All Chapters of รักหลงระเริงไฟ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไมมุนินทร์ธิตาเดินมาตามทางดินเล็ก ๆ ด้านข้างไซต์งาน เธอไม่ได้โกรธธีรทัตจริงจัง เพียงแต่ไม่อยากยอมรับว่าคำพูดนั้นแทงถูกตรงจุดเสียจนเถียงไม่ออก ตั้งแต่กลับมาถึงเหนือ เธอพยายามเอางานเข้ากลบความคิดทุกอย่าง แต่ยิ่งพยายามไม่คิด กลับยิ่งคิด บางครั้งขณะอ่านเอกสารก็เผลอนึกถึงสายตาคู่นั้น บางครั้งเมื่อโทรศัพท์ดัง หัวใจก็เผลอกระตุกเพราะคิดว่าอาจเป็นเขา แล้วพอเห็นว่าไม่ใช่... กลับรู้สึกผิดหวังอย่างน่าหงุดหงิด “บ้าจริง...” หญิงสาวพึมพำพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนกรวดเล็ก ๆ บนทาง“จะคิดถึงเขาทำไม” คำถามนั้นลอยหายไปกับสายลมโดยไม่มีคำตอบลมจากแนวเขาพัดแรงขึ้นจนปอยผมที่หลุดจากมวยต่ำปลิวระแก้ม มุนินทร์ธิตายกมือขึ้นทัดผมหลังใบหู ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเช้ายังมีแสงแดดอยู่บ้าง แต่เวลานี้เมฆสีเทากลับรวมตัวหนาแน่นเหนือยอดเขาแล้ว สีของท้องฟ้าค่อย ๆ หม่นลง ลมเย็นมีกลิ่นฝนติดมาด้วยจาง ๆเธอกำลังจะหันกลับ เสียงเครื่องยนต์จากถนนด้านหน้าไซต์ก็ดังแทรกเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่ได้สนใจ จนกระทั่งรถสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นผ่า

เสียงฟ้าร้องครืนต่ำดังมาจากด้านหลังแนวเขา ทั้งสองเงยหน้ามองท้องฟ้าแทบพร้อมกัน เมฆดำเริ่มรวมตัวหนาแน่นขึ้น ลมเย็นที่พัดผ่านเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นกระแสลมแรงจนใบไม้ตามข้างทางพลิกด้านสีอ่อนให้เห็นเป็นระลอกมุนินทร์ธิตายกมือขึ้นรวบปอยผมที่ปลิวระใบหน้า ก่อนก้มมองนาฬิกาข้อมือ“ฉันต้องกลับไปทำงานแล้วค่ะ”“ครับ”เธอทำท่าจะเดินจากไป แต่เสียงของจิรภพทำให้ต้องหยุด“มุนครับ”หญิงสาวหันกลับมาเขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ผมจะไม่ใช้เรื่องอดีตชาติหรือคำพูดของหลวงตามาเป็นข้ออ้างให้ตัวเองครับ”มุนินทร์ธิตานิ่งฟัง“ผมยังไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นทั้งหมดหมายความว่าอย่างไร แต่ผมจะหาคำตอบด้วยตัวเอง และจะไม่ผลักภาระนั้นมาให้คุณ”เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณาถ้อยคำของเขาไม่ได้ทำให้ความยุ่งยากระหว่างคนทั้งสองหายไป แต่กลับทำให้เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยเขาก็เริ่มมองเห็นสิ่งเดียวกับที่เธอกังวล“ถ้าอย่างนั้นฉันหวังว่าคุณจะทำได้อย่างที่พูดนะคะ”จิรภพพยักหน้า“ครับ”มุนินทร์ธิตาจึงเดินกลับไปยังสำนักงานชั่วคราว โดยมีสายตาของชายหนุ่มทอดมองตามจนร่างบางลับหายเข้าไปหลังประตูเขายืนอยู่ตรงนั้นอี

สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้งในเวลาที่แสงสุดท้ายของวันกำลังเลือนหายไปหลังแนวเทือกเขา เมฆสีดำทะมึนเคลื่อนตัวต่ำลงเหนือยอดไม้ ลมเย็นพัดผ่านถนนสายเล็กที่ทอดตัวเข้าสู่หมู่บ้าน ก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นจนกิ่งลำไยสองข้างทางเอนลู่ เสียงฟ้าร้องดังครืนมาจากหุบเขาไกล ๆ ราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าค่ำคืนนี้พายุฝนคงไม่ยอมสงบลงง่ายนักมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่บนเบาะข้างคนขับ สายตามองผ่านกระจกรถซึ่งมีหยดน้ำเกาะพราวออกไปยังทิวทัศน์ภายนอก แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ในความคิดกลับไม่ใช่ภูเขาหรือถนนเปียกฝน หากเป็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งที่เธอเพิ่งแยกจากมาได้ไม่ถึงชั่วโมงริมฝีปากของเธอยังรู้สึกถึงสัมผัสนั้น สัมผัสจากจูบแรกที่ไม่ควรเกิดขึ้น เธอยกปลายนิ้วแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนรีบลดมือลงเมื่อได้ยินเสียงธีรทัตขยับตัวอยู่หลังพวงมาลัย“หนาวหรือครับมุน”“หืม...คะ?”“พี่เห็นมุนนั่งกอดอกตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว แอร์เย็นไปหรือเปล่า”มุนินทร์ธิตาส่ายหน้า ก่อนฝืนยิ้มให้คนถาม “ไม่ค่ะพี่ธีร์ มุนแค่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย วันนี้เดินดูงานทั้งวัน”ธีรทัตเหลือบมองเธอเพียงครู่เดียวแล้วหันกลับไปสนใจถนน เขาไม่ได้ซักไซ้ ทั้งที่สังเกตเห็

