LOGINShare
ตอนที่ 22 มุนพักบ้างเถอะ พี่เป็นห่วง
publish date:
2026-10-18 16:40:20
Latest chapter
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 28 ความฝันนั้นทำไมถึงเหมือนจริงขนาดนี้
เวลาเดียวกันนั้น มุนินทร์ธิตากำลังดิ้นกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงภายในคุ้มเก่า เสียงฝนกระทบหลังคากระเบื้องดังต่อเนื่อง แต่ในความฝันของเธอกลับมีเสียงตะเกียงแกว่งไกวเบา ๆ และกลิ่นดอกมะลิหอมอบอวลอยู่รอบตัว เธอยืนอยู่บนชานเรือนไทยสวมผ้าซิ่นไหมสีม่วงหม่น มีสไบสีงาช้างพาดอยู่บนบ่า เบื้องหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดโบราณ เขากำลังมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “พี่คิดถึงเจ้า” หัวใจของเธอสั่นไหวทั้งที่รู้ว่าตนเองกำลังฝัน แต่ความรู้สึกกลับสมจริงอย่างน่าประหลาด “ก็เพิ่งพบกันเมื่อยามหัวค่ำเองมิใช่หรือเจ้าคะ”เสียงที่หลุดออกจากปากไม่ใช่ถ้อยคำที่เธอตั้งใจพูดราวกับมีใครอีกคนกำลังใช้ร่างของเธอ ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนเลื่อนมือขึ้นประคองแก้ม “ต่อให้พบกันทุกวัน พี่ก็คงยังคิดถึง”มุนินทร์ธิตารู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังละลาย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วภาพใบหน้าของชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นใต้แสงตะเกียง จิรภพ เป็นเขา แต่เสื้อผ้า ทรงผม และบรรยากาศรอบตัวกลับไม่ใช่ยุคสมัยที่เธอรู้จัก ก่อนจะทันตั้งคำถาม ริมฝีปากของเขาก็โน้มลงมาสัมผัสเธอ ความอบอุ่นนั้นแล่นผ่านหัวใจอย่างรุนแรง ลึกซึ้ง คุ้นเคย และเจ็บปวดอย่างไม่มีเหตุผลเธอจ
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 27 ความฝันที่เรียกร้องจากอดีต
เขาพยายามนับเวลาจากเสียงฝน พยายามคิดถึงงานที่ต้องจัดการเมื่อกลับกรุงเทพฯ แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนเรื่องคิดอย่างไร ความทรงจำจากจูบแรกก็ยังย้อนกลับมาอยู่ดี จิรภพยกแขนขึ้นพาดหน้าผาก เขาไม่เคยรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้จะทำให้เขาว้าวุ่นได้ถึงเพียงนี้ และไม่ได้เปลี่ยนสถานะระหว่างเขากับมุนินทร์ธิตาเลยแม้แต่น้อยภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในความคิดอย่างรวดเร็ว แสงไฟสีส้มกลิ่นดอกไม้ เสียงฝนตกบนหลังคาไม้ และผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาเปียกชื้น ตอนนั้นเขาคิดว่าเป็นเพียงภาพจากความฝันเก่าที่เคยเห็น แต่เวลานี้กลับเริ่มไม่แน่ใจจิรภพค่อย ๆ หลับตาลง เสียงฝนด้านนอกกลายเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและความคิดที่วนเวียนมาตลอดวันทำให้สติของเขาค่อย ๆ เลือนรางจนกระทั่งความมืดรอบตัวเปลี่ยนเป็นแสงสีทองอ่อนจากเปลวตะเกียงเขากำลังยืนอยู่บนชานเรือนไทยหลังหนึ่ง พื้นไม้ใต้เท้าเย็นชื้นจากละอองฝน กลิ่นดอกมะลิลอยมากับสายลมยามค่ำคืน เบื้องหน้าเป็นสวนกว้างซึ่งมีต้นไม้ใหญ่ทอดเงาดำอยู่ใต้แสงจันทร์ที่ถูกเมฆบดบังจิรภพก้มมองตัวเองเสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวที่สวมอยู่เมื่อครู่หายไปแล้ว แทนที่ด้วยเสื้อผ้าฝ้าย
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 26 ถึงบ้านคุ้มเก่าของครอบครัวมุนินทร์ธิตา
