บทที่ 4

ปีนี้ก็เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

ฉันนั่งอยู่ในร้านอาหาร มองเวลาที่ผ่านไปทีละนาที

เลยเวลานัดมานานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ลู่หวยก็ยังไม่ปรากฏตัว

ขณะที่ฉันกำลังจะโทรหาเขา ท้องฟ้าด้านนอกร้านอาหารก็พลันจุดพลุดอกแล้วดอกเล่าขึ้นมา

ดอกไม้ไฟเรียงตัวเป็นข้อความ "เหอเจียเจีย สุขสันต์วันเกิดนะ"

ทุกคนต่างถูกภาพตรงหน้าดึงดูดความสนใจ

ในที่สุดฉันก็เห็นลู่หวยที่หายตัวไปตลอด

เขาสวมสูท ถือช่อกุหลาบ คุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเหอเจียเจียเพื่อขอเธอแต่งงาน

หน้าจอขนาดใหญ่ของตึกที่อยู่ไม่ไกลก็เริ่มฉายโปสเตอร์งานหมั้นของลู่หวยกับเหอเจียเจีย

“ประธานลู่ลงทุนหนักจริง ๆ จอใหญ่ราคานาทีละล้านยังเหมาทั้งจอได้เลย”

“แต่ฉันจำได้ว่าแฟนของประธานลู่ไม่ได้หน้าตาแบบนี้นี่”

“แฟนอะไรล่ะ เป็นของเล่นคนรวยมากกว่า เรียกได้แค่คนพิเศษเท่านั้นแหละ เห็นคนตรงหน้านั่นไหม ตัวจริงต่างหาก ทั้งคู่โตมาด้วยกัน แถมกำลังจะแต่งงานกันแล้ว”

เสียงพูดคุยเหล่านั้นเข้าหูฉัน ฟังอย่างไรก็รู้สึกประชดประชันเหลือเกิน

ที่แท้ไม่ใช่วันครบรอบสิบปี แต่เป็นวันเกิดของเหอเจียเจีย และเป็นงานปาร์ตี้ขอแต่งงาน

ฉันถอนหายใจเบา ๆ แล้วโยนของขวัญที่เตรียมไว้อย่างดีลงถังขยะ

ตั้งใจจะออกจากที่นี่

แต่ไม่รู้ว่าเหอเจียเจียซึ่งเป็นนางเอกของงานมายืนอยู่ตรงหน้าฉันตั้งแต่เมื่อไหร่

เธอเปลี่ยนจากท่าทีอ่อนโยนและไร้เดียงสาเมื่ออยู่ข้างลู่หวย ก่อนจะยิ้มเยาะเย้ยฉันอย่างท้าทาย

“ได้ยินมาว่าวันนี้เป็นวันครบรอบสิบปีของเธอกับอาหวยด้วยใช่ไหม บอกให้เอาบุญนะ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำ เพียงเพราะวันนี้บังเอิญเป็นวันเกิดของฉัน เขาถึงนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีเธออยู่”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงเข้าไปตบตีกับเธอไปนานแล้ว

“งั้นเหรอ ขอให้พวกเธอมีความสุขนะ ขอให้ท้องครั้งเดียวได้ลูกแปดคนเลย”

ฉันยกยิ้มมุมปาก ก่อนผลักเธอออกแล้วเตรียมเดินจากไป

แต่เหอเจียเจียกลับก้าวพลาด ล้มก้นกระแทกพื้น แชมเปญทั้งหมดบนโต๊ะหกใส่ตัวเธอ

ยังไม่ทันที่ฉันจะทันได้ทำอะไร ลู่หวยที่รีบเข้ามาจากด้านข้างก็เห็นภาพตรงหน้าเสียก่อน

“เจียงรั่ว เธอก่อเรื่องจนพอใจหรือยัง”

เขากระชากคอเสื้อฉันโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ก่อนผลักฉันไปกระแทกมุมโต๊ะอย่างแรง

เศษแก้วแทงเข้าไปในฝ่ามือ เลือดไหลทะลักออกมาทันที

“ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องหมั้นฉันจะจัดการเอง แล้วทำไมเธอยังต้องทำร้ายเหอเจียเจียอีก”

เศษแก้วยังคงปักอยู่ในฝ่ามือ ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อธิบาย เหอเจียเจียที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยกลับยกมือกุมหน้าอกแล้วหอบหายใจแรง

ลู่หวยลนลานจนทำอะไรไม่ถูก เขามือสั่นขณะโทรหาคนขับรถ ดวงตาถึงกับแดงก่ำ

“เธอรู้ไหมว่าเหอเจียเจียเป็นโรคหอบหืด เธอเป็นคนบอบบางนะ ไม่เหมือนเธอ”

เขาตะคอกใส่ฉัน ระบายความไม่พอใจทั้งหมดลงมาที่ฉัน

“ถ้าอยากแต่งงานนัก ก็ไปแต่งกับคนอื่น ฉันไม่มีวันแต่งงานกับเธอ ไสหัวไป อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก”

ผู้คนรอบข้างต่างมองฉันเป็นเรื่องขบขัน ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือเองก็ค่อย ๆ ชาจนแทบไม่รู้สึก

ฉันมองแผ่นหลังของพวกเขาที่ค่อย ๆ เดินจากไป

หัวใจยังคงเจ็บแปลบอย่างห้ามไม่ได้

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดเสียงเบา

“ลู่หวย เราเลิกกันเถอะ เลิกกันในวันที่ครบรอบสิบปีของเรานี่แหละ”

ไม่รู้ว่าลู่หวยได้ยินคำพูดสุดท้ายของฉันหรือไม่ สิ่งที่ตอบกลับมาคือฝุ่นควันที่ล้อรถพัดตลบขึ้นมา

ฉันจองเที่ยวบินที่ออกเร็วที่สุด

จากสถานที่แห่งความวุ่นวายนี้ไป

ตอนที่กำลังจะขึ้นเครื่อง วิดีโอคอลจากลู่หวยยังคงดังไม่หยุด

ฉันลบช่องทางติดต่อของเขา เขาจึงใช้โทรศัพท์ของคนแปลกหน้าส่งข้อความมาหาฉันครั้งแล้วครั้งเล่า

“เธออยู่ไหน เลิกงี่เง่าสักทีจะได้ไหม”

จนกระทั่งฉันโยนโทรศัพท์ลงถังขยะ ข้อความก็ยังคงส่งเข้ามาไม่หยุด