Short
ความรักถึงคราวเศร้าจนขาดใจ

ความรักถึงคราวเศร้าจนขาดใจ

By:  เจี่ยวซีCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
2.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อฉันไปร่วมงานเลี้ยงครอบครัวกับลู่หวย ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนว่าอยากแต่งงานและมีครอบครัวเร็วขึ้น เขากลับคิดว่าฉันหมายปองทรัพย์สินของครอบครัวเขา และที่ยอมแต่งงานกับเขาก็เพราะต้องการเงินทอง จึงตบหน้าฉันต่อหน้าทุกคนกว่าสิบครั้ง จากนั้นก็หันหลังไปตามง้อคนรักวัยเด็กที่กำลังหึงหวง ฉันคว้ามือเขาไว้ อ้อนวอนขอให้เขาอย่าไป แต่กลับถูกเขาผลักลงบันไดด้วยความโกรธจนขาทั้งสองข้างหัก และกะโหลกศีรษะร้าว ฉันนอนอยู่ในห้องไอซียูนานหนึ่งเดือนกว่าจะฟื้นขึ้นมา ครั้งนี้ฉันไม่ได้งี่เง่าโวยวายอีกต่อไป แต่เป็นฝ่ายติดต่อแม่ที่อยู่ต่างประเทศด้วยตัวเอง “แม่ เรื่องที่แม่เคยบอกว่าจะให้หนูรับมรดก หนูตกลงค่ะ”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

CELESTE

"Your husband is having an affair with my wife."

The water in my mouth splashed out before I could stop it.

I stared at Dominic Ford across the table, certain I had heard him wrong. I had to have heard him wrong. Because what he just said was impossible.

Julian would never cheat on me.

"Mr. Ford." I set my glass down carefully, the way you do when your hands are shaking and you don't want anyone to notice. "Is this a joke? Because it's not funny."

"Do I look like I'm joking?"

He didn't. Dominic Ford never looked like anything except serious. But that didn't mean he was right.

"Julian loves me," I said firmly. "He would never do something like this."

"I know." His voice was quiet and tired. "I said the same thing about Sera some months ago."

Sera.

Just her name made my chest do something strange. Seraphine Ford. My best friend since forever. The woman who cried at my wedding. The woman who called me every single day and told me how lucky I was to have a man like Julian.

We were practically sisters.

"This isn't possible," I said again, but my voice came out smaller this time.

Dominic looked at me the way people look at someone they feel sorry for. I hated it.

"Did you never see the signs?" he asked.

"There were no signs."

"Six months, Celeste."

I flinched at the number. "No."

"Six months and you never once suspected anything?"

"I said no." I got to my feet, my chair scraping back loudly. "I trust my husband completely. Whatever you think you know, you're wrong."

"Sit down."

"I'm leaving."

"Sit. Down."

Something in his voice stopped me. Not loud. Not aggressive. Just absolute.

I sat down.

He leaned forward, resting his arms on the table. "Six months ago, did anything change between you and Julian?"

I opened my mouth to speak, but closed it.

Six months.

The memories came without permission. The way Sera had suddenly started visiting more. Two, three, four times a week, always when Julian was home. I had been so happy about it. I thought our friendship was growing deeper. I thought she just missed me.

And Julian. Still loving. Still perfect. Still sending flowers every morning and texting me love notes throughout the day and kissing me like I was something precious each time he walked through the door.

But our sex life.

Three months since he had last touched me. Three long months of 'I'm exhausted baby' and 'once this project is done, I'll make it up to you" and 'just one more year and we'll have everything we've ever wanted.'

I had believed every word.

Stop it. I shook the thoughts away. You're doing exactly what he wants you to do.

"Even if things changed between me and Julian," I said carefully, "that doesn't prove anything."

Dominic pulled out his phone without a word.

He turned the screen toward me.

It took me three full seconds to understand what I was seeing. A luxury club. A private booth. Dark, expensive, intimate.

