LOGINShare
บทที่ 1
Latest chapter
ฉันไม่ขอเป็นคนตระกูลโมเร็ตติ บทที่ 10
หกเดือนต่อมา ฉันซื้ออะพาร์ตเมนต์สองห้องนอนในบรูคลินไฮทส์ในโฉนดมีเพียงชื่อเอเลน่า ฮาร์ตเท่านั้น ฉันเป็นคนเลือกป้ายชื่อทองเหลืองด้วยตัวเอง และไม่มีตราประจำตระกูลโมเร็ตติปรากฏอยู่ตรงไหนเลยวันย้ายเข้า เพื่อนร่วมงานมาช่วยกันประกอบชั้นหนังสือ วิเวียนนำแชมเปญมา ส่วนมายาให้กล่องนิรภัยสำหรับเก็บกุญแจสำรอง ไม่มีใครเลือกผ้าม่านให้ฉัน และไม่มีใครพยายามเติมห้องว่างด้วยของขวัญที่จริง ๆ แล้วเหมาะกับคนอื่นมากกว่าฉันเลือกโซฟาสีเขียวเข้ม จานชามสีขาวเรียบ ๆ และผ้าม่านหนาพอจะกันแสงแดดยามเช้า การตัดสินใจเหล่านี้ไม่ได้สำคัญกับใครนอกจากตัวฉันเอง และนั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันมีความสุขกับการได้เลือก อิสรภาพไม่จำเป็นต้องมาในรูปแบบยิ่งใหญ่เสมอไป บางครั้งมันก็เป็นแค่ใบเสร็จที่มีเพียงลายเซ็นของเราเองอยู่ด้านล่างหนึ่งสัปดาห์ก่อนวันเกิด แม่ส่งข้อความมาหาฉัน[ถ้าลูกยินดี พวกเราอยากกินข้าวกับลูก ลูกเลือกเวลาและสถานที่ได้เลย]ฉันตอบกลับไปว่า [วันเสาร์หกโมงเย็น อย่าพาใครมาถ้าหนูยังไม่ได้ตกลงนะคะ]พวกเขามาถึงตรงเวลา พ่อถือดอกทิวลิปสีขาวมา ลูกานำไวน์แดงที่ฉันขอมาให้ มัตเตโอมาโดยไม่พกยาหรือคำแนะนำทางการแพทย์ติดมาด้
ฉันไม่ขอเป็นคนตระกูลโมเร็ตติ บทที่ 9
เวลา 4:47 น. ของบ่ายวันรุ่งขึ้น มูลนิธิออโรร่าเรียกคืนเงินครบทั้ง 10,200,000 บาทโซเฟียลาออกจากตำแหน่งผู้อำนวยการบริหาร และแบรนด์เครื่องประดับของเธอก็ถูกแยกออกจากมูลนิธิโดยสิ้นเชิง ทนายความภายนอกเก็บรักษาข้อความทั้งหมดไว้และยื่นหนังสือแจ้งแนวทางแก้ไขต่อผู้ประกันการจำหน่ายหลักทรัพย์ ครอบครัวโมเร็ตติไม่ได้พยายามปกปิดปัญหา และเป็นครั้งแรกที่พ่อไม่ได้ขอให้ฉันเปลี่ยนคำที่ตรงกับความจริงให้ฟังดูอ่อนลงหลังงานตรวจสอบสิ้นสุดลง ครอบครัวของฉันส่งข้อความมาถามก่อนจะมาหา[ลูกยินดีจะเจอพวกเราไหม ขอเวลายี่สิบนาที ที่ชั้นล่างของสำนักงานลูก]ฉันตอบกลับไปว่า [ยี่สิบนาที เจอกันข้างล่างค่ะ]แม่เอากำไลไพลินมาด้วย เธอยื่นกล่องให้ฉันด้วยสองมือ “ชื่อของลูกถูกสลักไว้ข้างในตั้งแต่แรก การเอามันไปให้คนอื่นเป็นการตัดสินใจของแม่ แล้วการแสร้งทำเหมือนหลังจากนั้นลูกไม่น่าจะเจ็บก็เป็นการตัดสินใจของแม่อีกเหมือนกัน ทั้งสองอย่างเป็นสิ่งที่แม่ทำผิด”ฉันรับกล่องมา “หนูรับรู้แล้วค่ะ”ลูกาหยิบคีย์การ์ดออกจากกระเป๋าเอกสาร “สตูดิโอของโซเฟียย้ายออกจากปีกตะวันตกแล้ว ห้องชุดนั้นจะยังคงว่างไว้ แต่พี่ไม่ได้เอาเรื่องนี้มาล่อให้
ฉันไม่ขอเป็นคนตระกูลโมเร็ตติ บทที่ 8
