Todos los capítulos de พลิกโฉมคุณหนูรองขี้โรคแห่งสกุลหลิน: Capítulo 1 - Capítulo 7

หลินเวินเซิ่งกลับมาในตอนเย็นพร้อมกับห่อยาราคาแพงที่เขาเพิ่งใช้เบี้ยรายเดือนครึ่งหนึ่งซื้อมารักษาบุตรสาว หมอเคยบอกว่าโรคของหลินชิงเหยารักษาไม่หาย นางเป็นโรคพร่องโลหิตและปอดอ่อนแอซึ่งพบได้ไม่มากแต่ก็ไม่น้อยเลยในเมืองนี้บิดาต้องแบ่งเงินซื้อโสมหรือถังเช่าราคาแพงไม่ขาดเพื่อรักษานางซึ่งทำได้เพียงประคองอาการเท่านั้น แม้กระนั้นเขาก็ทำด้วยความเต็มใจเสมอมา"ท่านพ่อเจ้าคะ น้องรองฟื้นแล้ว แต่ก็หลับไปอีกเจ้าค่ะ"หลินเม่ยหลิงรายงานบิดาพร้อมรับห่อยาเตรียมเอาไปต้ม หลินเวินเซิ่งโล่งอกในทันใด หลินชิงเหยาล้มหัวกระแทกรุนแรง มีบาดแผลลึก การฟื้นขึ้นมาได้นับว่าสวรรค์เมตตา"ให้น้องพักผ่อนเถิด แล้วเจ้าล่ะกินข้าวหรือยัง"สำหรับบุตรสาวคนโตเขาก็อดห่วงไม่ได้เช่นกัน แม้นางจะแข็งแรงมากแต่หากเกิดพลาดเป็นอะไรไปอีกคน หัวอกคนเป็นพ่อคงไม่ต่างจากศพไร้วิญญาณ"รอกินพร้อมท่านพ่อท่านแม่เจ้าค่ะ ส่วนน้องรองมีน้ำข้าวต้มกับยาต้มตามที่ท่านหมอสั่งเหมือนเดิมเจ้าค่ะ"หลินเม่ยหลิงเอ่ยอย่างกระตือรือร้น นางมั่นใจว่าทำตามคำแนะนำท่านหมอ อีกไม่นานอาการของน้องสาวก็คงดีขึ้นหลินชิงเหยาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น"ตื่นแล้วหรือน้

บรรยากาศการเดินทางที่ยาวนานนับเดือนเริ่มผลัดเปลี่ยนจากทุ่งหญ้าแห้งแล้งสู่ความรุ่งเรืองของเมืองหลวงต้าฉี ทว่าความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทางกลับถูกแทนที่ด้วยความอึ้งงัน เมื่อรถม้าหยุดลงที่หน้าธรณีประตูของจวนแห่งหนึ่งตามแผนที่ซึ่งทางการจัดสรรไว้ให้หลินเวินเซิ่งลงจากรถม้าด้วยความหวังเต็มเปี่ยม แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด จวนไม้หลังใหญ่แต่ทว่าสีที่เคยฉาบไว้กลับหลุดลอกจนเห็นเนื้อไม้สีหม่น หลังคาบางส่วนมีหญ้าคาขึ้นรกเรื้อ บานประตูใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดยามลมพัดผ่านราวกับเสียงโอดครวญของคนชรา"นี่หรือ จวนที่ทางการจัดไว้ให้หัวหน้ากองกรมพิธีการ" เขารำพึงเสียงแผ่วในลำคอในใจของขุนนางผู้ซื่อสัตย์รู้สึกขมขื่นอยู่ลึก ๆ ตำแหน่งใหม่ที่เขาได้รับนั้นมิใช่ขุนนางปลายแถว แต่จวนหลังนี้กลับดูรกร้างไร้การเหลียวแลมานับสิบปี ทว่าเมื่อนึกถึงพระเมตตาของฝ่าบาทที่ทรงประทานตำแหน่งนี้ให้ เขาก็ทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่นและเก็บงำความน้อยเนื้อต่ำใจไว้ไม่ให้บุตรภรรยาได้เห็นหลี่ซูเยี่ยนและหลินเม่ยหลิงก้าวลงมาสมทบ พวกนางต่างลอบมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ แม้จะผิดหวังจนอยากจะถอนหายใจออก

เมื่อแสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำ กลิ่นอายความเหนื่อยล้าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจวนเก่าที่บัดนี้เริ่มสะอาดตาขึ้นบ้างแล้ว หลี่ซูเยี่ยนและหลินเม่ยหลิงนั่งทรุดตัวลงบนม้านั่งไม้ที่ขัดถูจนขึ้นเงา ทั้งสองแม่ลูกหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมพลางดื่มน้ำลอยดอกมะลิที่พกติดตัวมาเพื่อดับความกระหาย"ในที่สุดพื้นไม้ก็พอมองเห็นสีจริงเสียที" หลี่ซูเยี่ยนเอ่ยพลางทอดสายตามองไปรอบโถงเรือนที่ดูสงบลงกว่าเมื่อเช้ามากนัก "ชิงเหยา เจ้าพักเสียเถิดลูก เหงื่อโทรมกายเช่นนี้เดี๋ยวไข้จะกลับมาอีก"หลินชิงเหยา ยิ้มรับพลางยกจอกน้ำขึ้นจิบ ทว่าในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมจวนไม้ กลิ่นประหลาดอย่างหนึ่งกลับค่อย ๆ แทรกซึมผ่านรอยแตกของบานหน้าต่าง มันเป็นกลิ่นฉุนที่ชวนให้สะอิดสะเอียน ราวกับมีซากสัตว์เน่าเปื่อยถูกกองทิ้งไว้กลางแดดจัด"กลิ่นสิ่งใดกัน เหตุใดจึงเหม็นเน่าถึงเพียงนี้" หลินเม่ยหลิงยกมือขึ้นปิดจมูกพลางขมวดคิ้วมุ่นหลินชิงเหยาวางจอกน้ำลงทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับฉายแววสงสัย นางไม่ได้เพียงแค่ได้กลิ่น แต่สัญชาตญาณนักปรุงเครื่องหอมบอกนางว่านี่ไม่ใช่กลิ่นเน่าเสียตามธรรมชาติ "กลิ่นขี้วัวผสมกับดินเลนเน่า