Julian and Sera.

Together.

My stomach dropped so fast I thought I was going to be sick right there at the table.

"That was taken last week," Dominic said flatly.

"No." I pushed the phone away. "No, that's not possible. Julian was out of the country last week. He was on a business trip. He video called me every single night until I fell asleep."

Dominic didn't argue. He just looked at me.

"He called me," I repeated, my voice cracking slightly. "Every night."

"I know." He took his phone back. "He's very thorough."

The word 'thorough' hit me somewhere tender. Like a bruise being pressed.

"You can see the truth for yourself if you still have doubts," he said.

I wiped the corner of my eye quickly, angry at myself. "What do you mean?"

"Julian probably told you this morning that he's traveling tomorrow. Four days. Business trip, right?"

I went very still. "How do you know that?"

"Because my wife already told me she's visiting her mother for four days." A dry smile crossed his face. It didn't reach his eyes. "They're not going anywhere, Celeste. He booked the entire East Wing of Rosewood Resort. Four days, just the two of them."

The room tilted slightly.

Julian had told me that morning. Before he left for work, still warm from sleep, kissing my forehead. 'I'll miss you every second, baby.' Those were his exact words.

"Come with me tomorrow evening," Dominic said. "If I'm wrong, you'll know. And if I'm right..." He didn't finish the sentence. He didn't need to.

I didn't remember agreeing. But somehow I nodded.

And somehow, I drove myself home.

---

I don't know how I managed it. The whole drive back, my chest felt like something was sitting on it. Heavy and immovable. I kept telling myself it wasn't real. The video was fabricated. Dominic was jealous of what Julian and I had. People did crazy things out of jealousy.

Julian loves me.

When he came home that evening, flowers in hand, eyes soft and warm the way they always were when he looked at me, something in my chest cracked.

See? Look at him. This man is not cheating on you.

He kissed me slow and deep in the kitchen and I kissed him back just as hard, searching for something. A lie. A tell. Anything that would make Dominic's words make sense.

I found nothing.

He asked about my day and I lied through my teeth, smiling up at him like my world hadn't shifted on its axis that afternoon.

That night, I tried again.

I pressed myself against him in bed, my fingers trailing across his chest, and he caught my hand gently.

"Baby." His voice sounded soft, exhausted and genuine. "I'm so tired. The moment this contract is done, every single night is yours. I promise."

"Okay," I whispered.

"I love you so much, baby."

"I know." I replied.

He kissed my forehead and rolled over.

I lay in the dark and listened to him breathe and wondered how a man could lie so beautifully.

Maybe he wasn't lying.

Maybe Dominic was.

I held onto that thought like a lifeline and waited for morning.

---

Julian kissed my cheek in the morning, while I pretended to sleep.

"I'll miss you every second. I love you."

I kept my eyes closed until the front door clicked shut behind him.

