All Chapters of พลิกโฉมคุณหนูรองขี้โรคแห่งสกุลหลิน: Chapter 31 - Chapter 40

นับตั้งแต่ฝ่าบาทมีราชโองการสั่งปิดคดีทุจริตหยกหลวงภายในเวลาอันรวดเร็ว ขุนนางส่วนใหญ่ในราชสำนักต่างพากันโล่งอกและคิดว่ามรสุมได้ผ่านพ้นไปแล้ว สำหรับเซียวจิ้งเฉวียน เขาไม่มีวันยอมปล่อยให้วิญญาณของใต้เท้าหลินต้องตายตาไม่หลับ และไม่มีวันยอมให้สตรีตระกูลหลินต้องระหกระเหินอย่างไร้ความยุติธรรม ชายหนุ่มเลือกสืบสวนคดีนี้อย่างลับ ๆ เบื้องหลังการเมืองอย่างบ้าคลั่ง"ใต้เท้า หลังจากคดีปิดลงพวกขุนนางในกรมพิธีการและเสนาบดีบางส่วนเริ่มย่ามใจ พากันโยกย้ายตั๋วเงินและทรัพย์สินที่ได้จากการขายหยกหลวงในตลาดมืดออกไปยังหัวเมืองใต้ขอรับ" โม่เฉิน องครักษ์คนสนิทเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาในห้องประชุมลับ "โดยเฉพาะใต้เท้าสวี่ที่เริ่มพบปะกับพ่อค้ามืดบ่อยครั้งขึ้น คงคิดว่าไม่มีผู้ใดตามกลิ่นเจออีกแล้ว""หึ ยิ่งพวกมันคิดว่ารอดพ้น ยิ่งเผยพิรุธและทิ้งร่องรอยไว้มาก" เซียวจิ้งเฉวียนแค่นยิ้มเย็นชา นัยน์ตาฉายประกายรังสีฆ่าฟันเยือกเย็น "จับตาดูการเคลื่อนไหวของตระกูลสวี่ไว้ให้ดี หากขยับเขยื้อนเงินส่วยแม้เพียงตำลึงเดียว จงบันทึกไว้เป็นหลักฐาน ข้าจะลากคอตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังมารับโทษทัณฑ์ในคุกใต้ดินขององครักษ์เสื้อแพ

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่โรงน้ำชาผ่านพ้นไปได้ไม่นาน กิจการของสองพี่น้องตระกูลหลินในเมืองอันหนิงก็ทวีความรุ่งเรืองขึ้นตามลำดับ ท่ามกลางกระแสเงินทองที่เริ่มไหลมาเทมาจนสามารถพยุงฐานะให้มั่นคง ลมมรสุมลูกใหญ่กลับพัดหวนเข้ามาซ้ำเติมชะตากรรมของพวกนางอีกคราอย่างเงียบเชียบ และหนนี้มันบีบคั้นหัวใจยิ่งกว่าการโดนริบทรัพย์สินในเมืองหลวงหลายเท่าในค่ำคืนที่ลมหนาวจากชายป่าพัดกระโชกแรง แสงตะเกียงน้ำมันในห้องนอนเล็กของบ้านเช่าสั่นระริก หลี่ซูเยี่ยนที่เคยมีอาการดีขึ้นจากชาสมุนไพรล้างพิษกลับล้มพับลงไปบนที่นอนกะทันหัน ใบหน้าของหลี่ซูเยี่ยนซีดเผือด ลมหายใจแผ่วเบาลง ร่างกายที่เคยซูบผอมอยู่แล้วกลับเย็นเฉียบ"ท่านแม่! ท่านแม่เจ้าคะ ลืมตามามองข้าก่อน"เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของหลินเม่ยหลิงดังฝ่าความเงียบ หลินชิงเหยาที่กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกใบชาที่ห้องโถงด้านนอก เปิดประตูเข้ามาในห้องทันควัน หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นสภาพของมารดา นางรีบทรุดกายลงนั่งข้างแคร่ไม้ นิ้วเรียวบางยื่นไปจับชีพจรที่ข้อมือของหลี่ซูเยี่ยนทันทีเพียงแค่สัมผัสชีพจรที่เต้นแผ่วเบา สลับกับขัดข้องเป็นห้วง ๆ สมองของหลิน

