ความรักถึงคราวเศร้าจนขาดใจ

หลังจากจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลด้วยตัวเอง ฉันก็เรียกรถไปที่บริษัทของลู่หวย

เมื่อยืนอยู่ใต้ตึกบริษัท จู่ ๆ ฉันกลับรู้สึกแปลกหน้ากับสถานที่ที่เคยทำงานมานานถึงเก้าปี

เพียงแค่หายไปหนึ่งเดือน ข้อมูลของฉันในระบบก็ถูกลบจนหมดเกลี้ยง แม้แต่ รปภ. ก็ยังขวางไม่ให้ฉันเข้าไป

จนปัญญา ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาลู่หวย แต่ไม่มีใครรับสายเลย

กลับเป็นเหอเจียเจียที่วิดีโอคอลมาหาฉัน

ปลายสาย เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างกระอักกระอ่วน

“ไม่คิดเลยนะคะว่าพี่เจียงรั่วจะออกจากโรงพยาบาลเร็วขนาดนี้ ลู่หวยเป็นห่วงความปลอดภัยของฉัน ตอนนี้บริษัทเลยไม่ให้คนแปลกหน้าเข้ามาแล้ว พี่ไม่ต้องกังวลนะคะ เดี๋ยวฉันให้ รปภ. ปล่อยพี่เข้ามาเอง”

ประตูใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่เดิม เปิดออกตามคำสั่งของเหอเจียเจีย

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นหลายวินาที ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไป

ประตูห้องทำงานของลู่หวยไม่ได้ปิดสนิท พอผลักเข้าไป เหอเจียเจียก็อยู่ในชุดสายเดี่ยวที่เผยผิวกายมากเกินไป นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ให้ฉัน

ข้าง ๆ เธอคือลู่หวยที่เปลือยท่อนบน บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ดูคลุมเครืออย่างเห็นได้ชัด

ฉันเหลือบมองเพียงแวบเดียวก็เบือนสายตากลับมา ก่อนวางใบลาออกลงบนโต๊ะทำงานโดยไม่ลังเล

เมื่อเห็นว่าฉันไม่สนใจเขา ลู่หวยก็ขมวดคิ้ว เดินมาขวางหน้าฉันแล้วอธิบาย

“เจียเจียเพิ่งกลับประเทศมาได้ไม่นาน เธอก็รู้ว่าครอบครัวของเราสองบ้านสนิทกันมาก พ่อแม่เองก็บอกให้ฉันสานสัมพันธ์กับเธอให้มากขึ้น อีกอย่าง เธอก็เหมาะสมกับตำแหน่งนี้มากกว่าเธอ”

“คงไม่ได้มีแค่เหตุผลนั้นหรอกค่ะ พี่เจียงรั่วคงยังไม่รู้สินะคะว่าฉันกำลังจะหมั้นกับลู่หวย”

เหอเจียเจียพูดแทรกลู่หวย ก่อนจะชูแหวนเพชรในมือให้ฉันดู ส่วนที่มือของลู่หวยก็มีแหวนแบบเดียวกันอยู่หนึ่งวง

ลู่หวยไม่ได้อธิบายเรื่องการหมั้นหมายมากนัก เพียงมองฉันอย่างสงบนิ่ง

ฉันเงยหน้ามองเขาแล้วพยักหน้าเบา ๆ

“ได้”

ฉันไม่ได้ซักถาม ไม่ได้เรียกร้องคำอธิบาย กลับชี้ไปยังเอกสารบนโต๊ะ

“ฉันยื่นใบลาออกแล้ว ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างดำเนินการ งานก็ส่งต่อเรียบร้อยแล้ว”

เห็นได้ชัดว่าลู่หวยไม่คิดว่าฉันจะพูดแบบนี้ เขาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย

ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่สนใจสายตาประหลาดใจของคนทั้งสองที่มองตามมา

ความเจ็บปวดที่ขาทั้งสองข้างแล่นเข้าสู่ทุกเส้นประสาทอย่างชัดเจน

จนถึงตอนนี้ ฉันยังจำภาพในงานเลี้ยงครอบครัวได้ดี ตอนที่ลู่หวยผลักฉันตกบันไดเพื่อไล่ตามเหอเจียเจียที่กำลังหึงหวง

ความรักที่ฉันมีให้เขา ได้สูญสลายไปจนหมดสิ้นแล้วในช่วงหนึ่งเดือนที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในห้องไอซียู

ไม่รู้ว่าลู่หวยตามมาตั้งแต่เมื่อไร เขายืนอยู่ด้านหลังฉัน

เขาโอบฉันไว้จากด้านหลัง ซบหน้าลงตรงซอกคอของฉัน แก้มถูไถกับลำคอของฉันเบา ๆ

“ฉันกับเหอเจียเจียโตมาด้วยกัน เธอรู้ว่าฉันจะแต่งงานก็ต้องหึงเป็นธรรมดา เรื่องหมั้นหมาย เธอเองก็อย่าใส่ใจมากนัก ตระกูลลู่กับตระกูลเหอก็เหมาะสมกันทุกด้าน......”

“ฉันไม่สนใจ”

ฉันตัดบทคำพูดที่ยังพูดไม่จบของลู่หวยทันที พร้อมถอยห่างจากเขา

ทั้ง ๆ ที่เราอยู่ด้วยกันมานานถึงเก้าปี การแสดงออกที่ใกล้ชิดกว่านี้ฉันกับเขาก็เคยทำมาแล้ว

แต่ตอนนี้ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ ฉันกลับรู้สึกต่อต้านอย่างบอกไม่ถูก

สีหน้าของลู่หวยหม่นลงในชั่วขณะ เขายืนดื้อดึงอยู่กับที่โดยไม่ขยับ