All Chapters of พลิกโฉมคุณหนูรองขี้โรคแห่งสกุลหลิน: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไป แสงทองของวันใหม่ก็ส่องลงมากระทบผืนดินของจวนตระกูลหลินอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยเป็นวันแรก ม่านไม้ดำทมิฬที่เคยบดบังทัศนียภาพเหลือเพียงเศษซากกองไม้ที่ถูกขนย้ายออกไปจนหมดสิ้น สายลมอุ่น ๆ พัดพาเอาความอับชื้นให้อันตรธานหายไป เผยให้เห็นลานเรือนตะวันออกที่ดูโปร่งตาและน่าอยู่ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าภายในห้องครัวเล็ก ๆ ที่แปรสภาพเป็นเรือนเครื่องหอมชั่วคราว หลินชิงเหยา กำลังยืนอยู่หน้าเตาไฟดินเผา ใบหน้าพริ้มเพราซับสีเลือดฝาดจากไอร้อนของเตา ควันสีขาวลอยม้วนตัวขึ้นสู่เบื้องบน แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายที่แปลกใหม่จนผู้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างหลี่ซูเยี่ยนและหลินเม่ยหลิงถึงกับต้องสูดหายใจเข้าลึกด้วยความอัศจรรย์ใจ"ชิงเหยา นี่เจ้ากำลังทำสิ่งใดกันแน่ เหตุใดกลิ่นของมันจึงไม่เหมือนกับแป้งร่ำหรือกำยานที่แม่เคยพบเห็นในตลาดหลวงเลย" หลี่ซูเยี่ยนเอ่ยถามพลางจ้องมองถ้วยกระเบื้องเคลือบใบเล็กที่มีหยดน้ำมันใส ๆ สีเหลืองอ่อนค่อย ๆ หยดลงมาจากปลายหลอดไม้ไผ่ที่ถูกดัดแปลงอย่างประณีตหลินชิงเหยายิ้มละไม มือบางยังคงใช้ไม้พายคอยคนส่วนผสมในหม้อดินอย่างสม่ำเสมอ "ท่านแม่เจ้าคะ สิ่งนี้เรียกว่าน้ำมันหอมสกัดบ

บรรยากาศยามค่ำคืนภายในเรือนหลักของจวนกั๋วกงโอบล้อมไปด้วยความเงียบสงบ แสงไฟจากโคมส่องกระทบโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรส หลังจากมื้ออาหารเย็นสิ้นสุดลง บ่าวไพร่ต่างพากันทยอยเก็บถ้วยชามออกไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดจาง ๆ ที่มักจะเกิดขึ้นเสมอเมื่อประมุขของจวนและฮูหยินใหญ่อยู่ร่วมกันองค์หญิงสิบเจ็ดหรือฮูหยินใหญ่เอนกายพิงหมอนอิงปักลวดลายวิจิตร พลางรับถ้วยน้ำชาจากสาวใช้คนสนิทมาจิบ ทันทีที่นางได้ยินรายงานจากสายสืบเรื่องความเคลื่อนไหวของจวนข้างบ้าน ใบหน้าที่ตกแต่งด้วยเครื่องประทินผิวราคาแพงก็พลันบิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยัน นางเบะปากพลางแค่นเสียงในลำคอ"เหอะ ขุนนางปลายแถวอย่างไรก็ยังคงเป็นขุนนางปลายแถวอยู่วันยันค่ำ ย้ายมาเมืองหลวงได้ไม่กี่วัน ถึงกับต้องให้บุตรสาวออกไปตั้งแผงลอยเร่ขายของต่ำต้อยกลางตลาดหลวง น่าอับอายขายหน้าสิ้นดี" ฮูหยินใหญ่ปัดแขนเสื้ออย่างนึกรังเกียจ "แล้วไอ้น้ำมันสกัดประหลาดพรรค์นั้น ต่อให้เอามาประเคนให้ข้าฟรี ๆ ข้าก็ไม่มีวันใช้ให้ผิวพรรณอันสูงค่าต้องแปดเปื้อนหรอก"เจิ้งกั๋วกงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะได้ยินดังนั้นก็ชะงักมือที่กำลังจะยกน้ำชาขึ้นดื่ม แววตาของแม่ทัพ

ภายในห้องโถงกลางของจวนตระกูลหลินที่ผ่านการปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน บนโต๊ะไม้ตัวยาวเต็มไปด้วยกองเหรียญอีแปะและก้อนเงินก้อนเล็กก้อนน้อยที่จัดวางเป็นหมวดหมู่ หลินชิงเหยานั่งอยู่ข้างพี่สาว คอยหยิบเงินมานับและคัดแยกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะดันถาดเงินทั้งหมดไปเบื้องหน้าของหลินเวินเซิ่งและหลี่ซูเยี่ยน"ท่านพ่อท่านแม่เจ้าคะ นี่คือรายได้จากการขายเครื่องหอมสกัดตลอดสามวันที่ผ่านมา รวมแล้วได้ถึงห้าสิบตำลึงเงินเจ้าค่ะ" หลินชิงเหยาเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส "เงินส่วนนี้ ข้าตั้งใจมอบให้ท่านพ่อท่านแม่เก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายในจวน และเอาไว้จ้างช่างมาซ่อมแซมหลังคาเรือนนอนที่ยังทรุดโทรมอยู่เจ้าค่ะ"หลินเวินเซิ่งมองกองเงินตรงหน้าด้วยความตื้นตันใจจนขอบตาอุ่นรื้น เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะบุตรสาวคนรองด้วยความรักและภาคภูมิใจ "ชิงเหยา พ่อละอายใจนัก เป็นผู้นำตระกูลแท้ ๆ แต่กลับต้องให้เจ้าลำบากหาเงินตั้งแต่มาถึงเมืองหลวง""ลำบากสิ่งใดกันเจ้าคะท่านพ่อ" บุตรสาวเอียงคอยิ้ม "ท่านพ่อดูข้ายามนี้สิเจ้าคะ ตั้งแต่ได้กลิ่นเครื่องหอมบำบัดและกินอิ่มนอนหลับ ร่างกายของข้าก็แข็งแรงขึ้นมาก ไม่ได้ผอมแห้งแรงน้อยจนดูน่ากลัวเหมือนแต่ก่อนแล

หนึ่งเดือนถัดมามีการจัดงานเลี้ยงวันเกิดของเสนาบดีผู้ใหญ่ที่ตระกูลหลินได้เข้าร่วมเป็นครั้งแรก ทุกคนต่างตื่นเต้นและเตรียมตัวกันอย่างหนักค่ำคืนนี้จวนของเสนาบดีผู้ใหญ่แห่งกรมพิธีการคลาคล่ำไปด้วยผู้คนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงจากโคมไฟส่องสว่างไสวไปทั่วลานเรือนกว้าง รถม้าหรูหราของบรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่จอดเรียงรายเป็นทางยาว ทั่วทั้งงานเต็มไปด้วยกลิ่นอายของสุราหมักชั้นเลิศและแป้งประทินผิวราคาแพง บรรดาฮูหยินและคุณหนูตระกูลใหญ่ต่างพากันแต่งกายด้วยผ้าไหมเนื้อดีสีสันสดใส ประดับประดาด้วยเครื่องทองและหยกล้ำค่าเพื่อมาประชันโฉมและบารมีกันในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดประจำปีท่ามกลางความหรูหราอลังการนั้น ครอบครัวตระกูลหลินเข้ามาในงานด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม หลินเวินเซิ่งและหลี่ซูเยี่ยนเดินนำหน้า ตามด้วยหลินเม่ยหลิงและหลินชิงเหยา ทั้งสี่คนแต่งกายด้วยชุดผ้าเนื้อดีสีสันสะอาดตา แม้จะไม่ได้ปักดิ้นเงินดิ้นทองระยิบระยับดั่งเช่นผู้อื่นแต่ก็ดูหมดจดและสบายตา ทว่าในสายตาของคนเมืองหลวงผู้หยิ่งยโส การแต่งกายเช่นนี้ไม่ต่างจากกาในฝูงหงส์ พวกเขาจึงถูกจัดให้นั่งในมุมท้ายสุดของลานงานเลี้ยง ซึ่งเป็นโต๊ะไม้ตัวเล็กที่เกือบจะหลุดพ้

สายลมอบอุ่นยามเช้าพัดพาเอาเสียงค้อนตอกตะปูและเสียงเลื่อยไม้ดังขึ้นเป็นจังหวะภายในจวนตระกูลหลิน เงินจำนวนห้าสิบตำลึงเงินที่หลินชิงเหยาได้มาจากการค้า ได้นำมาใช้ประโยชน์ทันทีในเช้าวันต่อมา ช่างฝีมือดีหลายคนได้รับการว่าจ้างมาซ่อมแซมหลังคาเรือนนอนที่ทรุดโทรม ขูดถากคราบตะไคร่น้ำบนกำแพงเก่า และจัดแจงถางหญ้ารกชัฏในสวนหย่อมจนกลับมาดูโล่งตาแม้จะไม่ได้หรูหราระยิบระยับดั่งจวนเสนาบดี แต่จวนของหัวหน้ากองพิธีการหลินเวินเซิ่งก็เริ่มกลับมามีสง่าราศี สมฐานะขุนนางแห่งเมืองหลวงขึ้นมาทันตาเห็นสิ่งสำคัญที่สุดหลังจากที่หลินชิงเหยาเกือบจะถูกโจรปล้นเงินกลางตรอกเปลี่ยว คือการจัดหากำลังคนมาแบ่งเบาภาระและระแวดระวังภัย หลินเวินเซิ่งเห็นพ้องกับบุตรสาวคนรองอย่างยิ่ง เขาจึงยอมเจียดเบี้ยหวัดส่วนหนึ่งมารวมกับเงินกำไรก้อนแรกของบุตรสาว เพื่อเปิดรับสมัครคนรับใช้เข้ามาอยู่ในจวนจำนวนสามคน ซึ่งเป็นจำนวนที่รัดกุม ประหยัด และไม่เป็นที่ครหาของพวกชอบจับผิดบริเวณลานเรือนหน้า มีชายฉกรรจ์และเด็กสาวชาวบ้านมายืนเข้าแถวรอรับการคัดเลือกอยู่ราว ๆ สิบกว่าคน หลินชิงเหยาในชุดผ้าฝ้ายกะทัดรัดนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวเล็ก โดยมีหลี่ซูเยี่ยนแล