All Chapters of ความรักถึงคราวเศร้าจนขาดใจ: Chapter 1 - Chapter 10

เขาเหมือนกำลังยืนยันว่าฉันคิดอย่างไร จึงจ้องมองฉันไม่วางตา“เธอกับเขาโตมาด้วยกัน เวลาที่อยู่ด้วยกันก็นานกว่าฉัน เรื่องหมั้นหมายก็เป็นความต้องการของผู้ใหญ่ ฉันเองก็จะไม่เข้าไปยุ่ง”“เธอวางใจได้ ฉันตั้งใจจะลาออกจริง ๆ ไม่ได้หึงและไม่ได้ประชดประชัน”ลู่หวยยังอยากจะพูดอะไรบางอย่างต่อแต่เหอเจียเจียกลับโผล่หน้าออกมา เสียงดังมาจากในห้องทำงาน“อาหวย นายเอาชุดชั้นในของฉันไปไว้ไหน ชุดลูกไม้นั่นน่ะ......”เธอสบตากับฉัน ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นได้แล้วพูดอย่างดูไร้เดียงสา“ขอโทษนะคะ ไม่รู้ว่าคุณยังอยู่ที่นี่ ฉันกับอาหวยอยู่ด้วยกันมานานจนเผลอลืมไปว่าคุณยังเป็นแฟนของเขา”ฉันตอบรับส่ง ๆ แล้วเดินออกจากบริษัทไปเช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่แม่รู้ข่าวว่าฉันออกจากโรงพยาบาล แม่ก็โทรมาหา“ลูก เป็นยังไงบ้าง ร่างกายดีขึ้นหรือยัง แม่เองก็แก่แล้ว อยากให้ลูกรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ หลายปีมานี้ลูกเอาแต่ตามอยู่ข้างหลังลู่หวย ไม่มีทั้งสถานะและฐานะ แถมยังต้องถูกคนในครอบครัวเขาดูถูกอีก”“เรื่องทรัพย์สิน ถ้าลูกคิดได้ก็ดีที่สุดแล้ว ถึงทรัพย์สินของพ่อเลี้ยงจะไม่ได้มีมากมายอะไร แต่ก็เพียงพอให้ลูกใช้ชีวิตช่วงบั้นปลาย

ปีนี้ก็เป็นครั้งสุดท้ายแล้วฉันนั่งอยู่ในร้านอาหาร มองเวลาที่ผ่านไปทีละนาทีเลยเวลานัดมานานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ลู่หวยก็ยังไม่ปรากฏตัวขณะที่ฉันกำลังจะโทรหาเขา ท้องฟ้าด้านนอกร้านอาหารก็พลันจุดพลุดอกแล้วดอกเล่าขึ้นมาดอกไม้ไฟเรียงตัวเป็นข้อความ "เหอเจียเจีย สุขสันต์วันเกิดนะ"ทุกคนต่างถูกภาพตรงหน้าดึงดูดความสนใจในที่สุดฉันก็เห็นลู่หวยที่หายตัวไปตลอดเขาสวมสูท ถือช่อกุหลาบ คุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเหอเจียเจียเพื่อขอเธอแต่งงานหน้าจอขนาดใหญ่ของตึกที่อยู่ไม่ไกลก็เริ่มฉายโปสเตอร์งานหมั้นของลู่หวยกับเหอเจียเจีย“ประธานลู่ลงทุนหนักจริง ๆ จอใหญ่ราคานาทีละล้านยังเหมาทั้งจอได้เลย”“แต่ฉันจำได้ว่าแฟนของประธานลู่ไม่ได้หน้าตาแบบนี้นี่”“แฟนอะไรล่ะ เป็นของเล่นคนรวยมากกว่า เรียกได้แค่คนพิเศษเท่านั้นแหละ เห็นคนตรงหน้านั่นไหม ตัวจริงต่างหาก ทั้งคู่โตมาด้วยกัน แถมกำลังจะแต่งงานกันแล้ว”เสียงพูดคุยเหล่านั้นเข้าหูฉัน ฟังอย่างไรก็รู้สึกประชดประชันเหลือเกินที่แท้ไม่ใช่วันครบรอบสิบปี แต่เป็นวันเกิดของเหอเจียเจีย และเป็นงานปาร์ตี้ขอแต่งงานฉันถอนหายใจเบา ๆ แล้วโยนของขวัญที่เตรียมไว้อย่างด

เสียงของลู่หวยเย็นชา ราวกับอยากจะจับตัวฉันกลับไปขอโทษเหอเจียเจียเดี๋ยวนี้ฉันรู้สึกเลื่อนลอยอยู่บ้าง เมื่อก่อนลู่หวยก็เคยปกป้องฉันแบบนี้ตอนนั้นฉันกับลู่หวยเป็นคู่ที่ไม่มีใครมองว่าจะไปกันรอดถึงฉันจะได้เข้าทำงานในบริษัทด้วยความสามารถของตัวเอง แต่ก็หนีไม่พ้นคำครหาว่าฉันใช้เส้นสาย หรือเอาตัวเข้าแลกถึงได้ตำแหน่งนี้มาเมื่อเจอข่าวลือเท็จที่เพื่อนร่วมงานแต่งขึ้นมาเกี่ยวกับฉัน เขาก็ฟ้องคนเหล่านั้นขึ้นศาลโดยตรงเพียงเพราะพวกเขาทำลายชื่อเสียงของฉันเขาบอกว่าชื่อเสียงของฉันสำคัญไม่ต่างจากบริษัท เขาไม่ยอมให้ใครมาดูหมิ่นเด็ดขาดแต่ตอนนี้คนที่เขาปกป้องกลับเปลี่ยนเป็นคนอื่น ไม่ใช่ฉันอีกแล้วเพราะเรื่องนี้ ฉันจึงปฏิเสธที่จะมาออสเตรเลียกับแม่ และปฏิเสธงานที่พ่อเลี้ยงเตรียมไว้ให้ฉันเคยคิดว่าตัวเองกับลู่หวยจะอยู่ด้วยกันจนถึงวันสุดท้าย จนกระทั่งวันหนึ่งฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อน ๆตอนนั้นทุกคนรอบตัวต่างคิดว่าลู่หวยจะแต่งงานกับฉัน คุณชายตระกูลร่ำรวยจะแต่งงานกับซินเดอเรลล่าแต่ลู่หวยกลับหัวเราะเยาะออกมา“พวกนายอ่านนิยายมากไปแล้วหรือไง ยังไงฉันก็ไม่มีทางแต่งงานกับเธอหรอก เธอดี

“เป็นแกใช่ไหม ไอ้สารเลวที่มายุ่งกับเธอ”ฉันขวางหน้าฉวี่ถงโจวโดยไม่รู้ตัว และไม่รู้เหมือนกันว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงได้ผลักลู่หวยออกไปเต็มแรง เขาเซถอยหลัง ก่อนเสียหลักล้มลงกับพื้น แล้วเงยหน้ามองฉัน ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที“เธอผลักฉัน”“เธอถึงกับผลักฉันเพื่อผู้ชายคนอื่น เธอเมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้ เธอรักเขาแล้ว”ลู่หวยพูดจนถึงประโยคสุดท้ายแทบจะตะโกนออกมา แต่ฉันไม่มีเวลาสนใจ เพียงหันไปมองฉวี่ถงโจวอย่างไรเสียเขาก็เป็นคนที่แม่แนะนำให้ฉันดูตัว หากเกิดอะไรขึ้น ฉันเองก็คงอธิบายกับแม่ลำบากฉวี่ถงโจวส่ายหน้าแล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้ฉัน“ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”ลู่หวยลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เมื่อครู่ดูเหมือนเขาจะล้มแรงไม่น้อยสายตาของเขาเลื่อนไปมาระหว่างฉันกับฉวี่ถงโจว ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น“เจียงรั่ว เธอเปลี่ยนไปแล้ว”ตอนที่มองฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและสับสนนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นลู่หวยในสภาพแบบนี้ หัวใจจึงสั่นไหวเล็กน้อยฉันดึงแขนเสื้อของฉวี่ถงโจวอีกครั้ง แล้วเดินผ่านลู่หวยไป“ไม่ใช่ฉันที่เปลี่ยนไป แต่เป็นเพราะคุณไม่รักฉันแล้ว”“คุณกับเหอเจียเจียใช้ชีวิตด

“นี่คือเครื่องรางที่เธอไปขอพรให้ฉันตอนฉันป่วยในตอนนั้น แล้วก็ซื้อสร้อยข้อมือเส้นนี้ให้ฉัน เธอคิดว่าผู้ชายใส่สร้อยข้อมือมันดูไม่ค่อยเหมาะ แต่ฉันไม่เคยถอดมันออกเลย ของพวกนี้ เธอไม่ต้องการแล้วจริง ๆ เหรอ”ลู่หวยก้มหน้าไม่มองฉัน เพียงกำสร้อยข้อมือเส้นนั้นแน่น น้ำเสียงฟังดูน่าสงสารตอนที่ฉันซื้อมา ฉันมองเขาด้วยความดีใจเต็มหัวใจ“ผู้ชายใส่สร้อยข้อมือจะโดนคนอื่นว่าเป็นผู้ชายตุ้งติ้งไหม ถ้าคุณไม่อยากใส่จริง ๆ ก็เก็บไว้ในลิ้นชักดี ๆ ก็ได้”แม้ฉันจะพูดแบบนั้น ตอนนั้นเขาก็สวมมันโดยไม่ลังเล และใส่มาตลอดเก้าปี“ลู่หวย เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป คุณอยากจะพูดอะไร ก็พูดมาตรง ๆ”ลู่หวยยังอยากหยิบไดอารี่ที่ฉันเคยเขียนขึ้นมา เพื่อย้อนนึกถึงเรื่องราวในอดีตกับฉันเมื่อสบตากับฉันอีกครั้ง รอยยิ้มของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ท่าทีดูถอยลงแต่เขาก็ยังเงยหน้าขึ้น ราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมด“เจียงรั่ว เราไม่เลิกกันได้ไหม ฉันออกจากตระกูลลู่แล้ว และจะไม่แต่งงานกับเหอเจียเจียแล้ว เธออยู่ที่นี่ ฉันก็จะอยู่กับเธอ”“เธอไม่ได้อยากแต่งงานกับฉันเหรอ ตอนนี้เราไปจดทะเบียนกันได้เลย ถ้าแม่เธอไม่ชอบฉัน ฉันก็จะ