คุ้มเก่าของครอบครัวมุนินทร์ธิตาตั้งอยู่บนพื้นที่กว้างริมหมู่บ้าน กำแพงอิฐเก่าสีหม่นทอดยาวไปตามแนวต้นไม้ใหญ่ ประตูไม้สักบานสูงเปิดเข้าสู่ลานหินซึ่งมีเรือนไทยล้านนาหลายหลังเชื่อมถึงกันด้วยชานไม้และทางเดินยกพื้นตัวเรือนประธานตั้งอยู่ด้านในสุด หลังคากระเบื้องดินเผาซ้อนลดหลั่นตามรูปแบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น หน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายดอกไม้และเถาวัลย์อย่างประณีต บางส่วนได้รับการบูรณะแล้ว ขณะที่เรือนด้านหลังยังคงรักษาสภาพเดิมไว้เกือบทั้งหมดฝนตกหนักจนทางเดินหินเปียกชุ่ม มุนินทร์ธิตารีบลงจากรถแล้ววิ่งขึ้นบันไดเรือน โดยมีหญิงสูงวัยซึ่งดูแลคุ้มเดินถือผ้าขนหนูออกมารับ“คุณมุน เปียกหมดแล้วเจ้า”“นิดหน่อยค่ะป้าคำ ฝนตกแรงมากเลย”“ป้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้วเจ้า ไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวจะไม่สบาย”“ขอบคุณค่ะ”มุนินทร์ธิตารับผ้าขนหนูมาซับเส้นผม ก่อนหันไปบอกธีรทัตที่เดินตามขึ้นมา“พี่ธีร์กลับดี ๆ นะคะ”“ครับ พรุ่งนี้พี่มารับตามเวลาเดิม”“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ มุนขับรถเองได้”“พรุ่งนี้ค่อยว่ากันครับ คืนนี้พักผ่อนก่อน”เธอพยักหน้า ก่อนมองตามชายหนุ่มที่เดินกลับลงบันไดไปท่ามกลางสายฝนเมื่อรถของธีรทัตเคลื่อนออกจากลานคุ้ม ม
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 25 จิรภพถึงโฮมสเตย์หลังเล็กแล้ว
โฮมสเตย์หลังเล็กตั้งอยู่บนเนินดินริมลำธาร ห่างจากถนนใหญ่เข้าไปไม่ถึงสองกิโลเมตร ตัวบ้านสร้างด้วยไม้สักผสมอิฐฉาบปูน หลังคาทรงจั่วลาดต่ำ มีระเบียงกว้างยื่นออกไปทางสวนผลไม้ ด้านหลังเป็นแนวป่าไผ่ซึ่งกำลังไหวเอนตามแรงลมจิรภพขับรถมาถึงในเวลาที่ฝนเริ่มตกหนักจนแทบมองไม่เห็นถนนเจ้าของโฮมสเตย์เป็นหญิงวัยกลางคน เดินกางร่มออกมาต้อนรับพร้อมไฟฉายดวงเล็ก“คุณจิรภพใช่ไหมเจ้า”“ครับ”“ห้องเตรียมไว้แล้วเจ้า รีบเข้ามาก่อน ฝนแรงขนาดนี้เดี๋ยวจะเปียกหมด”ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณ ก่อนหยิบกระเป๋าเดินทางจากเบาะหลังแล้วเดินตามเจ้าของบ้านขึ้นบันไดไม้ภายในห้องพักตกแต่งอย่างเรียบง่าย เตียงไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ผ้าปูสีขาวสะอาด มีโคมไฟแสงสีอุ่นบนโต๊ะข้างเตียง หน้าต่างบานหนึ่งเปิดออกสู่ระเบียงซึ่งมองเห็นแนวไผ่และลำธารด้านล่าง“คืนนี้ถ้าฝนหนักมากอาจมีไฟดับนะเจ้า ป้าเตรียมตะเกียงไฟฟ้าไว้ให้แล้ว”“ขอบคุณครับ”“แล้วกินข้าวมาหรือยัง”“ยังครับ”“ป้าทำกับข้าวไว้ มีแกงฮังเล น้ำพริกหนุ่ม แล้วก็ผักลวก ถ้ากินได้เดี๋ยวป้าจัดให้”จิรภพยิ้มบาง“ได้ครับ รบกวนด้วย”“บ่รบกวนเจ้า”เมื่อเจ้าของบ้านเดินออกไป ชายหนุ่มจึงวางกระเป๋าลง
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 24 ต่างคนต่างคิดถึงรอยจูบ
สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้งในเวลาที่แสงสุดท้ายของวันกำลังเลือนหายไปหลังแนวเทือกเขา เมฆสีดำทะมึนเคลื่อนตัวต่ำลงเหนือยอดไม้ ลมเย็นพัดผ่านถนนสายเล็กที่ทอดตัวเข้าสู่หมู่บ้าน ก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นจนกิ่งลำไยสองข้างทางเอนลู่ เสียงฟ้าร้องดังครืนมาจากหุบเขาไกล ๆ ราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าค่ำคืนนี้พายุฝนคงไม่ยอมสงบลงง่ายนักมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่บนเบาะข้างคนขับ สายตามองผ่านกระจกรถซึ่งมีหยดน้ำเกาะพราวออกไปยังทิวทัศน์ภายนอก แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ในความคิดกลับไม่ใช่ภูเขาหรือถนนเปียกฝน หากเป็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งที่เธอเพิ่งแยกจากมาได้ไม่ถึงชั่วโมงริมฝีปากของเธอยังรู้สึกถึงสัมผัสนั้น สัมผัสจากจูบแรกที่ไม่ควรเกิดขึ้น เธอยกปลายนิ้วแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนรีบลดมือลงเมื่อได้ยินเสียงธีรทัตขยับตัวอยู่หลังพวงมาลัย“หนาวหรือครับมุน”“หืม...คะ?”“พี่เห็นมุนนั่งกอดอกตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว แอร์เย็นไปหรือเปล่า”มุนินทร์ธิตาส่ายหน้า ก่อนฝืนยิ้มให้คนถาม “ไม่ค่ะพี่ธีร์ มุนแค่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย วันนี้เดินดูงานทั้งวัน”ธีรทัตเหลือบมองเธอเพียงครู่เดียวแล้วหันกลับไปสนใจถนน เขาไม่ได้ซักไซ้ ทั้งที่สังเกตเห็
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 23 ภาพที่บาดใจ คู่หมั้นก็ตามกลับ
จิรภพเดินมาถึงหน้าสำนักงานพอดีเขาตั้งใจจะเข้ามาขอข้อมูลที่พักใกล้โครงการจากเจ้าหน้าที่ แต่เมื่อมองผ่านกระจกหน้าต่างกลับเห็นมุนินทร์ธิตานั่งอยู่กับธีรทัตชายหนุ่มหยุดเดินโดยไม่รู้ตัวเขาเห็นธีรทัตเลื่อนแก้วน้ำให้เธอ เห็นหญิงสาวยิ้มและหัวเราะอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาเพิ่งพยายามทำให้เธอมีเมื่อครู่ แต่กลับต้องแลกมาด้วยคำตักเตือนและกำแพงที่เธอยกขึ้นขวางความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านกลางอก ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความไม่พอใจอย่างชัดเจน แต่เป็นความอึดอัดที่ทำให้เขาไม่อยากยืนมองภาพนั้นต่อจิรภพจึงเบือนหน้าหนี ก่อนเดินไปยังอีกด้านของอาคาร เขาไม่รู้เลยว่าอาการแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในใจขณะนั้นคืออะไรรู้เพียงว่าเขาไม่ชอบเห็นมุนินทร์ธิตายิ้มให้ผู้ชายคนอื่นด้วยสายตาเช่นนั้น ทั้งที่ตนเองเพิ่งถูกเธอเตือนว่าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินทางมาหาเหนือหลังคาสำนักงานชั่วคราว เมฆฝนเคลื่อนต่ำลงอีกครั้ง ลมเย็นพัดแรงจนบานหน้าต่างสั่นเบา ๆจิรภพหยุดอยู่ใต้ชายคา ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า บนหน้าจอมีสายที่ไม่ได้รับจากรสิกา เขามองชื่อของคู่หมั้นอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดค่อย ๆ แทรกเข้ามาแทนความขุ่นมั
You May Also Like
ท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.8K viewsยั่ว
มังกรเล่นน้ำ206.2K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.1K viewsนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย159.8K viewsเจ้าสาวของนักรบ
SHASHA155 viewsคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile181 viewsที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู
เหนือ กว่าความคาดหมาย123 viewsถึงเขาร้าย...เธอก็ยังรัก
PEACH_SHERBET63 views