I didn't move until noon.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
10 Chapters
บทที่ 1
หลังจากจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลด้วยตัวเอง ฉันก็เรียกรถไปที่บริษัทของลู่หวยเมื่อยืนอยู่ใต้ตึกบริษัท จู่ ๆ ฉันกลับรู้สึกแปลกหน้ากับสถานที่ที่เคยทำงานมานานถึงเก้าปีเพียงแค่หายไปหนึ่งเดือน ข้อมูลของฉันในระบบก็ถูกลบจนหมดเกลี้ยง แม้แต่ รปภ. ก็ยังขวางไม่ให้ฉันเข้าไปจนปัญญา ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาลู่หวย แต่ไม่มีใครรับสายเลยกลับเป็นเหอเจียเจียที่วิดีโอคอลมาหาฉันปลายสาย เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างกระอักกระอ่วน“ไม่คิดเลยนะคะว่าพี่เจียงรั่วจะออกจากโรงพยาบาลเร็วขนาดนี้ ลู่หวยเป็นห่วงความปลอดภัยของฉัน ตอนนี้บริษัทเลยไม่ให้คนแปลกหน้าเข้ามาแล้ว พี่ไม่ต้องกังวลนะคะ เดี๋ยวฉันให้ รปภ. ปล่อยพี่เข้ามาเอง”ประตูใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่เดิม เปิดออกตามคำสั่งของเหอเจียเจียฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นหลายวินาที ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปประตูห้องทำงานของลู่หวยไม่ได้ปิดสนิท พอผลักเข้าไป เหอเจียเจียก็อยู่ในชุดสายเดี่ยวที่เผยผิวกายมากเกินไป นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ให้ฉันข้าง ๆ เธอคือลู่หวยที่เปลือยท่อนบน บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ดูคลุมเครืออย่างเห็นได้ชัดฉันเหลือบมองเพียงแวบเดียวก็เบ
Read more
บทที่ 2
เขาเหมือนกำลังยืนยันว่าฉันคิดอย่างไร จึงจ้องมองฉันไม่วางตา“เธอกับเขาโตมาด้วยกัน เวลาที่อยู่ด้วยกันก็นานกว่าฉัน เรื่องหมั้นหมายก็เป็นความต้องการของผู้ใหญ่ ฉันเองก็จะไม่เข้าไปยุ่ง”“เธอวางใจได้ ฉันตั้งใจจะลาออกจริง ๆ ไม่ได้หึงและไม่ได้ประชดประชัน”ลู่หวยยังอยากจะพูดอะไรบางอย่างต่อแต่เหอเจียเจียกลับโผล่หน้าออกมา เสียงดังมาจากในห้องทำงาน“อาหวย นายเอาชุดชั้นในของฉันไปไว้ไหน ชุดลูกไม้นั่นน่ะ......”เธอสบตากับฉัน ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นได้แล้วพูดอย่างดูไร้เดียงสา“ขอโทษนะคะ ไม่รู้ว่าคุณยังอยู่ที่นี่ ฉันกับอาหวยอยู่ด้วยกันมานานจนเผลอลืมไปว่าคุณยังเป็นแฟนของเขา”ฉันตอบรับส่ง ๆ แล้วเดินออกจากบริษัทไปเช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่แม่รู้ข่าวว่าฉันออกจากโรงพยาบาล แม่ก็โทรมาหา“ลูก เป็นยังไงบ้าง ร่างกายดีขึ้นหรือยัง แม่เองก็แก่แล้ว อยากให้ลูกรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ หลายปีมานี้ลูกเอาแต่ตามอยู่ข้างหลังลู่หวย ไม่มีทั้งสถานะและฐานะ แถมยังต้องถูกคนในครอบครัวเขาดูถูกอีก”“เรื่องทรัพย์สิน ถ้าลูกคิดได้ก็ดีที่สุดแล้ว ถึงทรัพย์สินของพ่อเลี้ยงจะไม่ได้มีมากมายอะไร แต่ก็เพียงพอให้ลูกใช้ชีวิตช่วงบั้นปลาย
