Taken by the Mafia Don のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Limang Taon Na ang NakalipasNakatapat ang kamay niya sa aking leeg—hindi pinipisil, hindi sinasakal. Nandoon lang, pero nanginginig iyon. Nanginginig siya.Naninigas ang buo niyang katawan, at galit na galit ang kanyang mga mata na hindi ko maipaliwanag. Hindi ko pa siya kailanman nakitang ganito."Huwag mo nang uulitin iyon," galit niyang sabi.Takot ang naramdaman ko sa buo kong katawan.Mabilis akong tumango at napahinto sa paghinga. Pero hindi pa rin iyon sapat sa kanya."Gusto kong marinig," mariin niyang utos.Bumuka ang aking bibig, pero walang lumabas na salita. Hindi siya kumilos at hindi rin kumurap. Nakakatakot ang katahimikan sa pagitan naming dalawa."Hindi... hindi ko na uulitin," mahina kong bulong.Huminga nang malalim si Rain. Mabilis ang pagtaas at pagbaba ng kanyang dibdib na para bang pilit niyang pinapakalma ang sarili. Dahan-dahan niyang inalis ang kamay niya sa aking leeg. Sumandal siya sa upuan at itinakip ang kamay sa kanyang mukha habang nakapikit.Napalunok

Pero hindi ko inalis ang buhok na tumabing sa mukha ko o bumangon man lang. Nanatili lang akong nakahiga, nakapikit, at hindi siya tiningnan. Gusto kong malaman kung ano ang nasa isip niya—kung galit ba siya, nasasaktan, o kung ano man ang nararamdaman niya.Marami akong tanong sa isip ko.Akala ko gusto ng mga lalaki ang pakikipagtalik. Pangalawang beses ko na itong sinubukang akitin siya, pero tinatanggihan pa rin niya ako.Batay sa mga nabasa ko at sa mga nakita ko sa ibang tao, dapat ay pumayag na siya. Pero matigas pa rin ang ulo niya at ayaw niyang magpadala. Dahil doon, bumalik na naman ang masasamang iniisip ko.Tulad ng...Bakit ayaw niya?Alam ko naman ang sinabi niya noon. Pero hindi mo rin ako masisisi kung mapaisip pa rin ako.Tahimik kaming dalawa nang ilang sandali hanggang sa marinig ko ang boses niya mula sa kabilang bahagi ng silid.“Bakit mo ginagawa ito, Hershey?”Noong una, mahinahon lang ang tanong niya. Pero maya-maya, tumaas ang boses niya at napuno iyon ng gali

Nanatili ako sa banyo kahit matagal nang umalis si Mama. Wala naman akong ginagawa roon—ayoko lang na makasama siya sa iisang silid habang pilit niya akong kinukumbinsi na hiwalayan si Rain. Hindi mangyayari iyon.May plano ako. At sigurado akong magtatagumpay ang planong iyon. Hindi ko lang inaasahan na si Rain mismo ang magiging hadlang. Alam kong mahal niya ako. Ramdam ko iyon. Sa paraan ng paghalik niya sa akin, sa paraan ng paghawak niya sa akin, at sa paraan ng pananatili ng mga kamay niya kapag niyayakap niya ako. Akala ko sapat na iyon. Akala ko, kung gusto ko ito, gugustuhin din niya—o baka mas higit pa.Pero nag-aalinlangan siya. At iyon ang naging problema.Gayunman, nakikita kong unti-unti na siyang sumusuko sa gusto ko. Kailangan ko lang hintayin ang tamang pagkakataon—sa isang tahimik at pribadong lugar. Isang lugar na walang sinumang makagagambala sa amin.Nang sa wakas ay lumabas ako ng banyo at pumasok sa aking kuwarto, tinawagan ko siya. Hindi niya sinagot ang tawag k

Nagising ako nang biglaan, hawak ko pa rin ang cellphone ko. Ang una kong ginawa ay tingnan ang screen nito—wala pa ring tawag. Wala ring mensahe. Wala pa ring balita mula kay Rain.Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan ko sa sobrang kaba.‘Dapat tumawag na siya. Natatakot na talaga ako.’Pareho naming alam kung ano ang trabaho niya. Hindi niya sinasabi sa akin ang eksaktong ginagawa niya, pero pareho naming alam kung ano ang pinagkakaabalahan niya araw-araw. Delikado ang trabaho niya. Maaari siyang mapatay. Puwede siyang masugatan. Puwede rin siyang mabihag ng mga kalaban.Sa madaling salita, takot na takot ako. Takot para sa buhay niya. Iniisip ko kung ayos lang ba siya, dahil hindi pa ito kailanman nangyari. Hindi pa siya kailanman nawala nang ganito katagal nang hindi man lang nagpaparamdam sa akin.Pero bago ang lahat, dali-dali akong pumunta sa pintuan ng kuwarto ng mga magulang ko at kumatok.Walang sumagot.Binuksan ko ang pinto.Walang tao sa loob."Anong ora

Pagbalik ko sa kuwarto ko, agad akong nagsimulang maghanap ng bakas kung nasaan si Jess. Baka may pinupuntahan siyang party? Baka may nakakita sa kanya?Sa kaunting tulong ng mga kakilala ko—at dahil alam ng maraming tao ang relasyon namin ni Rain—nakuha ko rin ang tamang lokasyon.Nandoon nga siya.Mukhang siya ang may pa-party sa beach house ng ama niya, na humigit-kumulang apatnapu't limang minuto ang layo kapag hindi traffic, at halos isang oras naman kapag mabigat ang trapiko.Napaisip ako.Magbu-book na ba ako ng Grab at pupunta roon?Hindi na ako hihingi ng permiso sa mga magulang ko.Alam ko na ang isasagot nila.Hindi nila ako papayagan.Kaya kung pupunta ako, kailangan kong tumakas.Pero hindi ang pagtakas ang problema.Ang problema ay kung paano ako makakarating doon.Sa huli, nagpasya akong lakasan ang loob ko.Tinawagan ko ulit si Jess.Hindi niya sinagot.Ayos lang lang naman, inaasahan ko na iyon.Nagpadala ako ng mensahe sa kanya.["Nasaan ka?"]Wala siyang sagot.Nag