บทที่ 4

บ่ายวันนั้น ฉันกลับไปที่คฤหาสน์พร้อมสัญญาเช่าที่เซ็นเรียบร้อยแล้วในโทรศัพท์

ไม่มีใครในแชตครอบครัวถามเลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่ศาล ข้อความล่าสุดยังคงเป็นข้อความที่แม่ส่งไว้เมื่อคืน

[พรุ่งนี้เป็นวันของเอเลน่า ห้ามใครกลับก่อน]

ใต้ข้อความนั้นมีคำสัญญาหกข้อความเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ราวกับมุกตลกที่รอจังหวะเฉลย

ปีกตะวันตกถูกคืนให้โซเฟียเรียบร้อยแล้ว ไฟสตูดิโอตั้งอยู่ริมหน้าต่าง ราวแขวนเสื้อผ้าแบบมีล้อเรียงอยู่ตามโถงทางเดิน และถาดใส่เครื่องประดับจากคอลเลกชันของเธอวางเต็มโต๊ะทำงานตัวยาว มาร์โค ผู้จัดการคฤหาสน์ มีท่าทีอึดอัดทันทีที่เห็นฉัน

“คุณนายโมเร็ตติตัดสินใจว่ายังไม่ให้เคลียร์ห้องชุดครับ” เขาบอก “คุณโซเฟียต้องการสภาพแวดล้อมที่มั่นคง”

“ค่ะ”

ฉันเดินไปยังห้องพักแขกที่ตัวเองใช้เป็นที่นอนมาตลอดสามปี

ทุกอย่างในห้องนั้นราคาแพง แต่แทบไม่มีอะไรเป็นของฉันเลย เสื้อผ้าในตู้เป็นชุดตัวอย่างจากแบรนด์ของโซเฟียและตัดตามสัดส่วนของเธอ เครื่องชงเอสเปรสโซเป็นของขวัญที่ลูกาได้มาซ้ำและไม่ต้องการ ทั้งที่ฉันไม่เคยดื่มกาแฟ ส่วนมัตเตโอเคยให้สเปรย์ช่วยการนอนกลิ่นลาเวนเดอร์ราคาแพงกับฉัน โดยไม่รู้เลยว่ากลิ่นน้ำหอมแรง ๆ กระตุ้นอาการไมเกรนของฉัน

นิโกไม่เคยให้อะไรฉันเลย ครั้งแรกที่เราเจอกัน เขาเตือนฉันว่า “สุขภาพของโซเฟียไม่แข็งแรง อย่าเอาเรื่องสายเลือดมาใช้จนทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่มั่นคง”

ฉันไม่ได้เก็บของขวัญจากพวกเขาลงกระเป๋าสักชิ้น

กระเป๋าเดินทางใบเดียวใส่เอกสาร แล็ปท็อป ชุดสูทไม่กี่ชุด และกล่องเหล็กใส่จดหมายที่แม่บุญธรรมทิ้งไว้ให้ ยี่สิบห้าปีแรกของชีวิตฉันทั้งหมดบรรจุอยู่ในนั้นได้ และหลังจากใช้ชีวิตสามปีในคฤหาสน์โมเร็ตติ กลับแทบไม่มีอะไรที่ฉันอยากเก็บเพิ่มเข้าไปเลย

ก้นกล่องจดหมายมีสัญญาเช่าสตูดิโออะพาร์ตเมนต์แห่งแรกของฉันวางอยู่ ค่าเช่ากินเงินเดือนไปครึ่งหนึ่ง หม้อน้ำส่งเสียงดังตลอดฤดูหนาว และเพื่อนบ้านชั้นล่างชอบเป่าแซกโซโฟนตอนตีสอง แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังรู้สึกปลอดภัยที่นั่นมากกว่าในคฤหาสน์ที่ความหวังดีทุกอย่างอาจถูกยกไปให้คนอื่นได้ทุกเมื่อโดยไม่มีคำเตือน

ฉันยื่นคีย์การ์ดให้มาร์โค “เปลี่ยนห้องนี้กลับเป็นห้องพักแขกได้เลยค่ะ”

“แต่นี่เป็นห้องของคุณนะครับ”

“ชื่อของฉันไม่ได้อยู่บนประตู เสื้อผ้าในตู้ก็ไม่มีอะไรพอดีกับฉัน แล้วรายละเอียดทุกอย่างแม้แต่ผ้าม่านก็เป็นคนอื่นที่เป็นคนเลือก” ฉันมองห้องนั้นเป็นครั้งสุดท้าย “มันก็แค่ห้องที่ฉันเคยนอน เท่านั้นเอง”

ขณะที่ฉันลากกระเป๋าเดินทางลงมาชั้นล่าง รถเรนจ์โรเวอร์สีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดใต้ชายคาหน้าคฤหาสน์

โซเฟียก้าวลงจากรถท่ามกลางคนในครอบครัว มือข้างหนึ่งถือเชอร์รีโซดา สีหน้าของเธอกลับมาสดใสเป็นปกติแล้ว แต่ทันทีที่เห็นกระเป๋าเดินทางของฉัน เธอก็ชะงักไป

“พี่เอเลน่า พี่จะไปไหน”

“ฉันจะย้ายออก”

แม่รีบเข้ามาคว้าหูกระเป๋าไว้ “เพราะพวกเราไม่ได้อยู่จนทำเรื่องที่ศาลเสร็จใช่ไหม”