เย็นวันนั้น โซเฟียมาที่อัลเดนเพียงลำพังพนักงานต้อนรับบอกว่าเธอรออยู่ข้างล่างมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว ตอนฉันเลิกงาน เธอกำลังนั่งอยู่ในเลานจ์ของโรงแรมข้าง ๆ โดยมีโซดาเปล่าที่ยังไม่ได้แตะวางอยู่ตรงหน้าพอเห็นฉัน เธอก็ลุกขึ้นทันที “ขอเวลาฉันสิบนาที”“ถ้าเป็นเรื่องมูลนิธิ ก็โทรหาทนายของเธอ”“เป็นเรื่องที่ศาล”ฉันเหลือบดูเวลา ก่อนจะเข้าไปนั่งในบูธริมหน้าต่างโซเฟียวางกำไลไพลินลงบนโต๊ะ “ฉันอยากคืนอันนี้ให้พี่ก่อน ข้างในสลักชื่อพี่ไว้ ฉันไม่ควรใส่มันต่อมาตั้งแต่แรก”“เอามาคืนตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเรื่องการตรวจสอบหรอก”“ฉันรู้” เธอประสานนิ้วเข้าด้วยกัน “ฉันแค่กำลังพยายามยอมรับว่า ตอนนั้นฉันมีทางเลือก”ฉันไม่พูดอะไร ปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายเติมเต็มความเงียบเองเธอมองฟองอากาศที่ค่อย ๆ ลอยขึ้นข้างแก้ว “ตอนอยู่ที่ศาล ฉันไม่ได้หอบหืดกำเริบ พอเห็นว่าพวกเขากำลังเคลียร์ปีกตะวันตก ฉันก็รู้ว่าแค่พูดว่าหายใจไม่ออก พวกเขาก็จะพาฉันกลับบ้าน”ความจริงไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายชนะเลย มันเพียงทำให้คำสัญญาหกข้อความที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบในโทรศัพท์ผุดกลับขึ้นมาในความทรงจำ พร้อมกับคำถามของเจ้าหน้าท
ฉันไม่ขอเป็นคนตระกูลโมเร็ตติ บทที่ 7
โซเฟียไม่ได้มีอาการกำเริบเธอนั่งอ่านสัญญาอยู่นาน ก่อนจะยอมรับว่าสำเนาใบขับขี่ของฉันเคยผ่านมือเธอ “บริษัทประกันต้องการเอกสารของทุกคน ฉันก็เลยเอาไปใช้ แล้วพอเสร็จก็เอากลับไปคืนที่เดิม”ลูกาหันไปหาประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน “ใครเป็นคนจ้างเครสต์เวลล์ คอนซัลติ้ง”“เกรซ ผู้ช่วยผู้บริหารของคุณโซเฟียครับ”สามสิบนาทีต่อมา เกรซถูกพาเข้ามาในห้องประชุม ทันทีที่เห็นลายเซ็น ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด“ฉันเป็นคนทำเอกสารฉบับนี้ค่ะ” เธอยอมรับโซเฟียลุกพรวดขึ้น “ทำไมเธอถึงเอาชื่อพี่เอเลน่ามาใช้”เสียงของเกรซสั่น แต่เธอยังคงพูดต่อ “คุณบอกว่าชื่อบริษัทเครื่องประดับจะไปปรากฏอยู่ตรงไหนในเส้นทางการจ่ายเงินของมูลนิธิไม่ได้ แล้วก็สั่งให้ฉันหาคนที่ดูเป็นอิสระ คุณฮาร์ตทำงานด้านความเสี่ยงและยังมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลโมเร็ตติ ฉันเลยคิดว่าใช้ชื่อเธอแล้วน่าจะผ่านการตรวจสอบค่ะ”ลูกาสั่งให้ฉายข้อความขึ้นบนหน้าจอ ข้อความหนึ่งจากโซเฟียเขียนว่า [ชื่อฉันห้ามไปเกี่ยวข้องกับใบแจ้งหนี้ของเครสต์เวลล์] อีกข้อความเขียนว่า [ใช้ชื่อคนที่ไม่มีใครคิดจะตั้งคำถาม] เกรซตอบกลับด้วยชื่อของฉัน ส่วนโซเฟียตอบด้วยอีโมจิยกนิ้วโป้ง
ฉันไม่ขอเป็นคนตระกูลโมเร็ตติ บทที่ 6