Read more
บทที่ 3
ฉันไม่ได้โต้แย้งและไม่ได้งอแงเหอเจียเจียยังคงเร่งเขาอีกสองสามครั้ง ความอดทนที่ลู่หวยมีต่อฉันก็หมดลงในที่สุดเขาเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ก่อนจากไปก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ“เจียงรั่ว ฉันต้องคอยอธิบายให้เธอฟังทุกวัน ฉันเองก็เหนื่อยเหมือนกัน เข้าใจฉันบ้างเถอะ”ทุกครั้งที่ฉันมีเรื่องไม่ลงรอยกับลู่หวย เขามักจะพูดประโยคนี้ด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเสมอฉันก็จะสงสารเขา แล้วเริ่มทบทวนตัวเองว่าหรือฉันจะเอาแต่ใจเกินไปหลังจากปรับความคิดของตัวเองได้ ฉันก็กลับไปจมอยู่กับความสัมพันธ์ที่ไร้ค่าเช่นเดิมลู่หวยสวมสูทราคาแพง ส่วนเหอเจียเจียสวมชุดราตรีจากแบรนด์ชั้นสูงภาพที่ทั้งสองเดินเคียงข้างกันจากไป ช่างดูเหมาะสมกันจริง ๆเมื่อมองแผ่นหลังของทั้งสองที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปฉันเองก็ค่อย ๆ สงบใจลงและเริ่มเก็บข้าวของของตัวเองตลอดเก้าปีที่ผ่านมา ฉันกับลู่หวยมีความทรงจำร่วมกันนับไม่ถ้วนเมื่อก่อนฉันคิดมาตลอดว่าเขารักฉันการตกแต่งในวิลล่าล้วนเป็นไปตามความชอบของฉันเขาชอบระเบียงที่ไม่มีหน้าต่างกั้น เพราะอยากตากแดดกับลูก ๆ ในอนาคตแต่เรายังไม่มีแม้แต่ลูก เขาก็เลิกรักฉันเสียแล้วตอนนั้นวิลล่าย
Read more
บทที่ 4
ปีนี้ก็เป็นครั้งสุดท้ายแล้วฉันนั่งอยู่ในร้านอาหาร มองเวลาที่ผ่านไปทีละนาทีเลยเวลานัดมานานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ลู่หวยก็ยังไม่ปรากฏตัวขณะที่ฉันกำลังจะโทรหาเขา ท้องฟ้าด้านนอกร้านอาหารก็พลันจุดพลุดอกแล้วดอกเล่าขึ้นมาดอกไม้ไฟเรียงตัวเป็นข้อความ "เหอเจียเจีย สุขสันต์วันเกิดนะ"ทุกคนต่างถูกภาพตรงหน้าดึงดูดความสนใจในที่สุดฉันก็เห็นลู่หวยที่หายตัวไปตลอดเขาสวมสูท ถือช่อกุหลาบ คุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเหอเจียเจียเพื่อขอเธอแต่งงานหน้าจอขนาดใหญ่ของตึกที่อยู่ไม่ไกลก็เริ่มฉายโปสเตอร์งานหมั้นของลู่หวยกับเหอเจียเจีย“ประธานลู่ลงทุนหนักจริง ๆ จอใหญ่ราคานาทีละล้านยังเหมาทั้งจอได้เลย”“แต่ฉันจำได้ว่าแฟนของประธานลู่ไม่ได้หน้าตาแบบนี้นี่”“แฟนอะไรล่ะ เป็นของเล่นคนรวยมากกว่า เรียกได้แค่คนพิเศษเท่านั้นแหละ เห็นคนตรงหน้านั่นไหม ตัวจริงต่างหาก ทั้งคู่โตมาด้วยกัน แถมกำลังจะแต่งงานกันแล้ว”เสียงพูดคุยเหล่านั้นเข้าหูฉัน ฟังอย่างไรก็รู้สึกประชดประชันเหลือเกินที่แท้ไม่ใช่วันครบรอบสิบปี แต่เป็นวันเกิดของเหอเจียเจีย และเป็นงานปาร์ตี้ขอแต่งงานฉันถอนหายใจเบา ๆ แล้วโยนของขวัญที่เตรียมไว้อย่างด
Read more
บทที่ 5
