ตอนที่ 3 จัดการขยะสังคม

คนร้ายที่ดึงแขนเธอไว้ก็เสียหลักล้มตามลงมาด้วย น้ำหนักตัวของมันกดทับลงบนร่างบาง และในจังหวะที่ชุลมุนนั่นเอง มีดที่จ่ออยู่ด้านหลังก็แทงทะลุเนื้อผ้าเข้าไปในผิวเนื้อขาวผ่องของมาริสาทันทีความเจ็บปวดแล่นปลาบไปทั่วแผ่นหลัง เลือดสีแดงสดซึมเปื้อนยูนิฟอร์ม แม้บาดแผลจะไม่ได้ลึกถึงอวัยวะภายใน แต่มันก็เจ็บจนเธอแทบจะขาดใจ ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปคนละทางตามแรงกระแทก

นี่คือโอกาสเดียวที่เธอมี มาริสากัดฟันสู้กับความเจ็บปวด เธอรีบยันกายลุกขึ้น ทิ้งรองเท้าส้นสูงที่ทำให้วิ่งลำบาก แล้วออกตัววิ่งเท้าเปล่าขึ้นมาบนถนนฝั่งที่มุ่งหน้าไปสู่เส้นทางหลัก เลือดหยดลงตามพื้นถนนทุกย่างก้าว หญิงสาววิ่งหน้าตั้งโดยไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ขอแค่รอดพ้นจากนรกตรงนี้ก็พอ

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง รถตู้ยุโรปคันหรูสีดำเงากำลังแล่นมาตามเส้นทางด้วยความเร็วคงที่ ภายในรถคือ รังสิมัณ ประธานบริหารหนุ่มลูกครึ่งที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการคุยธุรกิจ เขาใช้เส้นทางนี้เป็นประจำเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านพักย่านเลียบด่วนเอกมัย-รามอินทรา โดยมีศิริศักดิ์เป็นคนขับ และนาธานนั่งอยู่เบาะหน้าคู่กันแสงไฟหน้ารถสาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากความมืดข้างทาง

“เฮ้ย!” ศิริศักดิ์ร้องลั่น เท้าเหยียบเบรกกะทันหันจนตัวรถกระตุกอย่างแรง

เอี๊ยดดดด!เสียงยางบดถนนดังสนั่น ร่างของรังสิมัณที่นั่งอยู่เบาะหลังพุ่งไปด้านหน้าเล็กน้อย รถตู้คันหรูหยุดชะงักห่างจากร่างของหญิงสาวเพียงไม่กี่คืบ แรงปะทะมีเพียงเล็กน้อยแต่มันก็มากพอที่จะทำให้คนที่บาดเจ็บและอ่อนแรงอยู่แล้วล้มพับหมดสติไปกองอยู่หน้ารถชายโฉดที่วิ่งตามออกมาหยุดชะงักงันเมื่อเห็นรถตู้คันใหญ่ มันเตรียมจะหันหลังวิ่งหนีกลับไปที่รถแท็กซี่ของตัวเองรังสิมัณมองฝ่าความมืดผ่านกระจกหน้ารถ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองข้ามรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ โดยเฉพาะเสื้อผ้าที่ผู้หญิงคนนั้นสวมใส่

“นายทั้งสองคนลงไปดูสิ... นั่นมันชุดฟอร์มของบริษัทเราไม่ใช่หรือ?” รังสิมัณเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

“ใช่ครับบอส!” นาธานตอบรับทันทีที่เพ่งมองชัดๆ

“ศักดิ์ นายเอาเทปกาวพันมือพันเท้าไอ้สวะนั่น แล้วพามันไปส่งสถานีตำรวจ แจ้งข้อหาให้หนักที่สุด ฉันกับนาธานจะพาผู้หญิงคนนี้ไปโรงพยาบาล... ทั้งหมดแยกกันไปทำหน้าที่”

สิ้นคำสั่งเด็ดขาด สองบอดี้การ์ดก็พุ่งตัวลงจากรถราวกับพยัคฆ์ล่าเหยื่อ ศิริศักดิ์ตรง  เข้าชาร์จชายขับแท็กซี่ จับทุ่มลงกับพื้นและจัดการล็อกตัวไว้อย่างง่ายดาย ขณะที่  รังสิมัณเปิดประตูรถก้าวลงมาด้วยตัวเอง

บอสหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆ ร่างที่หมดสติ เมื่อพลิกตัวเธอขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาสะดุดตาคือด้ามมีดที่ปักคาอยู่บริเวณแผ่นหลังด้านซ้าย เลือดสีแดงฉานไหลซึมจนเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่ม ใบหน้าสวยหวานที่เคยเห็นก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่แต่ในแผนก ตอนนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด

รังสิมัณสอดท่อนแขนแกร่งช้อนร่างของเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวัง น้ำหนักของเธอเบาจนเขานึกแปลกใจ ชายหนุ่มก้าวขึ้นรถตู้โดยให้นาธานมาทำหน้าที่ขับรถแทน เขาไม่สามารถวางเธอลงบนเบาะได้เพราะเกรงว่ามีดจะถูกกดทับจนแผลลึกกว่าเดิม

ชายหนุ่มตัดสินใจนั่งลงบนเบาะกว้าง วางร่างบางให้นั่งคร่อมอยู่บนตักของเขา โดยให้ใบหน้าของเธอพิงซบลงบนลาดไหล่หนา ท่อนแขนแข็งแรงโอบประคองช่วงเอวบางไว้อย่างมั่นคงเพื่อไม่ให้ร่างของเธอขยับเขยื้อนตามแรงเหวี่ยงของรถ เลือดจากแผ่นหลังของเธอซึมเปื้อนเสื้อสูทราคาแพงระยับของเขา แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชายระดับรังสิมัณจะหยิบยกมาใส่ใจ

