All Chapters of รักหลงระเริงไฟ: Chapter 31 - Chapter 33

แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ ลอดผ่านช่องว่างระหว่างม่านสีขาวเข้ามาภายในห้องพักเล็ก ๆ ของโฮมสเตย์ กลิ่นดินชื้นหลังฝนตกหนักตลอดคืนลอยมากับสายลมเย็น เสียงนกร้องแว่วจากแนวต้นไม้ด้านหลังบ้าน สลับกับเสียงน้ำในลำธารที่ยังไหลเชี่ยวกว่าปกติ ทว่าความสงบของเช้าวันใหม่กลับไม่อาจทำให้จิรภพรู้สึกผ่อนคลายได้เลย 　　ชายหนุ่มนั่งอยู่บนขอบเตียงมานานเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เสื้อยืดสีเทาเข้มที่สวมอยู่ยับย่นจากการพลิกตัวตลอดคืน ใต้ดวงตาปรากฏรอยคล้ำจาง ๆ เขายกมือขึ้นเสยผม ก่อนทอดสายตามองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวเป็นครั้งที่เท่าไรก็จำไม่ได้ 　　หน้าจอยังคงแสดงบทสนทนากับมุนินทร์ธิตา ข้อความสุดท้ายเป็นเรื่องงานที่ทั้งคู่คุยกันก่อนเขาจะเดินทางมาถึงภาคเหนือ ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีสายเรียกเข้า และไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่าหญิงสาวกำลังเผชิญความสับสนเช่นเดียวกับเขา 　　แต่จิรภพกลับรู้สึกว่าเมื่อคืนไม่ได้มีเพียงเขาที่ฝัน 　　ภาพหญิงสาวในชุดไทยโบราณยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ ผ้าซิ่นไหมสีม่วงหม่น สไบสีงาช้าง ปิ่นทองที่ปักอยู่บนมวยผม และดวงตาคู่นั้นซึ่งมองเขาด้วยความรักปนหวาดหวั่น ทุกอย่างสมจริงจนชายหนุ่มยังจำได้แม้กร

“มุน...คุณรู้ประโยคนั้นได้ยังไงครับ” 　　น้ำเสียงของจิรภพแหบพร่าจนมุนินทร์ธิตารู้สึกได้ถึงความตื่นตระหนกที่เขาพยายามปกปิด หญิงสาวยืนอยู่กลางศาลาไม้ สองมือกำเข้าหากันแน่น ขณะที่สายลมพัดกลิ่นดอกมะลิจากสวนเข้ามาเป็นระยะ 　　“เพราะเมื่อคืนฉันก็ฝันค่ะ” เธอตอบหลังรวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ชายคาเรือนไม้ เขาแต่งตัวเหมือนคนสมัยก่อน แล้วก็เรียกฉันว่านิน” 　　จิรภพขยับเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าหญิงสาวราวกับต้องการค้นหาคำตอบจากแววตาคู่นั้น “แล้วผู้ชายคนนั้น...หน้าตาเหมือนใครครับ” 　　มุนินทร์ธิตาเม้มริมฝีปาก ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาบนแก้มเมื่อภาพในความฝันย้อนกลับมาอีกครั้ง เธอหลบสายตาเขาก่อนตอบเสียงเบา “เหมือนคุณค่ะ” 　　ความเงียบเข้าปกคลุมศาลาไม้ชั่วขณะ จิรภพยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างคนกำลังสับสน เขาไม่เคยเชื่อเรื่องอดีตชาติหรือความทรงจำข้ามภพ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ากลับทำให้เหตุผลที่เคยยึดถือเริ่มสั่นคลอน 　　“ผมอยากเล่าให้คุณฟังทั้งหมดครับ แต่ตรงนี้อาจมีคนเดินผ่านมา” 　　“คุณจะกลับโฮมสเตย์แล้วใช่ไหมคะ” 　　“ครับ ผมไ