หลังเครื่องบินลงจอด สิ่งแรกที่ฉันเห็นก็คือแม่ลองคำนวณดูดี ๆ แล้ว เราไม่ได้เจอกันเกือบสิบปี แม่ยังคงดูสดใสเปล่งปลั่งเหมือนเดิมฉันฝืนยิ้ม แล้วซ่อนมือขวาที่จัดการแผลอย่างลวก ๆ ไว้ด้านหลังยังไม่ทันได้พูดอะไร ฉันก็ถูกแม่กอดเอาไว้แน่น“ผอมลงนะ”ดวงตาของแม่แดงก่ำ เธอเอาแต่ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อผ้าของฉันสุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะหันหลัง เช็ดน้ำตาที่หางตาของตัวเองเห็นแม่เป็นแบบนี้ ฉันเองก็สะอื้นขึ้นมา จมูกพลันแสบร้อนจนเกือบร้องไห้ออกมาตอนที่แม่แต่งงานกับพ่อเลี้ยง แม่โทรหาฉันนับครั้งไม่ถ้วนชวนให้ฉันไปตั้งรกรากอยู่ที่ออสเตรเลียด้วยกันตอนนั้นฉันเพิ่งตกลงคบกับลู่หวย และคิดแต่จะพยายามทำให้พ่อแม่ของลู่หวยยอมรับฉัน จึงไม่เคยตอบตกลงเรื่องนี้สุดท้ายชีวิตก็วนกลับมาที่เดิม ฉันกลับมาอยู่กับแม่จนได้แม่มองออกตั้งแต่แรกว่ามือที่ฉันซ่อนไว้ด้านหลังได้รับบาดเจ็บเธอลูบมือฉันอย่างสงสาร แต่เศษแก้วข้างในยังเอาออกไม่หมด“ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าลูกต้องอยู่ในประเทศอย่างอึดอัดขนาดนั้น ต่อให้ต้องแยกลูกกับลู่หวย แม่ก็จะลากลูกมาที่นี่”ในใจฉันขมขื่นจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็ยังยิ้มปลอบแม่“แม่ ไม่เป็น
Read more
บทที่ 6
เสียงของลู่หวยเย็นชา ราวกับอยากจะจับตัวฉันกลับไปขอโทษเหอเจียเจียเดี๋ยวนี้ฉันรู้สึกเลื่อนลอยอยู่บ้าง เมื่อก่อนลู่หวยก็เคยปกป้องฉันแบบนี้ตอนนั้นฉันกับลู่หวยเป็นคู่ที่ไม่มีใครมองว่าจะไปกันรอดถึงฉันจะได้เข้าทำงานในบริษัทด้วยความสามารถของตัวเอง แต่ก็หนีไม่พ้นคำครหาว่าฉันใช้เส้นสาย หรือเอาตัวเข้าแลกถึงได้ตำแหน่งนี้มาเมื่อเจอข่าวลือเท็จที่เพื่อนร่วมงานแต่งขึ้นมาเกี่ยวกับฉัน เขาก็ฟ้องคนเหล่านั้นขึ้นศาลโดยตรงเพียงเพราะพวกเขาทำลายชื่อเสียงของฉันเขาบอกว่าชื่อเสียงของฉันสำคัญไม่ต่างจากบริษัท เขาไม่ยอมให้ใครมาดูหมิ่นเด็ดขาดแต่ตอนนี้คนที่เขาปกป้องกลับเปลี่ยนเป็นคนอื่น ไม่ใช่ฉันอีกแล้วเพราะเรื่องนี้ ฉันจึงปฏิเสธที่จะมาออสเตรเลียกับแม่ และปฏิเสธงานที่พ่อเลี้ยงเตรียมไว้ให้ฉันเคยคิดว่าตัวเองกับลู่หวยจะอยู่ด้วยกันจนถึงวันสุดท้าย จนกระทั่งวันหนึ่งฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อน ๆตอนนั้นทุกคนรอบตัวต่างคิดว่าลู่หวยจะแต่งงานกับฉัน คุณชายตระกูลร่ำรวยจะแต่งงานกับซินเดอเรลล่าแต่ลู่หวยกลับหัวเราะเยาะออกมา“พวกนายอ่านนิยายมากไปแล้วหรือไง ยังไงฉันก็ไม่มีทางแต่งงานกับเธอหรอก เธอดี
Read more
บทที่ 7