“ขับให้เร็วที่สุดนาธาน” เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม สายตาก้มลงมองเสี้ยวหน้าที่หลับพริ้ม ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนเขารู้สึกหงุดหงิดในใจอย่างประหลาด เขาไม่ชอบเห็นคนของเขาต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาแบบนี้

เพียงไม่นาน รถตู้หรูก็พุ่งทะยานเข้ามาจอดยังหน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง รังสิมัณอุ้มร่างของมาริสาวางลงบนเตียงรถเข็นที่บุรุษพยาบาลเตรียมรอรับ หญิงสาวถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉินทันที

หลังจากนาธานไปจัดการเรื่องเอกสารและที่จอดรถเรียบร้อย เขาก็เดินตามมาสมทบกับเจ้านายที่หน้าห้องผ่าตัด รังสิมัณมอบนามบัตรทิ้งไว้ให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เดินทางมาสอบปากคำเบื้องต้น เพื่อยืนยันว่าเขาจะเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายและดูแลผู้เสียหายรายนี้เองเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ดูยาวนาน ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก ทีมแพทย์และพยาบาลเดินออกมาด้วยสีหน้าผ่อนคลายลง รังสิมัณลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้าวเข้าไปหาทันที

“พนักงานของผมเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ?”

“ตอนนี้หมอได้เอามีดที่คาอยู่ออกจากด้านหลังให้คนไข้แล้วนะครับ โชคดีมากที่ทิศทางของมีดเฉียงออกไป ไม่ได้โดนไตหรืออวัยวะสำคัญภายใน”  คุณหมอวัยกลางคนอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ส่วนบาดแผลตามร่างกายอื่นๆ ก็มีแค่รอยถลอกและอาการฟกช้ำครับ ด้านสมองหมอสั่งสแกนดูอย่างละเอียดแล้ว ไม่ได้รับการกระทบกระเทือนแต่อย่างใดถือว่าพ้นขีดอันตรายแล้วครับ” รังสิมัณพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว

“ตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังจะนำตัวคนไข้ไปพักฟื้นที่ห้องพิเศษนะครับ ทางญาติตามไปได้เลย หมอขอตัวไปดูเคสอื่นก่อนนะครับ”

“ขอบคุณมากครับหมอ”

เมื่อแยกจากคุณหมอเพียงไม่นาน รถเข็นเตียงผู้ป่วยก็ถูกเข็นออกมา มาริสายังคงหลับใหลไม่ได้สติ รังสิมัณเดินตามเตียงนั้นไปจนถึงห้องพักฟื้นพิเศษระดับวีไอพี พยาบาลจัดการย้ายร่างของเธอลงบนเตียงนุ่มและจัดท่านอนตะแคงเพื่อไม่ให้กดทับแผลด้านหลัง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยและเจ้าหน้าที่เดินออกไป รังสิมัณก็หันมาหานาธานและศิริศักดิ์ที่เพิ่งเดินทางมาสมทบ

“ศักดิ์... นายไปประสานงานกับฝ่ายบุคคล ตรวจสอบดูสิว่าเธอทำอยู่แผนกอะไรในบริษัทเรา และมีอายุงานกี่ปีแล้ว” แม้บริษัทของเขาจะมีพนักงานหลายพันคน และในส่วนแผนกการเงินจะมีพนักงานเพียงแค่ยี่สิบกว่าชีวิต แต่ประธานบริหารอย่างเขาก็ไม่ได้มีเวลามาจดจำหน้าตาพนักงานระดับปฏิบัติการทุกคน

ศิริศักดิ์รับคำสั่งและโทรศัพท์ไปจัดการทันที รอเพียงไม่ถึงสิบห้านาที ข้อมูลทั้งหมดก็ถูกส่งตรงมายังสมาร์ทโฟนของบอดี้การ์ดหนุ่ม

“ได้เรื่องแล้วครับบอส” ศิริศักดิ์รายงาน “เธอชื่อ นางสาวมาริสา นพวงศา อายุ 26 ปี เป็นพนักงานบัญชีและการเงินครับ ทำงานกับบริษัทเรามาได้สองปีแปดเดือนแล้ว

ประวัติการทำงานดีเยี่ยม ฐานเงินเดือนปัจจุบันอยู่ที่ สองหมื่นแปดพันเก้าร้อยห้าสิบบาทครับ” รังสิมัณรับฟังข้อมูลเงียบๆ สายตาคมคายทอดมองไปยังร่างที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ทำงานหนักเพื่อเงินเดือนสองหมื่นกว่าบาท กลับต้องมาเจอเรื่องเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพียงเพราะความมักง่ายของคนเลวบางคน

“ดีมาก...” บอสหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องคนสนิท “คืนนี้จัดคนมาเฝ้าหน้าห้องเธอไว้หนึ่งคน ส่วนพรุ่งนี้เช้า... พวกนายสองคนขับรถไปรับฉันเร็วกว่าปกติสักครึ่งชั่วโมงนะ ฉันจะแวะมาดูอาการพนักงานของฉันหน่อย”

“รับทราบครับบอส”

รังสิมัณยืนมองมาริสาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องพักฟื้นไป สองบอดี้การ์ดเดินตามหลังเจ้านายไปติดๆ เพื่อมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านพักส่วนตัวที่อยู่เลียบด่วนเอกมัย-รามอินทรา ทิ้งให้ค่ำคืนที่แสนวุ่นวายนี้ค่อยๆ ผ่านพ้นไป พร้อมกับชะตาชีวิตของมาริสาที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาลนับจากวินาทีที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมา