All Chapters of ฉันไม่ขอเป็นคนตระกูลโมเร็ตติ: Chapter 1 - Chapter 10

ความเงียบแผ่ปกคลุมไปตลอดสองฝั่งของโต๊ะยาวบรรดาลุง ๆ ที่กำลังยกแก้วคริสตัลขึ้นต่างพากันเบือนหน้าหนี เช่นเดียวกับทนายประจำตระกูลและเหล่าคนที่ดูแลกิจการบริเวณท่าเรือของโมเร็ตติ ที่คฤหาสน์ออยสเตอร์เบย์ ที่นั่งตรงโต๊ะประธานล้วนถูกจัดไว้ด้วยเหตุผล และทุกคนในห้องนี้ต่างรู้ดีโซเฟียหยิบป้ายชื่อที่เธอซ่อนไว้ใต้แก้วไวน์ขึ้นมา ก่อนจะฝืนหัวเราะ “เอเลน่า ฉันก็แค่พยายามทำให้บรรยากาศไม่ตึงเครียดเท่านั้นเอง”“ตรงไหนเหรอที่เรียกว่าทำให้บรรยากาศไม่ตึงเครียด การเอาป้ายชื่อของฉันไป หรือการซ่อนมันไว้ล่ะ”“ฉันไม่ได้คิดจะขโมยอะไรสักหน่อย”“ดี งั้นก็คืนที่นั่งให้ฉัน”ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตาในทันทีราวกับสั่งได้ ลูกา พี่ชายคนโตในบรรดาพี่น้องชายทั้งสามของฉัน ลุกขึ้นจากที่นั่งด้านขวาของพ่อแล้วลดเสียงลง “เรามีแขกอยู่ อย่าทำให้มื้อค่ำกลายเป็นเรื่องวุ่นวาย”ฉันกวาดตามองไปรอบโต๊ะ “ทุกคนเห็นโซเฟียย้ายป้ายชื่อของฉัน แล้วทำไมคนที่ทำให้น่าอายถึงกลายเป็นฉันล่ะ”เขาขบกรามแน่น แต่กลับไม่มีคำตอบในที่สุด คาเตรินา แม่ของฉันก็เอื้อมมือไปแตะมือโซเฟีย “ที่รัก คืนนี้มานั่งอีกฝั่งของแม่นะ เอเลน่ายังไม่ค่อยชินกับวิถีของ

เก้าโมงเช้าวันรุ่งขึ้น พวกเราทั้งเจ็ดคนนั่งอยู่ในบริเวณรอของศาลเทศมณฑลแนสซอโซเฟียสวมชุดสูทกางเกงสีงาช้างและกำไลไพลินเส้นนั้น เธอยิ้มให้ฉันอย่างระมัดระวัง ราวกับเพียงแค่มาปรากฏตัวในวันนี้ก็สามารถลบเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้หมดเจ้าหน้าที่ตรวจเอกสารในแฟ้ม ก่อนจะเงยหน้ามองลูกา “รายงานผลดีเอ็นเอฉบับจริงที่รับรองโดยโนตารีอยู่ที่ไหนคะ อันนี้เป็นแค่สำเนา”ลูกาค้นกระเป๋าเอกสารจนแทบเทของออกมาถึงสองรอบ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป “มันอยู่ในตู้นิรภัยที่คฤหาสน์”นิโกถามว่ายังพอจะเข้าพบผู้พิพากษาได้ไหม แต่เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า “ต้องใช้ฉบับจริงค่ะ ให้ใครสักคนนำมาให้ก็ได้ วันนี้ยังพอมีเวลาอยู่”โซเฟียประสานมือไว้บนตัก “เป็นความผิดของฉันเอง เมื่อคืนฉันหากระบอกต่อสำหรับเครื่องพ่นละอองยาไม่เจอ ลูกาเลยต้องอยู่ช่วยฉันหาจนดึก”“เขาเป็นคนลืมแฟ้มเอง” ฉันพูด “เธอไม่ได้เป็นคนลืมแทนเขาสักหน่อย”ลูกาโทรหาคนขับรถและสั่งให้กลับไปเอาเอกสารที่ออยสเตอร์เบย์ เรายังรอไม่ถึงยี่สิบนาที โทรศัพท์ของโซเฟียก็ดังสั่นขึ้นเธอเปิดดูการแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัย แล้วใบหน้าก็ซีดเผือด ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นพนักงานก