ฉวี่ถงโจวเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างเก็บตัวมาตลอดในความทรงจำ แต่พอเจอฉันกลับพูดมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“งั้นตอนนี้เธอก็ตั้งรกรากอยู่ที่นี่แล้วเหรอ รุ่นน้องลู่หวยไม่ได้มาด้วยกันเหรอ พวกเธอน่าจะกำลังจะแต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอ”แววตาของฉวี่ถงโจววูบไหว ราวกับกำลังรอคอยคำตอบจากฉันมือของฉันชะงักไป ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา“เราเลิกกันแล้ว และก็ไม่มีทางแต่งงานกันแล้ว”ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพียงภาพลวงตาของตัวเองหรือเปล่า ตอนที่เขาได้ยินคำว่า “เลิกกัน” เขากลับยิ้มออกมาทันทีที่เสียงของฉันจบลง ก็มีเสียงดังสนั่นจากด้านหลังฉันหันกลับไปตามสัญชาตญาณ และกลับเห็นลู่หวยลู่หวยเดินตรงมาหาฉันด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนคว้าข้อมือฉันแน่นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง“เจียงรั่ว เธอไปต่างประเทศก็เพื่อไปหาผู้ชายคนใหม่งั้นเหรอ คนอย่างเธอยังกล้าพูดว่ารักฉันอีก”ลู่หวยกัดฟันแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเดือดดาลขนาดนี้ ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่คนรอบข้างฟังภาษาจีนไม่ออก แต่ก็รู้ว่ามีคนกำลังก่อเรื่อง ต่างพากันหันมามองฉันคว้าแขนเสื้อของฉวี่ถงโจวไว้ ไม่แม้แต่จะยอมมองเขา
Read more
บทที่ 8
“เป็นแกใช่ไหม ไอ้สารเลวที่มายุ่งกับเธอ”ฉันขวางหน้าฉวี่ถงโจวโดยไม่รู้ตัว และไม่รู้เหมือนกันว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงได้ผลักลู่หวยออกไปเต็มแรง เขาเซถอยหลัง ก่อนเสียหลักล้มลงกับพื้น แล้วเงยหน้ามองฉัน ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที“เธอผลักฉัน”“เธอถึงกับผลักฉันเพื่อผู้ชายคนอื่น เธอเมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้ เธอรักเขาแล้ว”ลู่หวยพูดจนถึงประโยคสุดท้ายแทบจะตะโกนออกมา แต่ฉันไม่มีเวลาสนใจ เพียงหันไปมองฉวี่ถงโจวอย่างไรเสียเขาก็เป็นคนที่แม่แนะนำให้ฉันดูตัว หากเกิดอะไรขึ้น ฉันเองก็คงอธิบายกับแม่ลำบากฉวี่ถงโจวส่ายหน้าแล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้ฉัน“ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”ลู่หวยลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เมื่อครู่ดูเหมือนเขาจะล้มแรงไม่น้อยสายตาของเขาเลื่อนไปมาระหว่างฉันกับฉวี่ถงโจว ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น“เจียงรั่ว เธอเปลี่ยนไปแล้ว”ตอนที่มองฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและสับสนนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นลู่หวยในสภาพแบบนี้ หัวใจจึงสั่นไหวเล็กน้อยฉันดึงแขนเสื้อของฉวี่ถงโจวอีกครั้ง แล้วเดินผ่านลู่หวยไป“ไม่ใช่ฉันที่เปลี่ยนไป แต่เป็นเพราะคุณไม่รักฉันแล้ว”“คุณกับเหอเจียเจียใช้ชีวิตด