คุ้มเก่าของครอบครัวมุนินทร์ธิตาตั้งอยู่บนพื้นที่กว้างริมหมู่บ้าน กำแพงอิฐเก่าสีหม่นทอดยาวไปตามแนวต้นไม้ใหญ่ ประตูไม้สักบานสูงเปิดเข้าสู่ลานหินซึ่งมีเรือนไทยล้านนาหลายหลังเชื่อมถึงกันด้วยชานไม้และทางเดินยกพื้นตัวเรือนประธานตั้งอยู่ด้านในสุด หลังคากระเบื้องดินเผาซ้อนลดหลั่นตามรูปแบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น หน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายดอกไม้และเถาวัลย์อย่างประณีต บางส่วนได้รับการบูรณะแล้ว ขณะที่เรือนด้านหลังยังคงรักษาสภาพเดิมไว้เกือบทั้งหมดฝนตกหนักจนทางเดินหินเปียกชุ่ม มุนินทร์ธิตารีบลงจากรถแล้ววิ่งขึ้นบันไดเรือน โดยมีหญิงสูงวัยซึ่งดูแลคุ้มเดินถือผ้าขนหนูออกมารับ“คุณมุน เปียกหมดแล้วเจ้า”“นิดหน่อยค่ะป้าคำ ฝนตกแรงมากเลย”“ป้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้วเจ้า ไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวจะไม่สบาย”“ขอบคุณค่ะ”มุนินทร์ธิตารับผ้าขนหนูมาซับเส้นผม ก่อนหันไปบอกธีรทัตที่เดินตามขึ้นมา“พี่ธีร์กลับดี ๆ นะคะ”“ครับ พรุ่งนี้พี่มารับตามเวลาเดิม”“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ มุนขับรถเองได้”“พรุ่งนี้ค่อยว่ากันครับ คืนนี้พักผ่อนก่อน”เธอพยักหน้า ก่อนมองตามชายหนุ่มที่เดินกลับลงบันไดไปท่ามกลางสายฝนเมื่อรถของธีรทัตเคลื่อนออกจากลานคุ้ม ม

เวลาเดียวกันนั้น มุนินทร์ธิตากำลังดิ้นกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงภายในคุ้มเก่า เสียงฝนกระทบหลังคากระเบื้องดังต่อเนื่อง แต่ในความฝันของเธอกลับมีเสียงตะเกียงแกว่งไกวเบา ๆ และกลิ่นดอกมะลิหอมอบอวลอยู่รอบตัว เธอยืนอยู่บนชานเรือนไทยสวมผ้าซิ่นไหมสีม่วงหม่น มีสไบสีงาช้างพาดอยู่บนบ่า เบื้องหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดโบราณ เขากำลังมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “พี่คิดถึงเจ้า” หัวใจของเธอสั่นไหวทั้งที่รู้ว่าตนเองกำลังฝัน แต่ความรู้สึกกลับสมจริงอย่างน่าประหลาด “ก็เพิ่งพบกันเมื่อยามหัวค่ำเองมิใช่หรือเจ้าคะ”เสียงที่หลุดออกจากปากไม่ใช่ถ้อยคำที่เธอตั้งใจพูดราวกับมีใครอีกคนกำลังใช้ร่างของเธอ ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนเลื่อนมือขึ้นประคองแก้ม “ต่อให้พบกันทุกวัน พี่ก็คงยังคิดถึง”มุนินทร์ธิตารู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังละลาย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วภาพใบหน้าของชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นใต้แสงตะเกียง จิรภพ เป็นเขา แต่เสื้อผ้า ทรงผม และบรรยากาศรอบตัวกลับไม่ใช่ยุคสมัยที่เธอรู้จัก ก่อนจะทันตั้งคำถาม ริมฝีปากของเขาก็โน้มลงมาสัมผัสเธอ ความอบอุ่นนั้นแล่นผ่านหัวใจอย่างรุนแรง ลึกซึ้ง คุ้นเคย และเจ็บปวดอย่างไม่มีเหตุผลเธอจ