All Chapters of พลิกโฉมคุณหนูรองขี้โรคแห่งสกุลหลิน: Chapter 1 - Chapter 10

หลินเวินเซิ่งกลับมาในตอนเย็นพร้อมกับห่อยาราคาแพงที่เขาเพิ่งใช้เบี้ยรายเดือนครึ่งหนึ่งซื้อมารักษาบุตรสาว หมอเคยบอกว่าโรคของหลินชิงเหยารักษาไม่หาย นางเป็นโรคพร่องโลหิตและปอดอ่อนแอซึ่งพบได้ไม่มากแต่ก็ไม่น้อยเลยในเมืองนี้บิดาต้องแบ่งเงินซื้อโสมหรือถังเช่าราคาแพงไม่ขาดเพื่อรักษานางซึ่งทำได้เพียงประคองอาการเท่านั้น แม้กระนั้นเขาก็ทำด้วยความเต็มใจเสมอมา"ท่านพ่อเจ้าคะ น้องรองฟื้นแล้ว แต่ก็หลับไปอีกเจ้าค่ะ"หลินเม่ยหลิงรายงานบิดาพร้อมรับห่อยาเตรียมเอาไปต้ม หลินเวินเซิ่งโล่งอกในทันใด หลินชิงเหยาล้มหัวกระแทกรุนแรง มีบาดแผลลึก การฟื้นขึ้นมาได้นับว่าสวรรค์เมตตา"ให้น้องพักผ่อนเถิด แล้วเจ้าล่ะกินข้าวหรือยัง"สำหรับบุตรสาวคนโตเขาก็อดห่วงไม่ได้เช่นกัน แม้นางจะแข็งแรงมากแต่หากเกิดพลาดเป็นอะไรไปอีกคน หัวอกคนเป็นพ่อคงไม่ต่างจากศพไร้วิญญาณ"รอกินพร้อมท่านพ่อท่านแม่เจ้าค่ะ ส่วนน้องรองมีน้ำข้าวต้มกับยาต้มตามที่ท่านหมอสั่งเหมือนเดิมเจ้าค่ะ"หลินเม่ยหลิงเอ่ยอย่างกระตือรือร้น นางมั่นใจว่าทำตามคำแนะนำท่านหมอ อีกไม่นานอาการของน้องสาวก็คงดีขึ้นหลินชิงเหยาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น"ตื่นแล้วหรือน้

บรรยากาศการเดินทางที่ยาวนานนับเดือนเริ่มผลัดเปลี่ยนจากทุ่งหญ้าแห้งแล้งสู่ความรุ่งเรืองของเมืองหลวงต้าฉี ทว่าความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทางกลับถูกแทนที่ด้วยความอึ้งงัน เมื่อรถม้าหยุดลงที่หน้าธรณีประตูของจวนแห่งหนึ่งตามแผนที่ซึ่งทางการจัดสรรไว้ให้หลินเวินเซิ่งลงจากรถม้าด้วยความหวังเต็มเปี่ยม แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด จวนไม้หลังใหญ่แต่ทว่าสีที่เคยฉาบไว้กลับหลุดลอกจนเห็นเนื้อไม้สีหม่น หลังคาบางส่วนมีหญ้าคาขึ้นรกเรื้อ บานประตูใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดยามลมพัดผ่านราวกับเสียงโอดครวญของคนชรา"นี่หรือ จวนที่ทางการจัดไว้ให้หัวหน้ากองกรมพิธีการ" เขารำพึงเสียงแผ่วในลำคอในใจของขุนนางผู้ซื่อสัตย์รู้สึกขมขื่นอยู่ลึก ๆ ตำแหน่งใหม่ที่เขาได้รับนั้นมิใช่ขุนนางปลายแถว แต่จวนหลังนี้กลับดูรกร้างไร้การเหลียวแลมานับสิบปี ทว่าเมื่อนึกถึงพระเมตตาของฝ่าบาทที่ทรงประทานตำแหน่งนี้ให้ เขาก็ทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่นและเก็บงำความน้อยเนื้อต่ำใจไว้ไม่ให้บุตรภรรยาได้เห็นหลี่ซูเยี่ยนและหลินเม่ยหลิงก้าวลงมาสมทบ พวกนางต่างลอบมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ แม้จะผิดหวังจนอยากจะถอนหายใจออก

