ฉันไม่ขอเป็นคนตระกูลโมเร็ตติ

ความเงียบแผ่ปกคลุมไปตลอดสองฝั่งของโต๊ะยาว

บรรดาลุง ๆ ที่กำลังยกแก้วคริสตัลขึ้นต่างพากันเบือนหน้าหนี เช่นเดียวกับทนายประจำตระกูลและเหล่าคนที่ดูแลกิจการบริเวณท่าเรือของโมเร็ตติ ที่คฤหาสน์ออยสเตอร์เบย์ ที่นั่งตรงโต๊ะประธานล้วนถูกจัดไว้ด้วยเหตุผล และทุกคนในห้องนี้ต่างรู้ดี

โซเฟียหยิบป้ายชื่อที่เธอซ่อนไว้ใต้แก้วไวน์ขึ้นมา ก่อนจะฝืนหัวเราะ “เอเลน่า ฉันก็แค่พยายามทำให้บรรยากาศไม่ตึงเครียดเท่านั้นเอง”

“ตรงไหนเหรอที่เรียกว่าทำให้บรรยากาศไม่ตึงเครียด การเอาป้ายชื่อของฉันไป หรือการซ่อนมันไว้ล่ะ”

“ฉันไม่ได้คิดจะขโมยอะไรสักหน่อย”

“ดี งั้นก็คืนที่นั่งให้ฉัน”

ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตาในทันทีราวกับสั่งได้ ลูกา พี่ชายคนโตในบรรดาพี่น้องชายทั้งสามของฉัน ลุกขึ้นจากที่นั่งด้านขวาของพ่อแล้วลดเสียงลง “เรามีแขกอยู่ อย่าทำให้มื้อค่ำกลายเป็นเรื่องวุ่นวาย”

ฉันกวาดตามองไปรอบโต๊ะ “ทุกคนเห็นโซเฟียย้ายป้ายชื่อของฉัน แล้วทำไมคนที่ทำให้น่าอายถึงกลายเป็นฉันล่ะ”

เขาขบกรามแน่น แต่กลับไม่มีคำตอบ

ในที่สุด คาเตรินา แม่ของฉันก็เอื้อมมือไปแตะมือโซเฟีย “ที่รัก คืนนี้มานั่งอีกฝั่งของแม่นะ เอเลน่ายังไม่ค่อยชินกับวิถีของครอบครัวเรา”

“หนูอยู่ที่คฤหาสน์นี้มาสามปีแล้วนะคะ” ฉันพูด “แต่แม่เพิ่งจะนึกได้ว่าควรแนะนำหนูให้ทุกคนรู้จักก็คืนนี้เอง”

สีหน้าอ่อนโยนของแม่หายวับไปชั่วขณะ

โซเฟียลุกขึ้น แต่ไม่ได้เดินไปยังเก้าอี้ว่าง เธอยกฝ่ามือกุมหน้าอก ขณะที่ลมหายใจเริ่มตื้นขึ้น “ฉันขอโทษ ฉันไม่น่ามาเลย คืนนี้ไม่ใช่งานที่จัดขึ้นเพื่อต้อนรับฉันอยู่แล้ว”

เธอล้วงกระเป๋าถือขนาดเล็กหาเครื่องพ่นยาฉุกเฉิน นิ้วมือสั่นเสียจนแทบเปิดฝาไม่ออก

มัตเตโอ พี่ชายคนรองของฉันและคุณหมอคนโปรดของครอบครัว เข้าไปอยู่ข้างโซเฟียก่อนที่เครื่องพ่นยาจะทันแตะริมฝีปาก แม่ลุกพรวดขึ้น ลูกาส่งสัญญาณเรียกคนขับรถที่รออยู่ด้านนอก ส่วนนิโก น้องชายคนเล็ก ก็เข้ามายืนขวางระหว่างโซเฟียกับฉัน

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบไม่ต่างจากสายฝนที่กระหน่ำใส่ประตูระเบียง “เธอคงจะพอใจใช่ไหม ถ้าโซเฟียหยุดหายใจไปจริง ๆ”

