ตอนที่ 2 ผีเน่ากับโลงผุ

คำพูดของหญิงสาวคนนั้นเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ขนาดใหญ่ที่ทุบลงกลางใจมาริสาเข้าอย่างจัง เธอหูอื้อไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนพื้นกระเบื้องใต้ฝ่าเท้ากำลังยุบตัวลงไป โลกทั้งใบหมุนคว้าง การนอกใจว่าเจ็บปวดแล้ว แต่การที่ผู้หญิงอีกคนมาประกาศว่า กำลังท้องลูกของผู้ชายที่เธอรัก มันเกินกว่าที่หัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งจะรับไหว

“เงียบไปเลยนะแพท!” นพหันไปตวาดหญิงสาวคนนั้นเสียงเข้ม ท่าทางลุกลี้ลุกลนทำอะไรไม่ถูก

“ทำไมแพทต้องเงียบด้วยล่ะคะพี่นพ ในเมื่อแพทพูดความจริง! พี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะไปเลิกกับมันเดือนนี้!” ผู้หญิงที่ชื่อแพทเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แววตาท้าทายมาริสาอย่างเปิดเผย

“สา... สาฟังพี่ก่อนนะ พี่มีเรื่องต้องคุยกับสา พี่อธิบายได้ทุกอย่าง เราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะนะคนดี” นพหันมาหาคนรักเก่าด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน เขาทำท่าจะลุกขึ้นและเอื้อมมือมาจับแขนเธอ

เพียะ!!

ฝ่ามือบางของมาริสาตวัดตบลงบนใบหน้าของนพเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นร้าน ท่ามกลางความตกตะลึงของลูกค้าคนอื่นๆ ที่หันมามองเป็นตาเดียว ใบหน้าของนพหันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏชัดบนซีกแก้มขวา

“อย่าเอามือสกปรกของแกมาแตะตัวฉัน!” มาริสากัดฟันพูด ดวงตาคู่สวยแดงก่ำแต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด

“นี่แกกล้าตบผัวฉันเหรอฮะ!” แพทลุกพรวดขึ้นมาทันที เมื่อเห็นนพถูกทำร้ายเธอพุ่งตัวข้ามโต๊ะหมายจะเข้ามาจิกหัวมาริสา แต่มาริสาไวกว่า หญิงสาวคว้าแก้วน้ำแข็งพลาสติกบนโต๊ะ สาดทั้งน้ำอัดลมสีดำและก้อนน้ำแข็งใส่หน้าแพทอย่างจังจนเปียกมะลอกมะแลกไปทั้งตัว

“กรี๊ดดด! นังบ้า! แกทำอะไรของแกเนี่ย!”  แพทกรีดร้องเต้นเร่าๆ ยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตาตัวเองด้วยความโกรธแค้นมาริสาวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะกระแทกเสียงดัง มองคนทั้งคู่ด้วยสายตาขยะแขยงเป็นครั้งสุดท้าย

“เชิญเสวยสุขกันไปเถอะ หญิงก็ร้ายชายก็เลว ผีเน่ากับโลงผุเข้ากันได้ดีจริงๆ ถือซะว่าฉันทำบุญทำทานกรวดน้ำให้สัมภเวสีก็แล้วกัน ลาก่อนชาตินี้อย่าได้พบเจอกันอีกเลย” สิ้นคำพูดตัดรอน มาริสาก็หันหลังเดินก้าวฉับๆ ออกจากร้านไปอย่างรวดเร็วและเด็ดเดี่ยว แผ่นหลังของเธอตั้งตรง ไม่มีการหันกลับไปมองเศษซากความรักที่พังทลาย

ที่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วินาที แพทพยายามจะวิ่งตามออกไปเอาเรื่อง แต่นพรีบคว้าแขนเธอเอาไว้แน่น เขาล้วงธนบัตรใบละห้าร้อยในกระเป๋าสตางค์วางทิ้งไว้บนโต๊ะ เพื่อจ่ายค่าอาหารและค่าตกใจให้กับทางร้าน แล้วรีบดึงแขนแพทที่กำลังดิ้นรนโวยวายให้เดินออกจากร้านไปอีกทางหนึ่งด้วยความอับอาย

เมื่อเดินพ้นระยะสายตาของผู้คน มาริสาก็ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นเอาไว้รินไหลลงมาอาบสองแก้ม ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นเมื่อครู่พังทลายลง เธอเดินร้องไห้ไปตามริมถนนยามค่ำคืนอย่างไม่อายใคร รู้สึกว่าตัวเองโง่เง่าและสูญเสียเวลาไปกับผู้ชายไม่เอาไหนคนหนึ่งมาตั้งหลายปี หญิงสาวเดินไปเรื่อยๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัว หวังเพียงแค่หารถแท็กซี่สักคันเพื่อพาร่างกายและหัวใจที่บอบช้ำกลับไปซุกตัวร้องไห้ที่ห้องพัก โดยไม่รู้เลยว่า ค่ำคืนที่เลวร้ายของเธอยังไม่จบลงเพียงแค่นี้ และโชคชะตากำลังจะเล่นตลกพาเธอไปพบกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต

มาริสาก้าวเท้าฉับๆ ออกมาจากร้านโจ๊กริมถนนด้วยหัวใจที่แตกสลาย น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ร่วงเผาะลงมาอาบสองแก้มทันทีที่หันหลังให้ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าจะฝากชีวิตไว้ ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังมันจุกแน่นอยู่กลางอกจนแทบหายใจไม่ออก สี่ปีที่คบกันมาไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อเทียบกับผู้หญิงคนใหม่ที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขา

หญิงสาวปาดน้ำตาที่บดบังทัศนวิสัยออกลวกๆ สองขาเรียวภายใต้กระโปรงทรงสอบสีเข้มก้าวไปตามฟุตบาทที่เปียกชื้นจากฝนที่เพิ่งขาดเม็ด เธอไม่กลัวว่านพจะตามมา เพราะรู้ดีว่าผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบนั้นคงเลือกที่จะโอ๋ภรรยาใหม่มากกว่าจะมาสนใจแฟนเก่าที่เพิ่งสาดน้ำแข็งใส่หน้า ท้องถนนยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ยังคงขวักไขว่ไปด้วยรถยนต์ มาริสาตัดสินใจโบกมือเรียกแท็กซี่คันสีชมพูคาดเขียวที่วิ่งผ่านมาพอดีเพื่อกลับหอพักแถวอโศก

เธอทรุดตัวลงนั่งบนเบาะหลัง ปิดประตูรถแล้วเอนศีรษะพิงกระจกด้วยความอ่อนล้าขั้นสุด ทั้งเหนื่อยจากงานบัญชีที่ต้องทำโอทีจนดึกดื่น และยังต้องมาใจสลายเพราะเรื่องความรัก

“ไปไหนครับคุณลูกค้า” เสียงแหบพร่าของโชเฟอร์วัยกลางคนดังขึ้นทะลุความเงียบ

“ไปอโศกค่ะพี่” มาริสาตอบสั้นๆ โดยไม่ได้ใส่ใจมองหน้าคนขับ เธอหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลซึมออกมาเงียบๆ หวังเพียงแค่ให้ถึงห้องพักไวๆ จะได้ทิ้งตัวลงนอนและร้องไห้ให้พอ โชเฟอร์แท็กซี่ลอบมองผู้โดยสารสาวผ่านกระจกมองหลัง ภายใต้แสงไฟสลัวจากริมถนน 

เขาเห็นใบหน้าสวยหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ผิวพรรณขาวผ่องที่โผล่พ้นชุดยูนิฟอร์มพนักงานออฟฟิศชวนให้เกิดความคิดอกุศล ชายวัยกลางคนเหยียบคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไป แต่แทนที่จะมุ่งหน้าไปยังถนนสายหลัก เขากลับหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางลัดที่เปลี่ยวและมืดมิดกว่าปกติ มาริสาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่ารถเลี้ยวโค้งบ่อยผิดปกติ สองข้างทางไม่มีแสงไฟจากตึกสูงหรือร้านรวงอย่างที่ควรจะเป็น มันเป็นถนนเส้นเล็กๆ ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยพงหญ้ารกชัฏและตึกร้างที่ดูน่ากลัว

“พี่คะ นี่มันไม่ใช่ทางไปอโศกนี่คะ” เธอร้องทักด้วยความตกใจ สัญชาตญาณระวังภัยเริ่มทำงาน ร่างบางขยับนั่งตัวตรง มือเรียวกำสายกระเป๋าสะพายแน่น

“ทางหลักมันรถติดครับน้องสาว พี่เลยพามาทางลัด ซอยประชาร่วมใจนี่ทะลุไปแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว” โชเฟอร์ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่สายตายังคงจ้องมองเธอผ่านกระจกหลังไม่วางตา แต่คำพูดที่เคยสุภาพเรียกเธอว่าลูกค้าก่อนหน้านี้ได้กลายเป็นน้องสาวไปแล้ว โดยที่มาริสาไม่ทันสังเกตุ

หญิงสาวเริ่มใจคอไม่ดี เธอรู้ดีว่าเส้นทางนี้มันอ้อมและเปลี่ยวเกินไป มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายเพื่อควานหาโทรศัพท์มือถือ หวังจะโทรหาเพื่อนหรือใครสักคนให้รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ยังไม่ทันจะได้หยิบโทรศัพท์ออกมา รถแท็กซี่คันนั้นก็เกิดอาการกระตุกสองสามครั้งก่อนจะดับวูบลงดื้อๆ ท่ามกลางความมืดมิดของถนนสายเปลี่ยว

“อ้าว รถเป็นอะไรวะเนี่ย”

ชายคนขับสบถเสียงดัง ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไปเปิดฝากระโปรงหน้าเพื่อตรวจดูเครื่องยนต์ มาริสานั่งตัวสั่นอยู่เบาะหลัง บรรยากาศภายนอกเงียบสงัดจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไร เธอลังเลว่าจะเปิดประตูลงไปดีหรือไม่ แต่จู่ๆ ประตูรถฝั่งที่เธอนั่งอยู่ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับร่างทะมึนของคนขับที่พุ่งพรวดเข้ามา

“ลงมาเสียดีๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว!”

เสียงตวาดกร้าวมาพร้อมกับประกายวาววับของมีดพับเล่มเขื่องที่จ่อเข้ามาใกล้หน้าท้องของเธอ มาริสาเบิกตากว้าง ร่างกายชาวาบด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“อย่า! อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันมีเงินในกระเป๋า นายเอาไปให้หมดเลย ขอแค่ปล่อยฉันไป” เธอละล่ำละลักอ้อนวอน น้ำตาที่เพิ่งแห้งไปทะลักออกมาอีกครั้ง มือสั่นเทาพยายามยื่นกระเป๋าสะพายให้

“หุบปาก! กูไม่ได้อยากได้แค่เงิน ลงมานี่!” คนร้ายไม่ฟังเสียง มันเอื้อมมือหยาบกร้านมากระชากแขนเรียวอย่างแรงจนร่างของมาริสาถลาลงมาจากเบาะรถไปกองกับพื้นถนน ด้วยความที่ใส่รองเท้าคัตชูส้นสูง ทำให้จังหวะที่ถูกกระชากลงมานั้นข้อเท้าของเธอพลิก ร่างบางเสียหลักล้มคว่ำลงไปอย่างแรง