Taken by the Mafia Don のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

"Kung ganun, bakit ka naka-uniporme ng pulis? Bakit mo ako pinatabi?"Agad na napawi ang palabirong tono sa mukha ni Jess habang nagsisimulang maging seryoso ang kanyang hitsura. Yumuko siya upang pumantay sa akin, at ang kanyang mga mata ay diretsong nakatitig sa akin. Bumaba ang kanyang boses, mababa at seryoso."Sige na, Shey," sabi niya, gamit ang palayaw ko noong bata pa ako na tanging mga kaibigan at pamilya ko lang ang tumatawag sa akin. Nagdulot iyon ng panlalamig sa buo kong katawan. "Pareho nating alam kung bakit kita pinatabi. Pareho nating alam kung bakit ako narito."Alam ko ang ibig sabihin ni Jess. Syempre, narito siya para doon... Pero may bahagi sa akin, isang malaking bahagi, ang nag-iisip na baka misunderstanding lang ang lahat ng ito, at hindi naman kasing lala ng iniisip ko ang mga nangyayari.Habang umiiling ako, sinusubukang itulak pabalik ang tumataas na takot, nagtanong ako,"Hindi ko maiintindihan... Ibig kong sabihin, ano'ng gusto mo?" Ang tanong ay tunog tan

May paraan sa kung paano niya iyon sinabi, at mayroong nanlalaking mga mata na nagsasabi sa akin na seryoso siya sa bawat salitang binitiwan niya. At doon ko narealize, sa mismong sandaling iyon, na hindi lang para sa sarili ko ang ipinaglalaban ko—lumalaban ako para kay Kiel. Sa aking anak.Ano ba ang iniisip ko? Na pwede na lang akong magmaneho palayo at hindi niya ako hahabulin? Na kahit paano ay makakatakas ako sa kanya?Bumuntong -hininga ako, at tinanggap na hindi ko naman siya matatakasan.Maaaring nakita ni Jess ang pagsuko sa aking mga mata dahil agad na nagbago ang kanyang kilos. Bumalik ang kanyang palakaibigang ngiti, at ang kanyang ekspresyon ay naging ang maamo at pamilyar na mukha na naaalala ko—maliban sa hindi ko naman talaga siya kilala, 'di ba? Yung isang side ng kanyang pagkatao ang tinutukoy ko.Close ba talaga kami? Hindi kami kailanman nagkasama nang kaming dalawa lang. Ang tanging mga oras na kasama ko siya ay kapag naroon si Rain."Sige, sasama na ako," sabi k

Pinagdikit ko ang aking panga dahil sa gigil. "Hindi ko iiwan ang mga alaala ng anak ko," mabilis kong sabi.Lumabas ang mga salita sa bibig ko bago ko pa sila mapigilang ilabas, at agad kong naramdaman ang paghigpit ng hawak ni Kiel sa gilid ko. Sumulyap ako sa ibaba at nakitang nakakapit siya sa akin, ang maliliit niyang kamay ay nakakuyom sa aking jacket. Matigas ang katawan niya. Ang malalaki at walang muwang niyang mga mata ay puno ng takot.At tumama iyon sa akin na parang isang malakas na suntok sa sikmura—tinakot ko siya.Ang buong biyaheng ito ay siguradong nakakalito para sa kanya. Hindi niya naiintindihan ang nangyayari. Ang tanging alam niya lang ay bigla ko siyang dinala sa isang biyahe kasama ang isang estrangherong lalaki, at ngayon ay nasa isang paliparan kami, at ngayon ay nakikipag gigilan ako sa lalaking ito.Kailangan kong kumalma. Yumuko ako, at humalik sa ibabaw ng kanyang ulo."Kiel," malumanay kong sabi, "kakausapin ko lang ang kaibigan ko rito. May kaunting hin

Pumasok ang kanyang kamay sa kanyang bulsa at naglabas ng isang card, saka ito inilagay sa aking palad."Sa iyo na ito. Bilhin mo ang kahit anong gusto mo—mag-redecorate ka, mag-shopping, magpakasaya ka. Gumastos ka."Nakatitig ako sa itim na card sa aking kamay. Para na rin itong isang pares ng kadena.Nanginginig ako habang nagsasalita. "Iyon lang ba?"Ngumisi si Jess. "Sa tingin ko ay iyon na ang kabuuan niyon. O, sandali—" Pumasok muli ang kamay niya sa kanyang likuran at naglabas ng isang nakatuping papel. Saan ba niya nakuha ang lahat ng mga bagay na ito?"Ito ang mga rules ng bahay," sabi niya, habang idinuduldol niya ito sa aking kamay. "Basahin mo. Alamin mo. Sundin mo."Ikinuyom ko ang mga daliri ko sa papel, pero ang buo kong katawan ay nanginginig sa galit.‘Maligayang pagdating sa bago mong buhay, Hershey. Maligayang pagdating sa iyong gintong kulungan.’"Ngayon," sabi ni Jess, na parang tapos na siya sa lahat ng kailangan niyang ipaliwanag, "gusto mo bang ilibot kita sa

Mukhang hindi siya naniniwala sa narinig niya, pero tumango pa rin siya.Nagpakawala ako ng buntong- hininga, tumayo at nag-aalanganin akong naglakad patungo sa pinto sa unahan. Mabilis ang kabog ng dibdib ko habang inaabot ang hawakan ng pinto. Hindi ako handa para rito.Inihanda ko ang sarili ko at binuksan ang pinto. Napasinghap ako nang malalim.Hindi si Rain.Ang lalaking nakatayo sa kabilang panig ng pinto ay ngumiti, ang kanyang mga mata ay kumikislap sa kakaibang emosyon."Namatay ka ba sa pangungulila sa akin, my dear Shey?"Bago pa ako makatugon, pinalibutan niya ako ng isang yakap.Nanigas ang katawan ko, naparalisa sa gulat.Nangulila nga ba ako sa kanya?Bahagya siyang umatras, idinalaw ang kanyang ulo. "Nasaan si Kiel? Pwede ko ba siyang makita?" Lumunok ako.Si Jess.Ano'ng ginagawa niya rito? Hindi ko naisip na makikita ko siyang muli.At bakit siya kumikilos na parang magkaibigan kami? Dahil hindi naman kami magkaibigan.Naramdaman ko iyon. May iba pang nangyayari ri