เมื่อแสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำ กลิ่นอายความเหนื่อยล้าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจวนเก่าที่บัดนี้เริ่มสะอาดตาขึ้นบ้างแล้ว หลี่ซูเยี่ยนและหลินเม่ยหลิงนั่งทรุดตัวลงบนม้านั่งไม้ที่ขัดถูจนขึ้นเงา ทั้งสองแม่ลูกหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมพลางดื่มน้ำลอยดอกมะลิที่พกติดตัวมาเพื่อดับความกระหาย"ในที่สุดพื้นไม้ก็พอมองเห็นสีจริงเสียที" หลี่ซูเยี่ยนเอ่ยพลางทอดสายตามองไปรอบโถงเรือนที่ดูสงบลงกว่าเมื่อเช้ามากนัก "ชิงเหยา เจ้าพักเสียเถิดลูก เหงื่อโทรมกายเช่นนี้เดี๋ยวไข้จะกลับมาอีก"หลินชิงเหยา ยิ้มรับพลางยกจอกน้ำขึ้นจิบ ทว่าในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมจวนไม้ กลิ่นประหลาดอย่างหนึ่งกลับค่อย ๆ แทรกซึมผ่านรอยแตกของบานหน้าต่าง มันเป็นกลิ่นฉุนที่ชวนให้สะอิดสะเอียน ราวกับมีซากสัตว์เน่าเปื่อยถูกกองทิ้งไว้กลางแดดจัด"กลิ่นสิ่งใดกัน เหตุใดจึงเหม็นเน่าถึงเพียงนี้" หลินเม่ยหลิงยกมือขึ้นปิดจมูกพลางขมวดคิ้วมุ่นหลินชิงเหยาวางจอกน้ำลงทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับฉายแววสงสัย นางไม่ได้เพียงแค่ได้กลิ่น แต่สัญชาตญาณนักปรุงเครื่องหอมบอกนางว่านี่ไม่ใช่กลิ่นเน่าเสียตามธรรมชาติ "กลิ่นขี้วัวผสมกับดินเลนเน่า

หลังจากความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องนอนของหลี่ซูเยี่ยนด้วยฤทธิ์เทียนหอมบำบัดของหลินชิงเหยา มารดาของนางก็เริ่มมีสีหน้าผุดผ่องขึ้นในเช้าวันถัดมา หลินเวินเซิ่งเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจว่า แม้จะหวาดหวั่นเพียงใด แต่การอยู่เป็นเพื่อนบ้านกันโดยไม่ผูกมิตรย่อมมิใช่หนทางที่ยั่งยืน เขาจึงรวบรวมความกล้าพาภรรยาและบุตรสาวทั้งสองเดินทางไปคารวะเพื่อนบ้านผู้ยิ่งใหญ่ที่จวนกั๋วกงเมื่อก้าวพ้นธรณีประตูจวนกั๋วกงอันโอ่อ่า ครอบครัวตระกูลหลินกลับพบกับความประหลาดใจ ท่านกั๋วกงประมุขของจวนกลับไม่ได้มีท่าทีปั้นปึ่งดั่งขุนนางใหญ่ทั่วไป เขาต้อนรับขับสู้ด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรและแววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตา"ใต้เท้าหลิน ยังไม่ทันได้พบกันก็ย้ายมาอยู่เมืองหลวงเสียแล้ว จวนเก่าหลังนั้นหากมีสิ่งใดขาดเหลือบอกกล่าวข้าได้ไม่ต้องเกรงใจ" ท่านกั๋วกงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวานทว่าบรรยากาศอันอบอุ่นกลับถูกแช่แข็งในพริบตา เมื่อร่างระหงขององค์หญิงสิบเจ็ดหรือฮูหยินใหญ่ เยื้องกรายเข้ามาในห้องโถง นางชายตามองครอบครัวตระกูลหลินด้วยความรังเกียจก่อนจะแค่นยิ้มเย็น"ท่านพี่จะเมตตาผู้ใดก็ควรดูฐานะเสียบ้าง ขุนนางปลายแถวที่ไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนี้ จ

วังหลวงภายในศาลาทรงงานส่วนพระองค์ ฮ่องเต้ทรงประทับอยู่หลังโต๊ะทรงอักษร เบื้องหน้าพระพักตร์มีบุรุษในชุดลำลองสีเข้มคุกเข่ารายงานสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเนื้อความกลับทำให้หัวคิ้วของโอรสสวรรค์เลิกขึ้นด้วยความฉงน"ทูลฝ่าบาท ข่าวจากสายลับที่แฝงตัวอยู่รอบจวนเก่าและจวนกั๋วกงพบว่า ครอบครัวตระกูลหลินไม่ได้อยู่อย่างเงียบเชียบดั่งที่ทรงคาดการณ์ไว้พะย่ะค่ะ" สายลับกราบทูลพลางยื่นม้วนกระดาษเล็ก ๆ ถวาย "โดยเฉพาะบุตรสาวคนรองของใต้เท้าหลิน นางหาใช่ลูกแกะที่หัวอ่อนไม่"ฮ่องเต้ทรงคลี่ม้วนกระดาษออกอ่าน พลางรับฟังคำรายงานเพิ่มเติม "เข้าจวนมาได้ไม่นาน ฮูหยินกั๋วกงสั่งให้บ่าวไพร่ขนปุ๋ยคอกมากองสุมข้างกำแพงเพื่อกลั่นแกล้ง แต่คุณหนูรองผู้นั้นกลับไม่ได้ไปร้องห่มร้องไห้ขอความเมตตา นางปรุงดินระเบิดควันชนิดพิเศษปาใส่กองปุ๋ยคอกฝั่งจวนกั๋วกง จนบ่าวไพร่พากันจามและคันคะเยอจนอยู่ไม่สุขไปตาม ๆ กันพะย่ะค่ะ""นางทำเช่นนั้นรึ" ฮ่องเต้ทรงแย้มสรวลออกมาเบา ๆ "กล้าใช้สิ่งของพื้นบ้านมาเป็นอาวุธตอบโต้อำนาจมืด ช่างน่าสนใจ""ไม่เพียงเท่านั้นพะย่ะค่ะ ต่อมาใต้เท้าหลินพาครอบครัวไปคารวะเพื่อนบ้านตามธรรมเนียม ในขณะที่พี่ส