สายฝนในเมืองหลวงอาจไม่ได้หนาวเหน็บเท่าเมืองอันหนิง บรรยากาศภายในห้องหนังสือส่วนตัวขององครักษ์หนุ่มกลับเย็นเยียบจนน่ากลัว เซียวจิ้งเฉวียนนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน นัยน์ตาคู่คมแดงก่ำจากความเหนื่อยล้าและความระทมทุกข์ ภาพแผ่นหลังบอบบางที่เหยียดตรงและแววตาปวดร้าวของหลินชิงเหยายังคงตามมาหลอกหลอนและกรีดเฉือนหัวใจของเขาอยู่ทุกเมื่อ ความเข้าใจผิดที่ฝังรากลึกทำให้นางปิดกั้นเขาโดยสิ้นเชิง ทว่าชายหนุ่มหาใช่บุรุษที่จะยอมแพ้ต่อโชคชะตา ในเมื่อนางไม่เชื่อใจเขาก็จะใช้ความจริงและหลักฐานทั้งหมดขจัดมลทินให้หมดสิ้น กอบกู้ความบริสุทธิ์ให้ตระกูลของนางมือหนาเปิดม้วนฎีกาลับเก่าชิ้นหนึ่งขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด มันคือบันทึกคดีใหญ่ของเมืองอันหนิง ซึ่งเป็นสถานที่เนรเทศตระกูลหลินนับเป็นความประจวบเหมาะหรือฟ้าลิขิตก็มิอาจทราบ เมืองอันหนิงแห่งนี้มีคดีทุจริตและกดขี่ราษฎรครั้งใหญ่ที่ยังคงค้างคาอยู่ คดีที่เกี่ยวพันกับการลักลอบขนแร่เถื่อนและการค้ามนุษย์ ซึ่งองครักษ์เสื้อแพรคนก่อน ๆ พยายามเข้าไปสะสางแต่กลับไม่เคยสำเร็จ บ้างก็หายสาบสูญ บ้างก็ถูกลอบสังหารกลางทาง เนื่องจากตัวการใหญ่ในพื้นที่เป็นขุนนางท้องถิ่นที่มีอิทธิพลมื

ความเงียบงันปนอึดอัดเข้าปกคลุมร้านชาสมุนไพรและเครื่องหอมท้ายเมืองอันหนิงอย่างรวดเร็ว หลังจากเงาร่างของอันธพาลตระกูลกู้ลับหายไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันจาง ๆ ของความขัดแย้งและรอยยิ้มหยันที่ยังคงค้างอยู่บนมุมปากของหลินชิงเหยา นางเบือนสายตากลับมาจากบานประตูที่เปิดอ้า ข้ามผ่านแววตาตัดพ้ออันปวดร้าวของเซียวจิ้งเฉวียนไปราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน"พี่ใหญ่ พวกเราไปจัดของด้านหลังร้านกันเถิดเจ้าค่ะ" หลินชิงเหยาเอ่ยเสียงเรียบพลางหันไปประคองหลินเม่ยหลิงที่ยังคงหน้าซีดเผือดด้วยความตระหนก"ชิงเหยา... ข้า..." เซียวจิ้งเฉวียนก้าวตามมา ขยับริมฝีปากคล้ายอยากจะอธิบายเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในเมืองหลวง อยากจะบอกนางว่าเขาไม่เคยคิดทรยศต่อความไว้ใจของนางเลยแม้แต่น้อย แต่แผ่นหลังบอบบางที่เหยียดตรงและกิริยาเมินเฉยของหญิงสาวกลับเป็นปราการหนาที่ผลักไสเขาให้อยู่ห่างออกไปนับพันลี้"ใต้เท้าเซียว" หลินชิงเหยาหยุดชะงัก เอี้ยวใบหน้าด้านข้างกลับมามองเขา นัยน์ตาคู่สวยราบเรียบจนน่าใจหาย "ร้านของข้าปิดทำการแล้ว และพวกข้าสองพี่น้องก็เป็นเพียงนักโทษเนรเทศที่ต้องทำมาหากินเลี้ยงชีพ ไม่มีเวลาว่างมารับร

สายลมหนาวพัดหวีดหวิวสาดซัดหอบเอาไอหมอกหนาทึบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณยอดเขาหลังเมืองอันหนิง บรรยากาศรอบโรงถลุงแร่เก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปีชวนให้รู้สึกวังเวง ตัวอาคารไม้ผุพังและกำแพงอิฐซีดเซียวตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มเงาไม้อันมืดมิด ในค่ำคืนนี้ ทั่วทั้งโรงถลุงแร่กลับสว่างไสวไปด้วยแสงคบเพลิงที่ปักไว้รอบบริเวณ แผ่กลิ่นควันไฟและไอแห่งความตายอบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศภายในโถงกว้างของโรงถลุงร้าง หลินชิงเหยาและหลินเม่ยหลิงถูกมัดมือไพล่หลังติดอยู่กับเสาไม้ใจกลางห้อง ใบหน้าของพี่สาวคนโตนองไปด้วยน้ำตาและเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ขณะที่หลินชิงเหยาพยายามตั้งสติ ดวงตาคู่สวยฉลาดเฉลียวจ้องเขม็งไปยังเบื้องหน้าด้วยความนิ่งสงบ แววตาของนางไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาและเกลียดชังที่ส่งตรงไปยังบุรุษเสเพลที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่"ฮ่า ๆ ๆ มองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น เจ้าคิดว่าจะมีใครมาช่วยเจ้าได้หรือ" กู้เฉิงหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ พลางควงพัดในมือเล่นด้วยท่าทางยโสและย่ามใจ "คนของข้าล้อมโรงถลุงแร่ไว้หมดแล้ว ป่านนี้เซียวจิ้งเฉวียนของเจ้าคงกำลังควบม้าอย่างกระวนกระวายใจมาติดกับด