ฉันค่อย ๆ ดึงมือแม่ออก “ไม่ใช่ค่ะ แต่เป็นเพราะงานเลี้ยงเมื่อคืน วันเกิดสามครั้ง กำไล ปีกตะวันตก แล้วก็คำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อคืน ทุกเรื่องมีข้อแก้ตัวที่ฟังดูดีเสมอ แต่สุดท้ายทุกข้อแก้ตัวก็ลงเอยเหมือนกัน คือหนูต้องอยู่ทีหลังโซเฟีย”

ดวงตาของแม่เริ่มแดงก่ำ “ทำไมลูกไม่บอกแม่ว่ามันทำให้ลูกเจ็บขนาดนี้”

“หนูบอกแล้วค่ะ แต่แม่หาว่าหนูเรื่องมาก”

ลูกาเข้ามาขวางประตูหน้า “อยู่ก่อน คืนนี้พวกเราจะให้คนเคลียร์ปีกตะวันตก แล้วกำไลก็จะเอามาคืนให้เธอ”

“แล้วทำไมเมื่อวานถึงไม่ทำล่ะ”

เขาเบือนหน้าหนี

“พี่เพิ่งมาเสนอทุกอย่างตอนนี้ เพราะฉันกำลังถือกระเป๋าเดินทางอยู่” ฉันพูด “ไม่ใช่เพราะพี่เพิ่งเข้าใจว่าคำสัญญามันสำคัญ แต่เพราะในที่สุดพี่ก็รู้แล้วว่าการผิดสัญญาต้องแลกกับอะไร”

พ่อเดินอ้อมรถเข้ามา สีหน้ามืดครึ้ม “อย่าเอาการย้ายออกมาใช้เป็นข้อต่อรอง นอกประตูคฤหาสน์นี้ ไม่มีใครหลีกทางให้ลูกเพียงเพราะนามสกุลฮาร์ตหรอกนะ”

“หนูไม่ได้ต่อรองค่ะ สัญญาเช่าเซ็นเรียบร้อยแล้ว หนูแค่กำลังบอกให้รู้”

“ลูกคิดว่าจะอยู่ข้างนอกได้นานแค่ไหนถ้าไม่มีบัญชีของโมเร็ตติ ไม่มีคนขับรถ แล้วก็ไม่มีทีมรักษาความปลอดภัย”

“ก่อนพ่อจะหาหนูเจอ หนูอยู่คนเดียวในแมนฮัตตันมาตั้งหกปีค่ะ”

พ่อจ้องฉันราวกับไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า ตลอดหลายปีที่หายไป ฉันไม่ได้หยุดชีวิตตัวเองไว้แล้วนั่งรอให้ผู้ชายที่นั่งรถหุ้มเกราะมาช่วยชีวิต

โซเฟียเดินเข้ามาหาแล้วเอื้อมมือมาจับมือฉัน “อย่าย้ายออกเพราะฉันเลยนะ ปีกตะวันตกกับกำไล พี่เอาไปได้เลย ฉันไม่ต้องการทั้งสองอย่าง”

“ตอนที่เธอพูดว่า ‘เพราะฉัน’ ก็เท่ากับเธอยอมรับว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเธอ”

โซเฟียชักมือกลับทันที ส่วนแม่ก็ก้าวเข้ามาขวางระหว่างเราตามสัญชาตญาณ

ทันทีที่ทำแบบนั้น แม่เองก็ดูตกใจกับปฏิกิริยาของตัวเอง

ครั้งนี้ฉันไม่ได้ถามว่าทำไม เพราะฉันรู้อยู่แล้ว

รถที่ฉันเรียกไว้แล่นมาจอดรอด้านนอกประตูรั้ว ลูกายังคงยืนขวางอยู่ตรงทางเข้า จนฉันต้องลากกระเป๋าอ้อมตัวเขาไป แล้วยกใส่ท้ายรถด้วยตัวเอง

พ่อเดินตามฉันออกมาถึงบันไดหน้าคฤหาสน์ “ถ้าวันนี้ลูกเดินออกไป ก็อย่าหวังว่ารถของโมเร็ตติจะไปรับลูกอีก”

“ค่ะ”

ฉันขึ้นรถแล้วปิดประตู

รถแล่นออกผ่านประตูคฤหาสน์ไป ในกระจกมองหลัง ฉันเห็นแม่ก้าวตามรถมา แต่พ่อคว้าแขนเธอไว้

“ปล่อยเธอไป” พ่อพูด “เธออยากให้เราตามไปง้อ ปล่อยให้เธออยู่โดยไม่มีนามสกุลโมเร็ตติและไม่มีเงินของเราสักสองวัน เดี๋ยวเธอก็กลับมาเอง”

ฉันก้มมองโทรศัพท์ อีเมลจากศาลยังคงเปิดค้างอยู่บนหน้าจอ

คำร้องขอเปลี่ยนชื่อถูกถอนแล้ว

ผู้ยื่นคำร้องจะยังคงใช้ชื่อ เอเลน่า ฮาร์ต

ก่อนที่รถจะแล่นถึงทางหลวง โทรศัพท์ของพ่อก็ดังขึ้น

สายที่โทรเข้ามาคือทนายประจำตระกูล

“เราได้รับแจ้งจากศาลครับ เอเลน่าถอนคำร้อง”

“งั้นก็นัดใหม่”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“เธอไม่ได้พลาดนัดครับ เธอถอนคำร้องด้วยตัวเอง”

“เธอเลือกที่จะไม่เป็นโมเร็ตติ”