All Chapters of รักหลงระเริงไฟ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 คืนฝันถึงอดีต 18++คืนนั้นกรุงเทพฯ ไม่ได้หลับพร้อมกัน มุนินทร์ธิตาปิดไฟโรงแรมตั้งแต่สองทุ่ม จิรภพปิดเพนท์เฮาส์หลังข้อความรสิกาค้างอยู่บนจอโดยไม่ตอบคนละที่ คนละห้อง คนละชีวิต ทว่าพอหลับ ฝันกลับไปห้องเดียวกัน เรือนไม้หลังปรางค์ ฝนเพิ่งซากลิ่นกำยานปนดินเปียก ตะเกียงน้ำมันจุดไว้หัวเสื่อ แสงวูบตามลมที่ลอดช่องไม้ ผ้าไหมแดงเกาะอก มุนินทร์ธิตาจนหายใจไม่เต็มปอด เส้นไหมชื้นติดผิว ปอยผมเปียกฝนหล่นที่ไหปลาร้า ประตูถูกผลักจิรภพในเสื้อขุนนางเปียกตั้งแต่ไหล่จรดข้อมือ ไม่ได้ขออนุญาต ไม่ได้ถอดรองเท้าให้แห้งก่อนก้าวเข้ามาแล้วหยุดเมื่อเห็นนางนั่งอยู่ตรงแสง สายตาเขาในชาตินั้นจำเธอได้ทั้งหมด ไม่เหมือนชายที่เพิ่ง รั้งเอวในลิฟต์แล้วต้องปล่อย“เจ้ายังโกรธอยู่หรือ” เสียงในฝันต่ำกว่าเสียงชาตินี้มุนินทร์ธิตาในไหมแดงไม่ตอบด้วยคำ นางลุกขึ้น ระยะระหว่างทั้งคู่เหลือแค่ลมหายใจ มือที่ชาตินี้แตะเธอได้เพียงสามวินาที ชาตินั้นวางลงบนเอวแล้วไม่ยอมยก เขาจูบที่มุมปากก่อนช้าๆ เหมือนกลัวนางจะผลัก นางไม่ผลัก มือเกาะชายเสื้อเป

ตอนที่ 13 คำถามใต้ต้นสาเกแดดบ่ายคล้อยอ่อนกำลังลงทีละน้อย แสงสีทองลอดผ่านพุ่มใบของต้นสาเกเก่าแก่ลงมาเป็นริ้วเหนือสนามหญ้าหลังบ้าน ลมอุ่นพัดเอื่อยพากลิ่นดินชื้นหลังคนสวนเพิ่งรดน้ำลอยปะปนกับกลิ่นใบไม้สด เสียงนกร้องแว่วมาจากแนวรั้วเป็นครั้งคราว ยิ่งทำให้มุมสงบใต้ร่มไม้แห่งนี้ดูห่างไกลจากความวุ่นวายของกรุงเทพฯ ราวกับเป็นพื้นที่อีกโลกหนึ่งมุนินทร์ธิตานั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นสาเก ถ้วยกาแฟในมือเย็นชืดไปนานแล้ว แต่หญิงสาวยังถือมันไว้โดยไม่ได้รู้ตัว โทรศัพท์บนตักเปิดค้างอยู่ตรงข้อความจากลูกค้าที่เธอตอบเสร็จตั้งแต่หลายนาทีก่อน หากสายตากลับทอดมองไปยังสนามหญ้าเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมายตั้งแต่ตื่นขึ้นมาเมื่อเช้า ความฝันเมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในความคิดไม่ยอมจางเรือนไทยหลังหนึ่ง...แสงตะเกียงสีส้มที่สั่นไหวตามแรงลม...เสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนหนึ่ง...และผู้ชายคนนั้นชายผู้มีแววตาเจ็บปวดเสียจนแม้ตื่นจากฝันแล้ว หัวใจของเธอยังรู้สึกหน่วงตามไปด้วยที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เพราะความฝันนั้นสมจริง หากเป็นเพราะใบหน้าของเขาคล้ายกับจิรภพเหลือเกินคล้ายจนบางครั้งเธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า สิ่งที่เห็นเมื่อคืนเป็นเพี

ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณช่วงเย็นของวันนั้น เรือนรับรองแขกหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างโครงการวรเวชเมธาเงียบสงบกว่าบริเวณสำนักงานขายที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก ตัวเรือนสองชั้นตกแต่งด้วยโทนสีอ่อน รายล้อมด้วยสนามหญ้าและแนวไม้ประดับซึ่งช่วยบดบังสายตาจากถนนภายในโครงการ จึงเหมาะสำหรับใช้รับรองแขกหรือพักชั่วคราวในช่วงที่มีงานต้องติดตามต่อเนื่องหลายวันมุนินทร์ธิตาเพิ่งเดินกลับเข้ามาจากสวนพร้อมธีรทัต หลังจากนั่งคุยกันใต้ต้นสาเกอยู่นานพอสมควร“พี่ต้องกลับไปจัดการธุระอีกนิดครับ” ธีรทัตบอกพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “มุนอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”“ได้สิคะ มุนไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะ”“พี่รู้ครับ แต่เห็นช่วงนี้ชอบเหม่อ”“พี่ธีร์...”หญิงสาวลากเสียงอย่างคนถูกจับผิด ธีรทัตจึงหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือแตะศีรษะเธออย่างที่เคยทำมาตั้งแต่รู้จักกัน“คืนนี้พักผ่อนให้พอนะครับ พรุ่งนี้เราต้องกลับแต่เช้า”“ค่ะ พี่ขับกลับดี ๆ นะคะ”มุนินทร์ธิตายืนส่

ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่นเช้าวันรุ่งขึ้น รถของธีรทัตเคลื่อนออกจากโครงการตั้งแต่ฟ้ายังมีหมอกบางเหนือถนนมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่ข้างคนขับ กระเป๋าเดินทางวางอยู่ด้านหลัง โทรศัพท์ในมือมีข้อความที่เธอยังไม่ได้เปิดอ่านหลายข้อความ“เมื่อคืนได้นอนบ้างไหมครับ” ธีรทัตถาม“นิดหน่อยค่ะ” “มีอะไรหรือเปล่า” มุนินทร์ธิตาหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง“ไม่มีอะไรค่ะพี่ธีร์ มุนแค่อยากกลับไปทำงานแล้ว” ธีรทัตมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“งั้นกลับบ้านกันครับ” รถค่อย ๆ แล่นห่างออกไป พร้อมกับพามุนินทร์ธิตาออกจากชีวิตประจำวันที่จิรภพเพิ่งเริ่มคุ้นชิน โดยไม่มีใครรู้เลยว่า การกลับเหนือครั้งนี้จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป///เช้าวันใหม่เหนือวัดเก่าเงียบสงบกว่าทุกวันที่ผ่านมา หมอกบางสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแนวไม้ด้านหลังศาลา แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งโพธิ์เป็นริ้วสีทองทอดลงบนพื้นอิฐเก่า เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ ตามแรงลมสลับกับเสียงนกที่ร้องแว่วมาจากแนวป่า กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นดอกจำปีที่ร่วงอยู่ตามลานวัดจิรภพนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลวงตา หลังจากถวายของและกรวดน้ำเสร็จเรียบร้อย

ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเองเช้าวันถัดมา ถนนสายยาวที่ทอดตัวขึ้นสู่ภาคเหนือค่อย ๆ พาจิรภพห่างออกจากกรุงเทพฯ ทีละกิโลเมตร ท้องฟ้าในยามแรกยังเปิดกว้างและแจ่มใส แสงแดดอ่อนสาดผ่านกระจกหน้ารถลงบนพวงมาลัยและหลังมือของชายหนุ่ม ทว่าเมื่อเดินทางลึกขึ้นเรื่อย ๆ สีของท้องฟ้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เมฆสีเทาเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มเหนือแนวภูเขาซึ่งปรากฏราง ๆ อยู่สุดสายตา ราวกับผืนฟ้ากำลังเก็บซ่อนพายุบางอย่างเอาไว้หลังความสงบของเช้าวันใหม่สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงและชุมชนหนาแน่นเป็นทุ่งกว้าง บ้านเรือนที่ตั้งห่างกัน และแนวต้นไม้เขียวครึ้มซึ่งทอดยาวไปจนจรดเชิงเขา บางช่วงของถนนมีหมอกบางหลงเหลืออยู่เหนือยอดไม้ แม้แดดจะขึ้นสูงแล้วก็ตาม ภายในรถกลับเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำสม่ำเสมอจิรภพขับรถด้วยตัวเองมาตลอดทาง กระเป๋าเดินทางใบเล็กวางอยู่บนเบาะหลัง ข้างกันเป็นซองเอกสารที่เลขาฯ เตรียมมาให้ก่อนออกเดินทาง หากตั้งแต่พ้นกรุงเทพฯ มา เขายังไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเปิดดูแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งเดียวที่เขาหยิบขึ้นมาบ่อยเสียยิ่งกว่าโทรศัพท์ในวันทำงาน กลับเป็นโทรศัพท์เครื่องนั้นเอง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังอยู่