All Chapters of พลิกโฉมคุณหนูรองขี้โรคแห่งสกุลหลิน: Chapter 21 - Chapter 30

ให้เจ้า ในใจของเขามีเพียงคุณหนูรองหลินชิงเหยาผู้เดียว เจ้าแต่งเข้าไปก็มีแต่จะหย่าร้างและไร้ความสุข" มู่หรงจ้านพยายามเตือนสติ แต่น้องสาวจอมดื้อรั้นกลับไม่ฟัง มิหนำซ้ำยังกรีดร้องอาละวาดขับไล่พี่ชายออกไปจากเรือนเมื่อพูดคุยกับน้องสาวไม่รู้ความ มู่หรงจ้านจึงรีบควบม้าตรงไปยังกององครักษ์เสื้อแพร ทันทีที่พบหน้าเซียวจิ้งเฉวียนเขาก็รีบสารภาพความจริงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"จิ้งเฉวียน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ท่านแม่ของเจ้าส่งแม่สื่อไปทาบทามหว่านเอ๋อร์น้องสาวข้า ยามนี้นางกำลังหลงระเริงและดื้อดึงจะแต่งกับเจ้าให้ได้ เจ้าต้องรีบหาทางหลบเลี่ยงหรือปฏิเสธนะ"ใบหน้าของเซียวจิ้งเฉวียนพลันมืดครึ้มลงทันที แววตาฉายความเย็นเฉียบ ไอสังหารอ่อน ๆ แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องทำงานลดฮวบ ชายหนุ่มไม่เอ่ยคำพูดใด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วมุ่งหน้ากลับจวนกั๋วกงทันทีเพื่อสะสางเรื่องนี้เรือนหลักจวนกั๋วกง บรรยากาศตึงเครียดจนบ่าวไพร่ต่างพากันคุกเข่าตัวสั่น เซียวจิ้งเฉวียนยืนเผชิญหน้ากับบิดาและมารดา ชายหนุ่มประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เด็ดขาดเฉียบคม"ลูกไม่แต่ง เรื่องหมั้นหมายกับคุณหนูมู่หรงหว่าน ขอให้ท่านแม่ยกเลิกเสียเ

ณ แถบรอบนอกเมืองหลวงท่ามกลางสายฝนพรำยามค่ำคืน ภายในห้องทำงานชั่วคราวของหน่วยองครักษ์เสื้อแพร เซียวจิ้งเฉวียนในชุดลำลองสีเข้มกำลังนั่งตรวจฎีกาคดีทุจริตเกลือเถื่อนอย่างเคร่งเครียด แสงเทียนวูบไหวสะท้อนใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าจากราชการแผ่นดินมาตลอดเดือนฟุ่บ!เงาร่างหนึ่งทะยานผ่านหน้าต่างเข้ามาคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม เป็นผู้คุมสารลับของกองปราบที่นำจดหมายรายงานจากอาเฉียงมาส่งมอบให้ถึงมือ ชายหนุ่มรีบแกะผนึกออกคลี่อ่านอย่างรวดเร็ว แววตาคมกริบไล่เรียงไปตามตัวอักษรทีละแถว'เรียนใต้เท้า ตอนนี้คุณหนูรองหลินชิงเหยาได้เข้าซื้อกิจการร้านจินเซียงถังอย่างเป็นทางการแล้ว ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างโจษจันเรื่องเถ้าแก่เนี้ยคนใหม่ นางบริหารจัดการร้านอย่างฉลาดเฉียบแหลมยิ่ง พลอยทำให้จวนตระกูลหลินมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นมากขอรับ'เมื่ออ่านถึงตรงนี้ นัยน์ตาที่เคยเย็นชาอยู่เป็นนิจพลันสว่างวาบราวกับมีแสงดาวประดับ มุมปากเฉียบคมยกขึ้นน้อย ๆ กลายเป็นรอยยิ้มละมุนที่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างลึกล้ำ ชายหนุ่มพับเก็บจดหมายใส่ไว้ในสาบเสื้อตรงตำแหน่งที่ใกล้หัวใจที่สุด พลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง หัวใจที่เคยกดทับด้วยความกังวลพลั

ท่ามกลางทัศนียภาพอันงดงามของแถบชานเมือง ยามราตรีเคลื่อนคล้อยมาเยือนพร้อมกับสายลมหนาวที่พัดหอบเอาไอชื้นจากแม่น้ำสายใหญ่เข้ามากระทบผิวกาย ภายในโรงเตี๊ยมร้างนอกเมืองหลวงบรรยากาศกลับตึงเครียดและเงียบสงัดจนน่ากลัว เสียงหยดน้ำจากหลังคาที่ตกลงกระทบพื้นดิน คล้ายกับเวลาที่กำลังนับถอยหลังสู่เวลาแห่งการนองเลือดฟุ่บ!เงานักรบในชุดสีดำสนิทนับสิบสายทะยานผ่านความมืดเข้าล้อมรอบโรงเตี๊ยมร้างแห่งนั้นไว้อย่างเงียบเชียบ ไร้ซึ่งสุ้มเสียงของฝีเท้า บุรุษผู้เป็นผู้นำกลุ่มก้าวเดินออกมาจากเงามืดอย่างช้า ๆ ท่วงท่าสง่างามที่เปี่ยมไปด้วยพลังกดดันมหาศาล ใบหน้าเย็นชาขอเซียวจิ้งเฉวียนสะท้อนกับแสงจันทร์ดูคล้ายกับเทพแห่งความตายที่ก้าวขึ้นมาจากขุมนรก นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องไปยังแสงไฟริบหรี่ที่ลอดผ่านออกมาจากบานหน้าต่างชั้นสองของโรงเตี๊ยมตลอดระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมา ชายหนุ่มต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจนำกำลังออกสืบสวนคดีทุจริตครั้งใหญ่ที่เกี่ยวพันกับราชสำนักชั้นสูง ซึ่งฮ่องเต้ทรงมีกระแสรับสั่งลับมอบหมายให้เขามาจัดการด้วยตนเอง คดีนี้มิใช่คดีเกลือเถื่อนหรือคดีชิงทรัพย์ธรรมดา แต่มันคือขบวนการลักลอบสับเปลี่ยนหยกขาวล้

ความคืบหน้าของคดีทุจริตหยกหลวงที่ศาลอาญาดึงไปจัดการนั้น เป็นไปอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด แต่เบื้องหลังความรวดเร็วนั้นกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการจัดฉากและคบคิดลอบกัดขุนนางตงฉินอย่างเลือดเย็นภายในห้องโถงไต่สวนอันมืดทึมและน่าเกรงขามของศาลอาญา เสียงกระแทกไม้ตวาดขู่ขวัญดังระงมสลับกับเสียงโซ่ตรวนที่ลากครูดไปกับพื้นหิน ขุนนางผู้สอบสวนคดีทุ่มเทกำลังกดดันหลินเวินเซิ่งอย่างหนักหน่วง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดหาใช่การทรมานทางกาย หากแต่เป็นหลักฐานที่เตรียมการมาอย่างแน่นหนา ทั้งฎีกาอนุมัติลายมือหวัดอันคุ้นตาที่มีตราประทับประจำตัวเด่นหรา รวมไปถึงคำให้การซัดทอดจากพ่อค้ามืดเฉินคุนและขุนนางท้องถิ่นตระกูลสวี่ ที่จู่ ๆ ก็กลับคำให้การ ยอมรับสารภาพและชี้ตัวว่าหลินเวินเซิ่งคือผู้บงการใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังอย่างพร้อมเพรียงกันต่อให้หลินเวินเซิ่งจะยืนกรานความบริสุทธิ์จนคอเป็นเอ็น เสียงของเขาก็เบาบางราวกับเสียงกระซิบกลางพายุที่โหมกระหน่ำ เมื่อขุนนางในศาลอาญาส่วนใหญ่ล้วนได้รับผลประโยชน์และใบสั่งลับจากผู้มีอำนาจล้นฟ้าในราชสำนักที่ต้องการปิดคดีนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้สืบสาวไปถึงตัวการใหญ่ที่แท้จริง คดีนี้จึงบีบให้หล

สายลมพัดกระโชกหอบเอาเศษใบไม้แห้งปลิวว่อนไปทั่วผืนฟ้าเมืองหลวง บรรยากาศสลัวราง ๆ และหม่นหมองคล้ายปกคลุมด้วยม่านสีเทา สิ่งที่หนาวเหน็บยิ่งกว่าภูมิอากาศคือข่าวลือที่พุ่งตรงจากศาลอาญาเข้าถล่มจวนตระกูลหลินราวกระแสน้ำป่า"ท่านพี่ ไม่จริง พวกเจ้าโกหก ท่านพี่ไม่มีวันจากไปเช่นนี้"เสียงกรีดร้องดั่งจะขาดใจของหลี่ซูเยี่ยนดังก้องสะท้อนไปทั่วเรือนนอน ร่างกายซูบซีดและเพิ่งฟื้นไข้ เมื่อได้ยินบ่าวไพร่แอบมากระซิบบอกข่าวเรื่องการตายของสามีในคุกหลวง นางถึงกับเบิกตากว้าง ร่างกายเกร็งกระตุก พยายามจะถลาลงจากเตียงกว้างทว่ากลับไร้เรี่ยวแรงจนร่วงหล่นลงมากองกับพื้นเรือน หลินเม่ยหลิงพุ่งเข้าไปโอบกอดมารดาไว้ ตัวนางเองก็ร่ำไห้แทบเป็นสายเลือด โลกทั้งใบของนางก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงสะอื้นไห้ผสานกับเสียงทุบหน้าอกตัวเองด้วยความอัดอั้นตันใจของหลี่ซูเยี่ยน บีบคั้นหัวใจผู้ที่ได้ยินจนน้ำตาคลอท่ามกลางเสียงร่ำไห้ราวกับฟ้าจะถล่ม มีเพียงหลินชิงเหยาที่ยืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง มือบางกุมขอบโต๊ะไม้แน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด ในหัวของนางอื้ออึงจนไร้ความรู้สึก หยาดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลผ่านแก้มเนียนเงียบเชียบ นางสูดหายใจเข้าลึก