Taken by the Mafia Don のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Gusto ko nang maramdaman ang pag-angkin niya sa akin. Gustong-gusto kong mapuno niya ako at makasama siya. Gusto kong angkinin niya ang bawat parte ng katawan ko na sobrang nangangailangan sa kanya ngayon.Gusto kong galawin at angkinin niya ako… Ang buong ako.Inabot ko ang dibdib niya at sinimulang hawakan ang matitigas niyang kalamnan. Balak ko sanang ibaba pa ang kamay ko patungo sa kanyang tiyan at sa ibabang bahagi ng kanyang katawan para lalong paypayan ang init na nararamdaman ko.Pero bago ko pa magawa iyon, mabilis niyang hinawakan ang dalawa kong kamay gamit ang isa niyang kamay. Sobrang higpit ng hawak niya—medyo masakit, kaya bigla akong nakaramdam ng kaba. Tumigil siya sa ginagawa niya, at biglang naputol ang matinding pagnanasa sa pagitan namin.Pareho kaming hinihingal. Tumingin siya ng diretso sa aking mga mata, at tumitig din ako sa kanya habang nakalutang pa rin ang isip ko sa pagnanasa.Noong sandaling iyon, saka ko lang naisip na kahit may pagnanasa sa kanyang mga

Lalo pang humigpit ang hawak niya sa aking leeg.Sa bawat pagpupumiglas at pagsusumikap kong maitulak siya, lalong bumabaon ang kanyang mga daliri. Sumasakit at nawawalan ng hangin ang aking baga, nagdidilim ang aking paningin, at naisip ko—‘Mamamatay na ako.’Dito. Sa ganitong paraan. Sa ilalim niya. Binalot ako ng matinding takot at panginginig.Hindi ako pwedeng mamatay. Hindi maaari.Kailangan ako ni Kiel. Kailangan kong mabuhay para sa kanya.Anong mangyayari sa kanya kapag nawala ako?Anong gagawin ni Rain sa kanya kung wala ako para protektahan siya?Bumuhos ang mga luha sa aking mga mata habang nagsimula akong magmakaawa.“Rain, pakiusap… bitawan mo ako. Pakiusap, nagmamakaawa ako sa 'yo.” Mahina, paos, at halos pabulong na lang ang boses ko. “Pakiusap, huwag mong gawin 'to. Patawad.”Nagsimula ng magdilim ang aking paningin. Umiikot ang paligid at paunti-unting nawawalan ng lakas ang aking katawan kada segundo. Mabigat ang pakiramdam ng aking mga kamay at paa. Nawawala na an

Sobrang pagod na ako ngayong araw, kaya nagdesisyon akong patulugin nang maaga si Kiel. Hindi ko alam kung bakit ako ganito kapagod. Siguro dahil sa pag-aabang ko gabi-gabi, sa pag-aakalang darating si Rain. Isang malaking katangahan, dahil alam naman nating lahat na hindi siya dumarating. Inipon at pinatagal ko lang ang sarili kong paghihirap.Lagi rin akong kinakabahan at balisa habang iniisip kung anong nasa isip ni Rain at kung paano siya magpapakita, kaya lalo akong hindi nakakapagpahinga. Halatang-halata ang pagod ko at may maitim na bilog na sa ilalim ng aking mga mata. Baka nakatulong sa pagtatanggal ng eyebags ang makeup, pero sobrang pagod na akong mag-ayos. Pagod na ako sa lahat. Matutulog na lang ako ngayong gabi. Kung gusto niyang pumunta, bahala siya.Pero ngayong araw, pagod ako at wala akong planong sakyan ang mga trip niya. Hindi ko na hahayaang paglaruan pa niya ako.Mabilis akong naligo, nagsuot ng simpleng t-shirt, at nahiga na sa kama. Pero sa sandaling lumapat ang

“Sino ang nagbigay sa 'yo ng pahintulot na hawakan ako?”“Sige, sige... Pasensya na, hindi na kita hahawakan, mababali na ang braso ko!” sigaw ko habang nanginginig ang boses, dahil mas lalong humigpit at hindi ko na kayang tiisin ang diin sa pulsuhan ko.Pagkatapos ay umupo siya sa kama, nakaharap sa akin, malamig at matigas ang mga mata habang nagtatanong sa mababang boses na puno ng panganib:“E paano kung gusto kong baliin ang braso mo? Paano kung gusto kong baliin ang leeg mo?” sabi niya habang binibitawan ang kamay ko. Nakaramdam ako ng kaunting kaginhawahan, ngunit mabilis itong napalitan ng matinding takot.Mabilis ding dumapo ang mga kamay niya sa leeg ko, ramdam na ramdam ang banta. Ang kaunting bakas ng lalaking kilala ko noon ay tuluyan nang naglaho; iniwan niya akong kasama ang isang estranghero.“Paano kung gusto kong baliin ang leeg mo? Paano kung ganoon?” tanong niya sa isang nakakagimbal na pabulong na boses.Mabilis niya akong itinulak at binitawan, kaya napahabol ako

Hindi ako sikat. Hindi ako 'yung tipong ganoong babae. Isa lang akong simpleng babaeng tahimik na ginagawa ang sariling mga bagay—'yung tipong laging nasa gilid at likod lang.Napakahina ng boses ko nang sabihing, “Pasensya na,” sa pag-aakalang hahayaan na lang niya ako at aalis na. Pero binigyan niya ako ng isang kakaibang tingin. Hindi ko maipaliwanag kung paano, dahil bigla na lang nagkaroon ng galit sa kanyang mga mata.Tumingin siya sa akin na parang may nagawa akong napakasamang kasalanan sa kanya, at napakatalim ng kanyang titig. Nakatutok ang mga mata niya sa akin, at sumpa man, naramdaman ko ang init ng kanyang tingin. Pinawisan ako sa buong katawan habang pinagsisisihan na kinausap ko pa siya.Umasa ako na ang paghingi ko ng pasensya ay magpapaalis sa kanya, pero lalo lang nitong pinalala ang kanyang galit.Alam ko ang tungkol sa pagiging magagalitin ni Rain. Mayroon siyang anger issue. Tinatawag nila siyang Diyos ng Galit. At nang hindi ko sinasadya, pinalaki ko ang apoy sa