มายามารอพบฉันที่อะพาร์ตเมนต์ของบริษัทในย่านมิดทาวน์ห้องไม่ได้ใหญ่โตนัก และเฟอร์นิเจอร์ก็ดูเหมือนยกมาจากแค็ตตาล็อกของบริษัททั้งชุด แต่ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า ผ้าปูที่นอนก็เป็นของใหม่ ส่วนบนประตูมีป้ายชั่วคราวเขียนว่า เอเลน่า ฮาร์ต“ฉันไม่อยากให้คุณเผลอเดินเข้าห้องผิด” มายายื่นกุญแจสองดอกมาให้ “ค่าเช่าจะหักจากเงินเดือน ถ้ามีอะไรเสียก็แค่แจ้งซ่อม ไม่ต้องติดหนี้ใคร”ฉันยืนมองป้ายกระดาษแผ่นนั้นอยู่ 2-3 วินาที สถานที่แห่งหนึ่งไม่ได้กลายเป็นบ้านของเราเพียงเพราะมีห้องมากมายหรือมีบอดี้การ์ดติดอาวุธเฝ้าอยู่ด้านนอก บางครั้งสิ่งที่ต้องการก็มีแค่ตู้เสื้อผ้าว่าง ๆ กับชื่อของตัวเองที่สะกดถูกต้องมายาเปิดตู้เย็นแล้วพบว่าข้างในว่างเปล่า เธอจึงสั่งอาหารไทยมาให้โดยไม่ถามสักคำว่าทำไมชีวิตทั้งชีวิตของฉันถึงบรรจุอยู่ในกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว เธอเพียงพูดว่า “คืนแรกในบ้านใหม่ไม่ควรต้องยืนกินแครกเกอร์อยู่หน้าอ่างล้างจานหรอกนะ” มันเป็นความหวังดีที่เรียบง่ายและเป็นรูปธรรมที่สุดที่ใครมอบให้ฉันตลอดทั้งสัปดาห์ แถมยังไม่มีหนี้บุญคุณอะไรติดมาด้วยฉันเพิ่งเก็บของได้ไม่ทันไร พ่อก็โทรมา“กลับมาเดี๋ยวนี้ แล้วพ่อจะ

โซเฟียไม่ได้มีอาการกำเริบเธอนั่งอ่านสัญญาอยู่นาน ก่อนจะยอมรับว่าสำเนาใบขับขี่ของฉันเคยผ่านมือเธอ “บริษัทประกันต้องการเอกสารของทุกคน ฉันก็เลยเอาไปใช้ แล้วพอเสร็จก็เอากลับไปคืนที่เดิม”ลูกาหันไปหาประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน “ใครเป็นคนจ้างเครสต์เวลล์ คอนซัลติ้ง”“เกรซ ผู้ช่วยผู้บริหารของคุณโซเฟียครับ”สามสิบนาทีต่อมา เกรซถูกพาเข้ามาในห้องประชุม ทันทีที่เห็นลายเซ็น ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด“ฉันเป็นคนทำเอกสารฉบับนี้ค่ะ” เธอยอมรับโซเฟียลุกพรวดขึ้น “ทำไมเธอถึงเอาชื่อพี่เอเลน่ามาใช้”เสียงของเกรซสั่น แต่เธอยังคงพูดต่อ “คุณบอกว่าชื่อบริษัทเครื่องประดับจะไปปรากฏอยู่ตรงไหนในเส้นทางการจ่ายเงินของมูลนิธิไม่ได้ แล้วก็สั่งให้ฉันหาคนที่ดูเป็นอิสระ คุณฮาร์ตทำงานด้านความเสี่ยงและยังมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลโมเร็ตติ ฉันเลยคิดว่าใช้ชื่อเธอแล้วน่าจะผ่านการตรวจสอบค่ะ”ลูกาสั่งให้ฉายข้อความขึ้นบนหน้าจอ ข้อความหนึ่งจากโซเฟียเขียนว่า [ชื่อฉันห้ามไปเกี่ยวข้องกับใบแจ้งหนี้ของเครสต์เวลล์] อีกข้อความเขียนว่า [ใช้ชื่อคนที่ไม่มีใครคิดจะตั้งคำถาม] เกรซตอบกลับด้วยชื่อของฉัน ส่วนโซเฟียตอบด้วยอีโมจิยกนิ้วโป้ง

เวลา 4:47 น. ของบ่ายวันรุ่งขึ้น มูลนิธิออโรร่าเรียกคืนเงินครบทั้ง 10,200,000 บาทโซเฟียลาออกจากตำแหน่งผู้อำนวยการบริหาร และแบรนด์เครื่องประดับของเธอก็ถูกแยกออกจากมูลนิธิโดยสิ้นเชิง ทนายความภายนอกเก็บรักษาข้อความทั้งหมดไว้และยื่นหนังสือแจ้งแนวทางแก้ไขต่อผู้ประกันการจำหน่ายหลักทรัพย์ ครอบครัวโมเร็ตติไม่ได้พยายามปกปิดปัญหา และเป็นครั้งแรกที่พ่อไม่ได้ขอให้ฉันเปลี่ยนคำที่ตรงกับความจริงให้ฟังดูอ่อนลงหลังงานตรวจสอบสิ้นสุดลง ครอบครัวของฉันส่งข้อความมาถามก่อนจะมาหา[ลูกยินดีจะเจอพวกเราไหม ขอเวลายี่สิบนาที ที่ชั้นล่างของสำนักงานลูก]ฉันตอบกลับไปว่า [ยี่สิบนาที เจอกันข้างล่างค่ะ]แม่เอากำไลไพลินมาด้วย เธอยื่นกล่องให้ฉันด้วยสองมือ “ชื่อของลูกถูกสลักไว้ข้างในตั้งแต่แรก การเอามันไปให้คนอื่นเป็นการตัดสินใจของแม่ แล้วการแสร้งทำเหมือนหลังจากนั้นลูกไม่น่าจะเจ็บก็เป็นการตัดสินใจของแม่อีกเหมือนกัน ทั้งสองอย่างเป็นสิ่งที่แม่ทำผิด”ฉันรับกล่องมา “หนูรับรู้แล้วค่ะ”ลูกาหยิบคีย์การ์ดออกจากกระเป๋าเอกสาร “สตูดิโอของโซเฟียย้ายออกจากปีกตะวันตกแล้ว ห้องชุดนั้นจะยังคงว่างไว้ แต่พี่ไม่ได้เอาเรื่องนี้มาล่อให้