้สึกเพียงว่าช่างน่าขันนักนางแต่งงานกับเขามาสามปี เชื่อฟังเขาทุกอย่าง งานในเรือนก็คอยดูแลปรนนิบัติเรื่องอาหารการกินและกิจวัตรประจำวันของเขาอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง งานนอกเรือนก็วางตัวสำรวมสง่างามทำหน้าที่พระชายาของเขาอย่างดีที่สุด แล้วสิ่งที่แลกกลับมาเล่าคือสิ่งใด?คือความเมินเฉยและเย็นชาที่เขามีให้วันแล้ววันเล่า คือการที่เขานึกถึงนางเฉพาะยามที่ต้องการ พอหมดประโยชน์ก็ทิ้งขว้างราวกับรองเท้าขาด ๆ คู่หนึ่งเขา