Todos os capítulos de Taken by the Mafia Don: Capítulo 31 - Capítulo 40

FIVE YEARS AGO..Inanunsyo ni Rain noon—pero hindi lang sa akin, kundi para sa lahat ng taong nakikinig.“Sige, sweetheart. Ano'ng pangalan mo?”“Hershey.”“Hershey? Anong apelyido mo?”“Ang tatay ko ay si Miguel… Miguel Corales.”“Parang hindi ko sila kilala,” sabi niya habang tila iniisip kung sino kami, na para bang hindi niya talaga matandaan.Hindi niya talaga maiisip 'yon. Masyadong mababa ang katayuan ng pamilya ko, kaya hindi man lang kami papasok sa isip niya.“Kailan nga ulit 'yang prom na 'yan?”“Sa susunod na buwan. February 14.”“Sige, pupunta ako. Huwag kang mag-alala. Mabait akong ka-date. Magdadala ako ng bulaklak at ng lahat na kailangan.”Pagkatapos niyon, pumasok na siya sa banyo at naiwan ako doon.Nanlaki ang mga mata ko, at ang mga tao sa paligid ko? Nanlalaki rin ang mga mata nila. Magkakaskwela ang karamihan sa amin at iisa ang mga kakilala, kaya lahat ay nagulat.Totoo ba 'yon?Lumapit sa akin ang kaibigan kong si Francine, halos lumuwa ang mga mata sa gulat.“

Iyon na siguro ang dulo namin. Sinubukan ko siyang tawagan, pero hindi niya kailanman sinagot.Kaya ginawa ko ang sinabi ng lahat—nag-move on ako.Prom date lang naman iyon. Isinama niya lang ako dahil siguro naawa siya sa akin o kung ano pa man. Hindi ko alam ang mga dahilan niya. Pero hindi ibig sabihin noon ay naging malapit kami sa isa't isa, at lalong hindi ibig sabihin na ikakasal na kami anumang araw ngayon.Kaya sinubukan ko siyang kalimutan.Syempre, may mga balita pa rin tungkol sa kanya. Mga kwento tungkol sa away nila ng kanyang ama, dahil daw sinisisi niya ito sa pagkamatay ng kanyang ina. At pagkatapos, may mga usap-usapan din na paminsan-minsan na lang siyang umuuwi.Noong nag-18 ako, 24 naman siya.Bagong patong pa lang ako ng 18 anyos, at marami na sa mga kaibigan namin ang na-propose-an na o kaya ay may arranged marriage na. Wala pa akong kahit anong prospect noon. Hindi ko rin alam kung gusto ko ba ng ganoon.Nasa kasal kami ng pinsan ko. 19 anyos siya, at ito ang ka

Habang naghihintay kami sa magiging resulta, tahimik kaming nakaupo ni Mama. Bigla siyang nagsalita, at halata ang kuryosidad sa boses niya."Kakaiba talaga," bulong niya. "Ang Big Boss mismo ang pumunta sa bahay natin? Kahit ikaw pa ang ikakasal, dapat ang Tatay mo ang pumunta sa bahay nila. Ito... tanda ito ng malaking respeto sa pamilya natin."Napasulyap ako sa kanya, nagulat. Complicated ang relasyon namin ni Mama—parang love-hate dynamic, dahil pangarap talaga niyang magkaroon ng anak na lalaki. Pero ako ang dumating. Ang frustration na iyon ay nanatili sa kanya, palaging may ibang kahulugan ang mga salita niya, sa mga tingin niya, at sa kung paano niya ako tratuhin.Pero simula nang mapag-usapan ang pakikipag-kasundo ko sa anak ng Big Boss, may nagbago sa kanya.Sa unang pagkakataon sa buhay ko, binigyan niya ako ng pansin.Nagsimula siyang magpakita ng pagsang-ayon, at nagmukha pa siyang interesado sa buhay ko. Sa mga simpleng bagay tulad ng pagtulong sa akin na pumili ng da

"Patawad, anak, pero kailangan mong pakasalan ang Big Boss."Lumabo ang lahat sa paligid ko."Ibig niyo bang sabihin... ang tatay ni Rain?" Halos pabulong na ang boses ko. "Ang ama ng lalaking nakakasama ko sa lahat ng oras na 'to? Ang lalaking pinayagan ninyong idate ko? Ang lalaking kinahuhumalingan ko at minamahal ko? Ang lalaking nagmamahal sa akin? Ang lalaking gusto kong makasama habambuhay? Ang tatay ng lalaking 'yon?"Walang nagsalita sa kanilang dalawa.Napaatras ang hakbang ko pabalik habang umiling-iling. "Iyon ba ang sinasabi niyo?"Bumuntong-hininga si Mama na tila ba may ipinapaliwanag siya sa isang bata. "Hershey, makinig ka, maganda ito para sa pamilya natin. Tataas ang posisyon natin sa lipunan.Magkakaroon ng kapangyarihan ang tatay mo.Irerespeto na tayo ng lahat. Ang magiging mga anak mo ay magiging parang royalties.""Manahimik ka, Ma!" sigaw ko, pumuputok ang boses ko sa galit at sakit.Napa-singhap siya na parang sinampal ko siya. Sige, baka nga nasampal ko siya—

Bumuga nang malakas ng hangin si Rain, at nanigas ang buong katawan niya sa ilalim ko."Puta naman," mura niya, sabay tulak sa akin pababa ng kandungan niya nang napakabilis kaya halos mauntog ako pabalik sa upuan ko.Bago pa ako makapag-react, nakalabas na siya ng kotse.Nakatitig ako sa kanya habang gulat na gulat. Sinusuklay niya ng mga daliri ang buhok niya at pabalik-balik na naglalakad sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kotse. Nagmura siya nang mahina, napakuyom ang mga kamay niya bago mabilis na tumalikod at naglakad patungo sa mga puno hanggang sa lamunin ng dilim.Nakatunganga lang ako roon, tila naging bato.Litong- lito. Natatakot.At bago ko pa mamalayan, nagsimula nang umagos ang mga luha sa mga pisngi ko.Hindi ko alam kung gaano siya katagal nawala o kung gaano ako katagal umiyak bago ko narealize na binubuksan na niya ang pinto ng kotse.Hindi ko siya nakitangdumating, hindi ko narinig ang mga hakbang niya. Pero naroon siya—hinihila ako papunta sa mga bisig niya, niyakap