บทที่ 2

เขาเหมือนกำลังยืนยันว่าฉันคิดอย่างไร จึงจ้องมองฉันไม่วางตา

“เธอกับเขาโตมาด้วยกัน เวลาที่อยู่ด้วยกันก็นานกว่าฉัน เรื่องหมั้นหมายก็เป็นความต้องการของผู้ใหญ่ ฉันเองก็จะไม่เข้าไปยุ่ง”

“เธอวางใจได้ ฉันตั้งใจจะลาออกจริง ๆ ไม่ได้หึงและไม่ได้ประชดประชัน”

ลู่หวยยังอยากจะพูดอะไรบางอย่างต่อ

แต่เหอเจียเจียกลับโผล่หน้าออกมา เสียงดังมาจากในห้องทำงาน

“อาหวย นายเอาชุดชั้นในของฉันไปไว้ไหน ชุดลูกไม้นั่นน่ะ......”

เธอสบตากับฉัน ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นได้แล้วพูดอย่างดูไร้เดียงสา

“ขอโทษนะคะ ไม่รู้ว่าคุณยังอยู่ที่นี่ ฉันกับอาหวยอยู่ด้วยกันมานานจนเผลอลืมไปว่าคุณยังเป็นแฟนของเขา”

ฉันตอบรับส่ง ๆ แล้วเดินออกจากบริษัทไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่แม่รู้ข่าวว่าฉันออกจากโรงพยาบาล แม่ก็โทรมาหา

“ลูก เป็นยังไงบ้าง ร่างกายดีขึ้นหรือยัง แม่เองก็แก่แล้ว อยากให้ลูกรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ หลายปีมานี้ลูกเอาแต่ตามอยู่ข้างหลังลู่หวย ไม่มีทั้งสถานะและฐานะ แถมยังต้องถูกคนในครอบครัวเขาดูถูกอีก”

“เรื่องทรัพย์สิน ถ้าลูกคิดได้ก็ดีที่สุดแล้ว ถึงทรัพย์สินของพ่อเลี้ยงจะไม่ได้มีมากมายอะไร แต่ก็เพียงพอให้ลูกใช้ชีวิตช่วงบั้นปลายได้อย่างไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่ ต่อไปก็ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงทุกวันอีกแล้ว”

เมื่อก่อนเวลาฟังแม่พูด ฉันอาจอดไม่ได้ที่จะเถียงกลับไปสักสองสามคำ

คิดว่าแค่ได้อยู่กับคนที่ตัวเองรักก็เพียงพอแล้ว

เงินทองไม่สำคัญเลย

แต่ตอนนี้ฉันกลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ตลอดเก้าปีที่อยู่ในตระกูลลู่ ฉันไม่เคยมีที่ยืนเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

“ลูกคิดว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ แม่จะได้เตรียมตัวไว้”

ฉันมองปฏิทินบนผนัง วงกลมสีแดงวงหนึ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ

อีกสิบวันก็จะครบรอบสิบปีที่ฉันกับลู่หวยคบกัน

“อีกสิบวันแล้วกัน หนูจัดการเรื่องทางนี้เสร็จเมื่อไหร่ หนูจะไปหาแม่”

ฉันวางสาย แล้วถึงได้รู้ว่าลู่หวยมายืนอยู่ด้านหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามมองชื่อที่บันทึกไว้ในโทรศัพท์ของฉัน

“อีกสิบวันอะไร เธอกำลังคุยกับใคร”

ฉันคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วตอบส่ง ๆ ไปสองสามคำ

“เพื่อนแนะนำงานใหม่ให้ฉัน”

“ที่บริษัทยังมีตำแหน่งของเธออยู่ ไม่ต้องรีบร้อนไป ถึงตำแหน่งของเธอจะถูกเหอเจียเจียมาแทน ก็ยังมีตำแหน่งอื่นอีก”

ลู่หวยเม้มปาก ดูไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงต้องลาออกให้ได้

“ไม่ต้องแล้ว”

เมื่อเห็นท่าทีของฉัน เขาก็เริ่มหงุดหงิด ยังไม่ทันได้พูดอะไร

เหอเจียเจียที่อยู่ชั้นล่างก็เริ่มเร่งเขา

“อาหวย วันนี้กลับไปกินข้าวที่บ้านใหญ่ อย่าให้คุณลุงคุณป้ารอนานนะ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ปลายนิ้วที่ห้อยอยู่ข้างตัวของฉันก็สั่นไหวเล็กน้อย

ตอนที่ฉันกับลู่หวยเพิ่งคบกัน พ่อแม่ของเขาไม่เคยมองฉันอยู่ในสายตา

พวกเขาคิดว่าฉันเป็นเพียงเด็กสาวบ้านนอกที่มาจากถิ่นทุรกันดาร ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่คู่ควรกับชาติตระกูลของลู่หวย

แต่ทุกครั้งที่กลับบ้านใหญ่ ลู่หวยจะพาฉันไปด้วยเสมอ เขาปกป้องฉันอย่างไม่ลังเล และถึงขั้นต่อต้านพ่อแม่ของตัวเองเพื่อฉัน

เขาเคยรับปากฉันด้วย

ตราบใดที่เขายังอยู่ ตระกูลลู่ก็จะต้องมีที่ของฉันเสมอ

แต่ครั้งนี้ สายตาของลู่หวยกลับหลบเลี่ยงเล็กน้อย น้ำเสียงตอนพูดก็ฟังดูไม่เป็นธรรมชาติ

“ครั้งก่อนเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เธอก็รู้ว่าพ่อกับแม่สุขภาพไม่ค่อยดี ถ้าเจอเธอแล้วต้องโมโหขึ้นมาอีก”

“เธออย่าเข้าใจผิด เรื่องหมั้นหมาย ฉันจะลองคุยกับพ่อแม่อีกที ยังไงเหอเจียเจียก็เป็นเด็กที่พวกเขาเห็นมาตั้งแต่เล็ก ย่อมสนิทสนมกันมากกว่าอยู่แล้ว รอให้เรื่องนี้ผ่านไป......พ่อกับแม่ก็คงไม่ถือสาแล้ว”

ทุกคำพูดของลู่หวยล้วนเข้าข้างเหอเจียเจีย

เขาไม่ได้ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน เพียงแต่ในสายตาของเขา มีคนที่คู่ควรกับการทุ่มเทมากกว่า

ฉันยกยิ้มขึ้นมา เหมือนที่เคยทำเป็นประจำ