Read more
บทที่ 9
“เจียงรั่ว ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากเจอฉัน ถึงขั้นย้ายบ้านหนีหายไปต่อหน้าต่อตา แต่ฉันยังมีเรื่องอีกมากที่อยากพูดกับเธอ”เสียงของลู่หวยสะอื้น เขาถึงกับร้องไห้ออกมาตอนพูดกับฉันฉันกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบเขาระหว่างฉันกับเขาไม่มีอะไรให้ต้องพูดกันอีกแล้วตอนงานเลี้ยงครอบครัว เขาตบหน้าฉันต่อหน้าทุกคน และหลังจากที่ฉันอ้อนวอนเขาอย่างสุดชีวิต เขาก็ยังผลักฉันตกบันไดก่อนหมดสติ ฉันยังเห็นเขาพุ่งตัวเข้าไปปกป้องเหอเจียเจียในอ้อมแขนอย่างไม่ลังเล ร้องไห้ตะโกนว่าตัวเองไม่มีวันแต่งงานกับฉันในช่วงที่ฉันนอนดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในห้องไอซียู ลู่หวยกับเหอเจียเจียก็กำหนดวันแต่งงานกันเรียบร้อยแล้วความเจ็บปวดที่ฝังลึกมานานขนาดนี้ ฉันไม่อยากทนรับมันอีกแล้วแม้ตอนนี้ฉันจะตั้งรกรากอยู่ต่างประเทศ และได้ฟังเรื่องราวจากเพื่อนเก่าพวกเขาต่างบอกว่าลู่หวยยังรักฉัน หลังจากฉันจากไป เขาก็แทบเป็นบ้าแต่ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรอีกแล้วเก้าปีที่ผ่านมา การปล่อยวางกลับใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาฉันไม่ได้รักเขามากเหมือนเมื่อเก้าปีก่อนอีกแล้วบางทีฉันอาจเปลี่ยนไปอย่างที่ลู่หวยพูดจริง ๆ“ลู่หวย เราเลิกกันแล้ว
Read more
บทที่ 10
“นี่คือเครื่องรางที่เธอไปขอพรให้ฉันตอนฉันป่วยในตอนนั้น แล้วก็ซื้อสร้อยข้อมือเส้นนี้ให้ฉัน เธอคิดว่าผู้ชายใส่สร้อยข้อมือมันดูไม่ค่อยเหมาะ แต่ฉันไม่เคยถอดมันออกเลย ของพวกนี้ เธอไม่ต้องการแล้วจริง ๆ เหรอ”ลู่หวยก้มหน้าไม่มองฉัน เพียงกำสร้อยข้อมือเส้นนั้นแน่น น้ำเสียงฟังดูน่าสงสารตอนที่ฉันซื้อมา ฉันมองเขาด้วยความดีใจเต็มหัวใจ“ผู้ชายใส่สร้อยข้อมือจะโดนคนอื่นว่าเป็นผู้ชายตุ้งติ้งไหม ถ้าคุณไม่อยากใส่จริง ๆ ก็เก็บไว้ในลิ้นชักดี ๆ ก็ได้”แม้ฉันจะพูดแบบนั้น ตอนนั้นเขาก็สวมมันโดยไม่ลังเล และใส่มาตลอดเก้าปี“ลู่หวย เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป คุณอยากจะพูดอะไร ก็พูดมาตรง ๆ”ลู่หวยยังอยากหยิบไดอารี่ที่ฉันเคยเขียนขึ้นมา เพื่อย้อนนึกถึงเรื่องราวในอดีตกับฉันเมื่อสบตากับฉันอีกครั้ง รอยยิ้มของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ท่าทีดูถอยลงแต่เขาก็ยังเงยหน้าขึ้น ราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมด“เจียงรั่ว เราไม่เลิกกันได้ไหม ฉันออกจากตระกูลลู่แล้ว และจะไม่แต่งงานกับเหอเจียเจียแล้ว เธออยู่ที่นี่ ฉันก็จะอยู่กับเธอ”“เธอไม่ได้อยากแต่งงานกับฉันเหรอ ตอนนี้เราไปจดทะเบียนกันได้เลย ถ้าแม่เธอไม่ชอบฉัน ฉันก็จะ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status