“มัตเตโอเป็นหมอ โซเฟียไม่จำเป็นต้องให้คนทั้งขบวนแห่กันไปส่งหรอกนะ”

“เวลาที่เธอกลัว เธอต้องการครอบครัวอยู่ข้าง ๆ”

แม่ ลูกา และนิโกรีบตามมัตเตโอออกไป ขณะที่เขาประคองโซเฟียออกจากห้อง ฉันไม่ได้คิดจะรั้งพวกเขาไว้ ไม่มีประโยชน์ที่จะลากคนกลับมานั่งที่โต๊ะ ในเมื่อพวกเขาเลือกจะลุกจากมันไปแล้ว

พ่อของฉันยังคงนั่งอยู่หัวโต๊ะ ลอเรนโซ โมเร็ตติไม่จำเป็นต้องทุบโต๊ะเพื่อทำให้คนทั้งห้องอยู่ในโอวาท เขาเพียงวางแก้วลง และเสียงกระทบเบา ๆ นั้นก็ทำให้คนยี่สิบกว่าคนพร้อมใจกันกลั้นหายใจ

“ลูกอายุยี่สิบแปดแล้วนะเอเลน่า” เขาพูด “กลับมาอยู่กับเราตั้งสามปีแล้ว แต่ยังไม่รู้เลยเหรอว่าเรื่องไหนควรปล่อยผ่านไปบ้าง”

ฉันมองเก้าอี้ว่างทั้งสี่ตัว ความหนาวเย็นราวกับแล่นทะลุผ่านซี่โครงเข้าไปถึงข้างใน

คืนนี้ฉันลองชุดไปถึงสามชุด ฉันท่องจำชื่อลูกพี่ลูกน้องที่ไม่เคยเรียกหาฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว และที่แย่ที่สุดคือ ฉันดันเชื่อแม่จริง ๆ ตอนที่เธอสัญญาว่า [คราวนี้ทุกคนจะได้เห็นว่าลูกกลับมาอยู่บ้านแล้ว]

ตลอดสามปีที่ผ่านมา การเปิดตัวฉันต่อหน้าคนอื่นถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยเหตุผลว่าให้รอเวลาที่เหมาะสมกว่านี้ ฉันจึงบอกตัวเองว่าคืนนี้คงหมายถึงการรอคอยสิ้นสุดลงเสียที ตอนร้านดอกไม้นำกุหลาบขาวมาส่ง แม่บอกว่ามันเหมือนกับช่อดอกไม้ในวันที่ฉันเกิด ก่อนลงมาทานอาหาร ฉันถึงกับเก็บกุหลาบดอกหนึ่งไว้ในห้อง รู้สึกดีใจอย่างน่าเขินกับหลักฐานเล็ก ๆ เพียงเท่านี้ที่บอกว่าแม่ยังจำเรื่องของฉันได้

คืนนี้ทุกคนได้เห็นฉันแล้ว และพวกเขาก็ได้เห็นชัดเจนเช่นกันว่า ใครต่างหากที่สามารถทำให้คนทั้งครอบครัวลุกออกจากโต๊ะไปได้

ฉันเก็บป้ายชื่อที่นั่งใส่กระเป๋า “หนูได้เรียนรู้บางอย่างแล้วค่ะ ในบ้านหลังนี้ ลูกที่ไม่ร้องไห้ก็ต้องหาที่นั่งให้ตัวเอง”

พ่อเรียกชื่อฉัน แต่ฉันเดินจากมาเสียก่อนที่เขาจะเปลี่ยนบทเรียนนี้ให้กลายเป็นคำอบรมเรื่องความอดทนอีกครั้ง

ฉันเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดพวกนั้นดีทุกอย่าง ฉันแค่ปฏิเสธที่จะแต่งแต้มการบงการให้ดูเหมือนความหวังดี และครอบครัวโมเร็ตติก็กำลังเริ่มตระหนักว่า ฉันจะไม่ยอมฝืนกลืนเรื่องราวในแบบที่พวกเขาต้องการให้เชื่อ เพียงเพื่อรักษาบรรยากาศบนโต๊ะอาหารให้ราบรื่นอีกต่อไป