สามวันต่อมา ฉันเดินเข้าไปในห้องประชุมของโมเร็ตติ โฮลดิงส์ ที่วอลล์สตรีตพ่อนั่งอยู่หัวโต๊ะ ลูกาดูแลฝ่ายปฏิบัติการของกลุ่มบริษัท นิโกรับผิดชอบด้านความปลอดภัยของโรงแรม ส่วนแม่ดำรงตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์ของมูลนิธิออโรร่า ขณะที่มัตเตโอและโซเฟียเป็นกรรมการของมูลนิธิ ครั้งนี้ทุกคนในครอบครัวมารวมตัวกันครบ แต่ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องที่ฉันย้ายออกเลยแม้แต่คนเดียวนิโกเอนกายพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆ “ดูเหมือนเราจะพาพี่กลับบ้านฟรี ๆ ไม่ได้ แต่พอเป็นชั่วโมงทำงานที่คิดเงินได้ พี่กลับยอมมา”ฉันเปิดแล็ปท็อป “อัลเดนเริ่มคิดค่าบริการตั้งแต่เก้าโมงนะ ความเห็นเมื่อกี้ของนายจะถูกคิดรวมในใบแจ้งหนี้ด้วย” รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของเขาหายไปทันทีฉันฉายสรุปผลการตรวจสอบขึ้นบนจอ “ปีที่แล้วออโรร่าระดมทุนได้ 25,800,000 บาท โดยเงิน 12,300,000 บาทถูกนำไปใช้ในโครงการช่วยเหลือ อีก 3,300,000 บาทเป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานที่ถูกต้องตามวัตถุประสงค์ ส่วนที่เหลืออีก 10,200,000 บาทยังต้องมีคำอธิบาย”โซเฟียเชิดหน้าขึ้น “มูลนิธิมีการตรวจสอบบัญชีทุกปี”“การตรวจสอบบัญชียืนยันได้ว่าใบแจ้งหนี้มีอยู่จริง แต่มันไม่ได้พิสูจน์ว่าการใช้
ฉันไม่ขอเป็นคนตระกูลโมเร็ตติ บทที่ 5
มายามารอพบฉันที่อะพาร์ตเมนต์ของบริษัทในย่านมิดทาวน์ห้องไม่ได้ใหญ่โตนัก และเฟอร์นิเจอร์ก็ดูเหมือนยกมาจากแค็ตตาล็อกของบริษัททั้งชุด แต่ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า ผ้าปูที่นอนก็เป็นของใหม่ ส่วนบนประตูมีป้ายชั่วคราวเขียนว่า เอเลน่า ฮาร์ต“ฉันไม่อยากให้คุณเผลอเดินเข้าห้องผิด” มายายื่นกุญแจสองดอกมาให้ “ค่าเช่าจะหักจากเงินเดือน ถ้ามีอะไรเสียก็แค่แจ้งซ่อม ไม่ต้องติดหนี้ใคร”ฉันยืนมองป้ายกระดาษแผ่นนั้นอยู่ 2-3 วินาที สถานที่แห่งหนึ่งไม่ได้กลายเป็นบ้านของเราเพียงเพราะมีห้องมากมายหรือมีบอดี้การ์ดติดอาวุธเฝ้าอยู่ด้านนอก บางครั้งสิ่งที่ต้องการก็มีแค่ตู้เสื้อผ้าว่าง ๆ กับชื่อของตัวเองที่สะกดถูกต้องมายาเปิดตู้เย็นแล้วพบว่าข้างในว่างเปล่า เธอจึงสั่งอาหารไทยมาให้โดยไม่ถามสักคำว่าทำไมชีวิตทั้งชีวิตของฉันถึงบรรจุอยู่ในกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว เธอเพียงพูดว่า “คืนแรกในบ้านใหม่ไม่ควรต้องยืนกินแครกเกอร์อยู่หน้าอ่างล้างจานหรอกนะ” มันเป็นความหวังดีที่เรียบง่ายและเป็นรูปธรรมที่สุดที่ใครมอบให้ฉันตลอดทั้งสัปดาห์ แถมยังไม่มีหนี้บุญคุณอะไรติดมาด้วยฉันเพิ่งเก็บของได้ไม่ทันไร พ่อก็โทรมา“กลับมาเดี๋ยวนี้ แล้วพ่อจะ
You May Also Like
เมื่อฉันเลิกเป็นของตายในสายตาเขา
แอนนา สมิธ1.7K viewsแกล้งตาย แลกใจมาเฟีย
ใบงา23.7K viewsทัณฑ์รักเจ้าหญิงเชลย
กิตติรวิชญ์51.1K viewsในวันที่เขาประกาศเลือกรักแรก ฉันเลือกเดินออกมา
ขนมปังสตรอว์เบอร์รี่8.5K viewsเมียลับของหัวหน้ามาเฟียหนีไปแล้ว
ไอวี่23.5K viewsทวงคืนใจจากนายมาเฟีย
แตงโม6.4K viewsพอกันทีกับดราม่าเจ็ดปีของพวกเขา
เบเกิล2.5K viewsเจ้าสาวผู้สูญเสียทุกสิ่ง
แอนนา สมิธ3.9K views
