Semua Bab รักหลงระเริงไฟ: Bab 1 - Bab 10

รักหลงระเริงไฟตอนที่ 01 ไหมทับทิมสีเลือดนามปากกา มุกรัญจวนเสียงกระทบของฟืมดังเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่ภายในเรือนทอผ้าเก่าแก่ของตระกูลอินทรเทพกึก........กักกึก........กักเส้นไหมสีแดงเข้มถูกสอดผ่านเส้นยืนทีละเส้น ก่อนฟืมไม้จะกระแทกให้เส้นไหมแนบสนิทเข้าหากัน ภายใต้แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านช่องไม้ระแนง สีแดงบนผืนผ้าไม่ได้สดจัดเหมือนผ้าย้อมทั่วไป หากมีประกายลึกและซับซ้อน บางมุมแดงดั่งเม็ดทับทิมสุก บางมุมกลับเข้มจนเกือบดำคล้ายเลือด ที่แห้งเกาะบนปลายมีดมุนินทร์ธิตา อินทรเทพ หยุดมือ ปลายนิ้วเรียวลูบผ่านเนื้อไหมอย่างเบามือ ก่อนยกผ้าช่วงที่เพิ่ง ทอขึ้นรับแสง“รอบนี้ติดม่วงไปหน่อยค่ะป้าอุ่น”นางอุ่นซึ่งนั่งกรอไหมอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้น ก่อนหยิบแว่นสายตาที่ห้อยคอขึ้นสวม “ป้าว่าสวย กำลังดีนะคะคุณมุน”“ในร่มสวยค่ะ แต่พอออกแดดแล้วมันไม่ใช่สีของเรา”หญิงสาวลุกขึ้น เดินไปยังหน้าต่างแล้วพลิกผ้ารับแสงอีกครั้ง เพียงขยับมุมไม่กี่องศา เฉดแดง ที่ดูงดงามเมื่อครู่ก็เผยประกายม่วงออกมาจริงอย่างที่เธอว่านางอุ่นถอนใจอย่างยอมแพ้ “ตาคุณมุนนี่เหมือนคุณทวดมณีไม่มีผิด สีคลาดไปแค่นี้ คนอื่นดู ไม่ออกหรอกค่ะ”“แต่เราดูอ

รักหลงระเริงไฟตอนที่ 03 ของที่เงินซื้อไม่ได้นามปากกา มุกรัญจวน“เพิ่มข้อเสนออีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์”เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นกลางห้องประชุมชั้นสามสิบแปดของสำนักงานใหญ่กลุ่มวรเวชเมธาผู้บริหารฝ่ายจัดซื้อเงยหน้าจากเอกสารทันที “คุณภพครับ ตัวเลขนี้สูงกว่าราคาตลาดเกือบ สามเท่าแล้วนะครับ”จิรภพ วรเวชเมธา ปิดแฟ้มตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน “ผมไม่ได้ถามว่าราคาตลาดเท่าไร ผมถามว่า ถ้าเพิ่มอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ อินทรเทพจะขายหรือเปล่า”“จากคำตอบล่าสุด........ไม่น่าครับ เขายืนยันว่าไหมทับทิมผืนต้นแบบเป็นสมบัติของตระกูล ไม่มีนโยบายจำหน่าย”“เหตุผล?”“แจ้งเพียงว่าเป็นมรดกของครอบครัวครับ”จิรภพเอนหลังพิงเก้าอี้ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง “แล้วผ้าอื่น”“ยินดีร่วมงานทั้งหมด เขาส่งตัวอย่างเบื้องต้นมาสิบสองแบบ ทีมออกแบบชอบมากครับ”“แต่ไม่ใช่ผืนที่เราอยากใช้เป็นชิ้นหลัก”“ครับ”ชายหนุ่มทอดสายตามองกรุงเทพฯ นอกกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน โครงการใหม่ของวรเวชเมธา ตั้งอยู่ห่างไปไม่กี่กิโลเมตร ห้าปีตั้งแต่ซื้อที่ ออกแบบ แก้แบบ เจรจากับผู้ร่วมทุน และผ่านปัญหาก่อสร้าง นับไม่ถ้วน มันกำลังเข้าสู่ช่วงสุดท้ายก่อนเปิดตัวเ

รักหลงระเริงไฟตอนที่ 05 ชายที่กลับมาโดยจำฉันไม่ได้นามปากกา มุกรัญจวนเก้าโมงห้าสิบห้านาที รถสีดำคันหนึ่งแล่นผ่านประตูเรือนอินทรเทพ พิมพ์พิชชาลงจากรถก่อน “มุน!” เพื่อนสาววิ่งขึ้นบันไดมากอด “คิดถึงจะตาย”“ก็มาให้บ่อยสิ”“งานจะทับหัวอยู่แล้ว”พิมพ์ผละออกแล้วหันไปทางรถ “พี่ภพ ลงมาสิคะ จะนั่งเป็นเจ้านายอยู่ในรถอีกนานไหม”ประตูอีกด้านเปิด รองเท้าหนังสีดำแตะพื้น จากนั้นชายคนหนึ่งก้าวลงมามุนินทร์ธิตาลืมหายใจ เสียงรอบตัวเหมือนถูกดึงห่าง ทุกอย่างช้าลง เขาสูง ไหล่กว้าง ทรงผมและเสื้อผ้าเป็นของยุคนี้ทั้งหมด แต่ใบหน้า ดวงตา แนวคิ้ว........เหมือนเดิมดวงตาคู่นั้นเธอเคยมองใต้แสงตะเกียง เคยมองผ่านม่านฝน เคยมองในวันที่เขายิ้ม และเคยมองตอนแสงในดวงตานั้นค่อย ๆ ดับลงภาพหนึ่งแล่นเข้ามา ชายคนหนึ่งในเสื้อสีขาวเปื้อนเลือด นอนอยู่บนตักของเธอ“มุน........”“อย่าพูด อย่าหลับ มองข้าสิ”ริมฝีปากซีดพยายามยิ้ม “คราวหน้า........”ภาพตัดวูบ“มุน?” เสียงพิมพ์พิชชาดึงเธอกลับสู่ปัจจุบันจิรภพเดินขึ้นบันไดมาแล้ว เขาหยุดตรงหน้า ระยะใกล้ทำให้เธอยิ่งแน่ใจเป็นเขา ผู้ชายที่เธอเคยรัก และเคยเสียไปจิรภพเองก็ชะงัก ความรู้สึ

รักหลงระเริงไฟตอนที่ 07 ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ลงนามปากกา มุกรัญจวน“ถ้ากรรมวิธียังทำได้ ผมสั่งทอผืนใหม่สำหรับโครงการ”“สีนี้ใช้เวลานาน”“ผมมีเวลา”“ราคาสูงกว่าผ้าปกติหลายเท่า”“ไม่ใช่ปัญหา”มุนินทร์ธิตาหรี่ตา “สุดท้ายก็เงิน”“ธุรกิจต้องใช้เงิน”“แต่ศิลปะไม่ได้เกิดจากเงินอย่างเดียว”จิรภพสบตา “ผมไม่เคยบอกว่าอย่างนั้น ผมจ่ายเงินให้เวลาของช่าง วัตถุดิบ ความรู้ และสิ่งที่ ครอบครัวคุณรักษามาหลายรุ่น ไม่ได้จ่ายเพื่อทำให้มันราคาถูกลง”มุนินทร์ธิตาเงียบจิรภพพูดต่อ “ถ้าผืนนี้ไม่ขาย ผมเคารพ แต่ผมอยากให้อินทรเทพเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ”“เพราะไหมทับทิม?”“ตอนแรกใช่”สายตาเขาเลื่อนไปยังเธอ หยุดนานเกินควร “ตอนนี้ผมสนใจงานทั้งหมด”เธอรู้ว่าเขาพูดถึงงาน อย่างน้อยควรเป็นอย่างนั้น แต่ไม่รู้ทำไมแก้มกลับร้อนขึ้นพิมพ์พิชชาแอบยิ้ม “มุน ถ้าเป็นผืนใหม่ล่ะ”หญิงสาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง การสร้างไหมทับทิมผืนใหม่สำหรับพื้นที่สาธารณะอาจเป็น โอกาสดีต่ออินทรเทพ ถ้าจัดการสิทธิ์และเครดิตช่างถูกต้อง“ฉันขอดูแบบพื้นที่ก่อนค่ะ”“ผมส่งให้วันนี้”“ชื่อช่างต้องอยู่ ไม่ใช่มีแต่ชื่อแบรนด์”“ได้”“ห้ามใช้คำว่า inspired by ถ้าใช้

ตอนที่ 09 วันพุธที่ไม่ใช่แค่งานวันพุธมาถึงเร็วกว่าที่มุนินทร์ธิตาพร้อมเช้าบนดอยยังมีหมอก แม่มาลินีเดินส่งถึงธรณีโดยไม่พูดยาว เพียงยื่นผ้าคลุมบาง ๆ ให้มุนแล้วแตะหลังมือ “ดูเขาในวันนี้ ตามที่แม่บอก”มุนพยักหน้า ไม่ได้สัญญาอะไรเพิ่ม เพราะคืนนั้นเธอเพิ่งสัญญากับตัวเองไปแล้วว่าจะไม่ยอมให้หัวใจตัดสินทุกอย่างเพียงฝ่ายเดียวเครื่องลงกรุงเทพฯ ก่อนเที่ยง พิมพ์พิชชารอที่ประตูถึง วันนี้เธอไม่ได้ยิ้มกว้างอย่างวันที่ชวนให้จิรภพขึ้นดอย ดูเป็นเพื่อนที่รู้ว่าอีกคนกำลังเดินเข้าที่ซึ่งไม่ปลอดภัย“พี่ภพอยู่ไซต์งานแล้ว อย่าทำหน้าเหมือนจะหนีกลางทางนะจ๊ะมุน”“ฉันมาดูพื้นที่”“ฉันก็รู้” พิมพ์แย่งกระเป๋าผ้า “แต่เธอมาถึงเมืองนี้ทั้งที่เมื่อคืนยังถามแม่ว่าถ้าคนในฝันมีจริงจะทำยังไง”รถใช้เวลาสี่สิบนาที กรุงเทพฯ ไม่มีกลิ่นไหม มีแต่ไอร้อนจากยางรถยนต์กับลมที่พัดผ่านโครงเหล็กยังไม่ปิดผิว โรงแรมโครงการของวรเวชเมธายังไม่เปิดให้แขกเข้าพัก โถงชั้นล่างเป็นปูนเปลือย กลิ่นสีทาผนังใหม่ปนฝุ่นหิน แสงจากช่องหลังคาตกลงพื้นเป็นแผ่นยาวคล้ายทางเดินที่ไม่สมบูรณ์ คนงานสองคนแบกบันไดเลื่อนผ่านไปโดยไม่สนใจแขก เสียงสว่านดังจากชั้นบนเป